Zapruder Inc.

Duurzaamheid is gekaapt door industrie. Het begrip dat symbool zou moeten staan voor een groene toekomst is volledig overgenomen voor marketingdoeleinden. Massale greenwashing moet ervoor zorgen dat ze allemaal een graantje kunnen meepikken van de nieuwe feel-good hype. Nieuw benoemde duurzaamheids- en CO2-managers maken, ongehinderd door kennis van zaken, van het middel hun doel en dulden daarbij geen inspraak. Niet alleen in mijn bedrijf, maar in jouw bedrijf en in vrijwel elk ander (groot) bedrijf. De duurzaamheid die zij zichzelf en daardoor ook ons aanmeten is gebaseerd op mindering en efficiëntie en vooral politieke correctheid. Zoals oorlogvoerende koningen in de middeleeuwen hun misdaden konden afkopen met aflaten, zo kunnen bedrijven hun CO2 uitstoot afkopen met CO2-certificaten. De oorlog ging gewoon door, net als de uitstoot, maar nu met de zegen van de kerk. Die van God of die van Al Gore. Same shit, different asshole.

Even een intellectueel intermezzo, als de spreekwoordelijke vlag op de Zapruder Inc. modderschuit. Aan het woord de belichaming van alles wat NWO is. Althans zo mogen onze meest fanatieke bezoekers graag over prins Charles denken in al hun verlichting. In een toespraak van 50 minuten vat prins Charles treffend het gedachtegoed van Zapruder Inc. samen. Onze moderne Westerse maatschappij is behoorlijk van het pad af geraakt vooral daar waar het de zorg om Gaia betreft. Onze maatschappij is in totale disharmonie met de natuur geraakt. Consumentisme en kapitalisme zijn ons aan het verteren. Moderne wetenschap is vanwege haar dogmatische reductionisme en determinisme de oorzaak van veel structurele problemen en ongeschikt voor de complexe vraagstukken waar mensheid voor staat. Niet in de laatste plaats ook vanwege de ondergeschiktheid aan corporate belangen. Wij zullen ons contact met de natuur snel moeten hervinden anders gaat het slecht aflopen met onze aarde en dus onze samenlevingen. Het is niet slechts een kwestie van betere, meer holistische wetenschap en deindustrialisatie. De oplossing die Charles ziet is het hervinden en omarmen van onze spiritualiteit en het is vooral de leer van de zuivere Islam die mensheid daarbij kan helpen. De Islam leert ons juist wel dicht bij ons spirituele zelf te blijven en in harmonie met natuur en het grote geheel te leven. Het is voor fijnproevers die er wat tijd voor over hebben maar dan heb je ook wat. Een zeer inspirerend en vooral visionair verhaal en dat kunnen we ook wel eens gebruiken. Hand in de lucht als je deze zag aankomen!

“Terroristen, dat is hoe het grote leger het kleine leger noemt”. Doorgaans is de teneur van onze Israëlisch-Amerikaans georiënteerde media dat iedereen die de wapens oppakt tegen het imperialisme een terrorist. Tenzij ze braaf diezelfde imperialistische agenda dienen en dan heten ze ‘vrijheidsstrijders’. In het geval van de Libanese verzetsbeweging Hezbollah is ook hier weer het terreurlabel van pas. Kennelijk is het niet zo netjes om je eigen land te verdedigen tegen een indringer die met tanks, F-16’s, fosfor –en clusterbommen en rest van het summum op het gebied van modern uitroeiingsmaterieel je om de zoveel tijd naar de Steentijd probeert te blazen. En als er al één land is dat een woelige en gewelddadige historie kent van invallen, burgeroorlogen en binnenlandse terreur dan is het Libanon wel. En dat gaat tot op de dag van vandaag door. Maar hoe terroristisch is Hezbollah dan en waarom worden de VS en Israël zo zenuwachtig van ze? Zapruder zocht het uit en ging op de muntthee bij Hezbollah in Libanon

In de dytopische klassieker The Matrix komt een scene voor waar één van de rebellen van de Nebukadnezzar onderhandelt met de agenten van de Matrix. In ruil voor een ‘normaal’ en comfortabel leven in de Matrix (een virtuele wereld waar de menselijke geest in een droomstaat leeft) is hij bereid zijn mede-rebellen te verraden, zolang hij maar terug wordt geplaatst in de Matrix en geen herinnering heeft aan hoe vreselijk de echte wereld is. Hij verkiest bewust de droom boven de realiteit, omdat die laatste te gruwelijk is. Dit is herkenbaar voor een groeiend aantal mensen, want we zijn met z’n allen in sneltreinvaart bezig onthecht te raken van de wereld om ons heen. Hoewel de global warming hoax misbruikt wordt voor nationale en geopolitieke doeleinden, raakt het toch aan een belangrijk punt in onze samenleving, namelijk dat we niet meer in contact staan met de natuur en de wereld om ons heen. We leven in het antropoceen, waar de mens denkt de natuur naar zijn hand te kunnen zetten door middel van techniek een oneindig vertrouwen in de wetenschap. Maar men beseft niet dat we uit die natuur voortkomen en dat onderwerping van diezelfde natuur onherroepelijk ons einde betekent. Maar voordat het zover is, zal de mensheid afglijden in een neerwaartse spiraal en zullen steeds meer mensen te lijden hebben van de geleidelijke afbrokkeling van onze maatschappij.

Steeds meer internetbedrijven laten hun ware aard zien. Eric Schmidt, de CEO van Google, vertelde ons al dat als privacy belangrijk voor ons is, we misschien wel dingen doen, die we niet zouden moeten doen. Mark Zuckerberg, de baas van Facebook is het roerend met zijn collega eens. ‘Privacy is niet meer zo belangrijk’. Ze moeten het wel zeggen, deze bijzonder gevaarlijke individuen, omdat privacyschending hun businessmodel is. Gratis diensten als Gmail, Hyves, MSN en Facebook kunnen gratis zijn omdat ze uw mail lezen en conversaties analyseren. Die informatie is (veel) geld waard omdat er heel gerichte, geïndividualiseerde marketinguitingen op kunnen worden gebaseerd. Weinigen realiseren zich hoe krachtig die zijn, hoe kansloos u bent tegen dat soort campagnes. Dus, als u zich afvraagt waarom uw kindertjes van 13, 14 zich al volsmeren met dikke lagen dure make-up, niet meer zonder de nieuwste Uggs-jes de deur uitdurven en zich zonder iPhone 3Gs naakt voelen, dan heeft u hier het antwoord. De gemiddelde Zapper neemt het woord mind-control gemakkelijk in de mond, maar PR gebaseerd op social network informatie is de werkelijke mind-control van onze tijd: consumentisme in overdrive. Gratis is dus toch niet zo heel gratis. De duizenden servers van Facebook moeten toch ergens van betaald worden en het feit dat deze informatie zo waardevol is, zegt genoeg over de effectiviteit van het ‘profilen’. Geheime diensten vinden het allemaal prima, die worden geen strobreed in de weg gelegd als ze willen meekijken in uw privéleven. Ook daar verdienen de internetbedrijven dan weer geld aan. En het begon allemaal zo leuk…

Hoewel een typische blockbuster voor het grote publiek, verdient Avatar het om in de Zapcinema-annalen opgenomen te worden. Niet vanwege het astronomische bedrag dat James Cameron kwijt was aan de meer dan verbluffende special effects, of het feit dat de film bijna 10 jaar kostte om gemaakt te worden, maar om de verschillende boodschappen die de film richting de kijker slingert die bewijzen dat Cameron eigenlijk gewoon een ouwe hippie is. Aangezien het een megablockbuster is die nogal een stevige “return on investment” vraagt (en die inmiddels ook ruimschoots behaald heeft) en daardoor niet te ingewikkeld kon worden, zijn de boodschappen niet zo subtiel gebracht als je zou willen. Maar er zitten genoeg mooie elementen in die de gemiddelde Zapruder -en filmfan zullen aanspreken. Dus toog de Zapruderredactie bij wijze van Nieuwjaarsborrel dit keer zonder aluhoedjes maar mét gerse 3D-brilletjes op de neus naar de bios.

Let op, deze filmreview bevat spoilers!!

Ze mag dan de mater familias zijn van het Koninkrijk der Nederlanden, puissant rijk, drijvende kracht achter de Bilderbergconferenties van wijlen papalief en aandeelhouder in een paar van de grootste corporaties ter wereld, maar hare majesteit koningin Beatrix staat wel degelijk met beide benen in onze samenleving! Zozeer zelfs dat ze het nodig vond om in haar Kersttoespraak te vertellen dat onze samenleving zich teveel bezighoudt met virtuele contacten via telefoon en computer. De technische communicatie zou ons afstandelijker en onafhankelijker maken wat dan weer niet goed zou zijn voor de samenlevingszin, or shit like that. Hoewel toenemend individualisme zeker een bedreiging kan zijn voor de maatschappelijke en sociale samenhang, vergeet majesteit dat het tegelijkertijd een ongekend sterk emancipatiemiddel is voor de individuele burger. Nog nooit eerder kon je je stem zo ver en wijd laten horen als met internet en een overvloed aan informatie is beschikbaar voor wie zich eraan dorst te wagen. Maar zoals altijd zitten dit soort koninklijke boodschappen met enkele dubbele bodems in elkaar. Dus, niet meer op Hyves omdat je elkaar dan niet meer ziet, of niet meer op Zapruder omdat je dan te lastige vragen gaat stellen? Inmiddels is er een koerier te paard onderweg naar Beatrix met een handgeschreven brief van de Zapruderredactie waarin we vragen om nadere toelichting.

Michael C. Ruppert is een beetje de verre, oude (vieze) knuffeloom van Zapruder Inc. De oud LA smeris struikelde ooit over CIA-drugshandel, ging vervolgens lastige vragen stellen aan Amerikaanse politici en richtte uiteindelijk het oer-complotterblog (al kun je het eigenlijk niet zo noemen) From The Wilderness op. Ruppert is tevens de schrijver van Crossing the Rubicon, volgens de gehele Zapruder Inc. redactie het (het enige waarover we het met elkaar eens zijn) ultieme 911-boek. Geen ontploffende torens, maar duizenden en duizenden feitjes, onderbouwd door duizenden referenties en artikelen, opgetekend binnen een geopolitiek raamwerk met als belangrijkste leidraad: Peak Oil. Ruppert maakt zich zorgen om peakoil en ziet peakoil als belangrijkste leitmotiv voor alles wat in onze tijd op het internationale-, maatschappelijke-, en politieke toneel afspeelt. Volgens Mike Ruppert stormt de mensheid in sneltreinvaart af op een onovertroffen ramp. CoLLapse.

***dit artikel heeft een addendum (oorspronkelijk gepost 26/10/09)***

Jesse Ventura, voormalig Navy S.E.A.L., WWF worstelaar, acteur, burgermeester, gouverneur en TV-persoonlijkheid is sinds kort te zien in zijn TV-programma Conspiracy Theory, waar hij een keur aan beruchte complotten aan de kaak stelt. Ventura kwam eerder al in het nieuws met pittige uitspraken over 9/11 waar hij aangaf twijfels te hebben over het instorten van de torens en de respons op de gekaapte vliegtuigen. Het format van de show is een mengeling van CSI-achtige onderzoeksscenes en reality TV, waarbij het laatste vaak geforceerd aandoet. Ook de scenes waar Ventura met zijn team overlegt zijn overduidelijk geregisseerd en geacteerd. Toch weet hij aandacht voor enkele interessante complotten te genereren, zonder uitsluitsel te kunnen geven in de afleveringen; daarvoor zijn deze ook te kort. Ondanks het overgeproduceerde format toch een vermakelijke serie met een host die zeker betrokken is bij zijn onderwerp.

Eens in de zoveel tijd worden we weer geconfronteerd met een poging vanuit de academische wereld om het multiculturele debat scherp te stellen met de bedoeling wat intellectualiteit eraan toe te voegen. Op zich geen vreemde gedachte, want het maatschappelijke discours omtrent dit onderwerp is van een treurigheid en kleingeestigheid, dat een fruitvlieg er nog smakelijk om zou moeten lachen (als deze de beschikking over lachspieren had, uiteraard). Een tijd terug was het Hans Jansen, Arabist, die een soort vreemde meltdown had en opeens honderdtachtig graden draaide en met zijn hakken klikte om vervolgens allerlei nonsens te gaan verspreiden. We hebben natuurlijk ook het elkaar handkarrende duo van Elsevier, De Winter en Ellian, die bij toerbeurt hun persoonlijke haatpropaganda proberen toe te dekken met allerlei halve waarheden en ronkende onzin. Nu is daar associate professor aan de Universiteit van Maastricht, Amanda Kluveld, bij gekomen. Join the club, Amanda! Check your brain at the door! Niet alleen laat Amanda zien dat men tegenwoordig iedereen aanneemt bij de uni zolang ze maar drie danslessen en een volle spaarkaart van de Shell hebben, maar ook dat ze schrikbarend weinig weet van haar eigen vakgebied, geschiedenis. De veronnozeling van de maatschappij wordt niet alleen via media en TV aangewakkerd, maar begint nu dus ook vanuit onze hoogste leerinstituten. 

Op 10 december 1974 presenteerde een commissie onder leiding van nationale veiligheidsadviseur Henry Kissinger een geheim rapport: “National Security Study Memorandum (NSSM) 200: Implications of Worldwide Population Growth for U.S. Security and Overseas Interests.” Dit 200 pagina’s tellende rapport was gestoeld op de (valse) aanname dat de bevolkingsgroei in ontwikkelingslanden een bedreiging was voor de nationale veiligheid van de Verenigde Staten. In 1975 werd het rapport als officieel beleidsstuk overgenomen door president Gerald Ford en werd het de basis voor een ondergronds plan om de bevolkingsgroei in deze landen te verminderen door middel van geboortebeperking en – op meer impliciete wijze – oorlog en hongersnoden.  Dit beleid werd verder uitgevoerd door Kissinger’s opvolger Brent Scowcroft (die later dezelfde post zou bekleden in de regering van Bush sr.). Hij kreeg de assistentie van de ministers van BuZa, Financiën, Defensie en Landbouw en toenmalig CIA-baas, een zekere Herbert Walker Bush. Dit schaduwbeleid is een hoeksteen geworden waarop de VS vervolgens haar buitenlandpolitiek heeft gebouwd. Dit onzalige gedachtegoed is niet veel later geëxporteerd en onderdeel geworden van de buitenlandse politiek van bevriende lidstaten.

Mijn bedrijf wil, net als jullie bedrijven, ‘groen’ zijn. Groen is het helemaal, het is hip en verantwoord tegelijkertijd. We hebben in ons bedrijf nu een internationale green-week, spread the word. In mijn bedrijf blijft het echter, net als in jullie bedrijven, vooral bij praten. Hier en daar wordt wat geminderd, maar dat moest toch al vanwege de crisis, er wordt nu gewoon een groen sausje over gegooid.

Hoewel duurzaamheid al meer dan 20 jaar een ‘belangrijk’ onderwerp is en hoewel we zaken als peak-oil al minstens even lang zien aankomen, is het hele thema pas sinds kort actueel bij de directies van grote bedrijven. Dat getuigt dus duidelijk niet van visie of inzicht of proactief handelen van directies, meer van de gebruikelijke afwachtende, passieve houding en volgzaamheid aan publieke opinie.

Artikel oorspronkelijk geschreven voor Frankwatching.com

De natuur is perfect. De natuur is in volledige balans en ze is niet enkel en alleen ingericht op de mens. Dat laatste lijken we steeds meer te vergeten. Om deze reden is niet alles wat de natuur doet “logisch” voor mensen of door mensen te bevatten, of het nu klimaatveranderingen betreft of natuurlijke catastrofes. Maar iedere poging om de natuur geweld aan te doen op een manier die ‘onnatuurlijk’ is, is gedoemd te mislukken. Het gebied waar we dit het best kunnen zien is de manier waarop we voedsel maken, met onze voedselindustrie, de veeteelt en landbouw. Sinds de jaren ’50 van de vorige eeuw tot nu zijn landbouw en veeteelt dramatisch meer veranderd dan in de tienduizenden jaren daarvoor. Deze ommekeer is simpelweg samen te vatten in de term grootschalige massaproductie. In plaats van ons respect te blijven betonen voor een natuur die ons van alles voorziet dat we nodig hebben, vonden een aantal bedrijven het nodig haar geweld aan te doen door vee en gewassen als kapitaalgoederen te behandelen en het geheel als een industrieel goed te managen. Met alle gevolgen van dien. Variëteiten nemen af, landbouwgrond verschraalt, vee wordt letterlijk als gevoelloze vleesplanten behandeld en de hoeveelheid gif en hormonen in ons voedsel nemen steeds verder toe. Ook is het systeem eindig en catastrofaal, want het drijft grotendeels op olie, afval en de onwetendheid van de consumenten, die – zij het erg langzaam – steeds meer wakker lijken te worden en de doemsdagmachine in het snotje krijgen die onze voedselindustrie is. Food Inc. vertelt nog eens haarfijn hoe gevaarlijk, onmenselijk en vooral onnatuurlijk dit systeem is. Dit gaat over de zonder twijfel grootste bedreiging van de mens en zijn biotoop op dit moment.

Corporaties en Internet
Maar hoe zit het dan met het internet? Daar waar de mensen en hun interactie door de corporaties steeds meer wordt ondergraven is dit ultieme sociaal platform er toch voor de mensen? Nee, helaas, want ook het internet is omgeturnd van een sociaal platform tot een marktplaats waar corporaties de dienst uitmaken. Mensen definiëren zich tegenwoordig aan de hand van hun consumptie en op het internet wordt dit nog extra uitvergroot: door profielen aan te maken op de websites waar je je spullen koopt of op netwerk communities kun je melden welke boeken je leest, welke films je bekijkt, wat voor muziek je beluistert en welke gadgets je aanschaft. Deze aankopen en voorkeuren ‘vertellen’ wie je ‘bent’ op een manier die corporaties enorm aanspreekt, namelijk communiceren op basis van consumptiepatronen. Mensen geven perfecte consumentenprofielen van zichzelf op die weer andere consumenten moeten aantrekken met een overeenkomstige smaak. Niet eerder werd het corporaties zo gemakkelijk gemaakt om informatie over hun consumenten te verzamelen nu men met elkaar communiceert in een vorm die het corporaties toestaat nog meer spullen te verkopen. Het delen van interesses op basis van consumptief gedrag wordt weerspiegeld in ‘vriendschappen’ die je sluit: op LinkedIn gaat het erom hoeveel zakelijke connecties je hebt en bij welke groepen je bent aangesloten, op social platforms als Hyves en Facebook is men continu bezig met het opwaarderen van de eigen virtuele identiteit totdat deze in iets verandert dat interessanter is dan de eigen reële identiteit. Je kunt een ‘vriend’ worden van een muziekband en hun laatste nieuws ontvangen (lees: meer reclame voor hun producten) of toetreden tot de kring van andere consumenten om hun liefde te delen voor lifestyle-bedrijven zoals Apple of Diesel en megamerken als Nike of Starbucks. Al deze ‘vrienden’ bepalen je online identiteit en zijn in veel gevallen niet eens echte personen.

Big Pharma: zieke mensen = is business
De geneesmiddelenindustrie legt het grote probleem al bloot in haar benaming: het is een industrie. Hier wordt geld verdiend aan zieke mensen. Mensen die gezond zijn of beter gemaakt, daar valt niets aan te verdienen, dus dicteert de logica dat meer zieke mensen beter voor de business zijn. Dit klinkt amoreel en verwerpelijk, maar in de logica van een corporatie bestaan dit soort subjectieve argumenten niet. Een geweten is een luxe die een corporatie niet heeft, aangezien het flink conflicteert met optimaal geld verdienen. Het sleutelwoord binnen deze industrie is patent: met behulp van patenten kan geld verdiend worden. Veel geld. En aangezien patenten aflopen is het ook zaak om zo snel mogelijk ‘return on investment’ te verkrijgen voordat de concurrentie ook het medicijn kan gaan produceren en de gouden marges verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het vervelende is dat deze industrie wel in een heel belangrijk gebied zit, namelijk het beter maken van mensen en zo het beter maken van onze wereld door de kwaliteit van leven te verhogen voor iedereen. Dat is nogal een belangrijke taak om over te laten aan de kille parameters van marktwerking.

Een corporatie heeft de kenmerken van een bedrijf en de staat, maar is geen van beide. Ze is machtiger, veel machtiger. Ze verenigt verschillende belanghebbende groepen in één centrale entiteit waarbinnen de verschillende groepen interacteren volgens vastgestelde processen en regels. Ongeveer 400 jaar geleden werden de corporaties zoals we ze nu kennen opgericht door de Europese koloniale mogendheden, omdat de monarchen zochten naar een manier om de exploitatie van de koloniën, en de explosieve groei van bedrijvigheid die daarmee gepaard ging, te controleren. Hiertoe werd de corporatie opgericht: een onheilige kind met de wetgevende en militaire macht van de staat en de financiële macht van de nieuwe economie die door de handelaren werd geëxploiteerd. Het belangrijkste doel van corporatie was om lokaal welvaart en goederen te onttrekken en ze te centraliseren in de diepe zakken van bourgeoisie en de heersende adel. Zo werden de koloniën met behulp van speciale handelswetten, monopolies en legers onderworpen zodat de handelaren het alleenrecht hadden de rijkdommen te exploiteren. De Verenigde Oost-Indische Compagnie was één van de eerste corporaties ter wereld, die met behulp van een machtige oorlogsvloot en bij koninklijk decreet de koloniën stripte van hun rijkdommen. Na de Amerikaanse burgeroorlog werd de corporatie een rechtspersoon en praktisch onaantastbaar door haar lokale ongebondenheid en beperkte aansprakelijkheid. Nu worden corporaties gezien als de zegen van de mensheid en de brengers van werkgelegenheid en welvaart. Maar dat is niet zo. Hoewel een rechtspersoon en gevuld met echte mensen van vlees en bloed, is de corporatie weinig humaan. De emergente aard van de corporatie is erop ingericht dat ze de mens gaat vernietigen. Althans, de meesten van ons.

Het dodelijke virus dat corporatisme heet, in drie delen.

In mijn persoonlijke protest tegen de pharmamaffia probeer ik zo min mogelijk Nederlandse TV te kijken, zodat ik ook niet bij de pillendealers hoeft aan te kloppen voor antidepressiva. Toch leek het noodlot me gunstig gestemd toen ik afgelopen zondagmiddag toevallig bleef hangen op Buitenhof, een programma dat buiten een hoop gebakken lucht als enige constante lichtpunt de columniste Désanne van Brederode heeft. Na wat partijretoriek van een ploeterende Agnes Kant (ach, wat is die PVV toch gemeen!) en weer een scherpe column van Désanne waarbij de wetenschappelijke kerk even werd gefileerd, kwam het klapstuk aan tafel in de vorm van voormalig staatssecretaris Rick van der Ploeg en oud-minister en Wereldbanktopman Herman Wijffels. Inzet was de mondiale crisis, het failliete banksysteem en de graaicultuur. En voorwaar, het gesprek viel niet tegen! Beter gezegd: in inhoudelijke zin was het voor Nederlandse (MSM) begrippen zelfs verfrissend te noemen. Interviewer Rob Trip schrok er zichtbaar van. Maar er werd opnieuw één ding bevestigd dat we allemaal allang wisten: mensen in machtposities doen op dat moment zelden het moreel juiste en komen pas ‘tot inzicht’ als het te laat is en ze niet meer in de positie zijn om een echt statement te maken. What else is new?

Recentelijk had de Zapruder Inc. redactie een gezellig uitje en nerds als we zijn, kozen we voor een dagje kwantumtheoretiseren en dot-connecting met zelfbenoemd fysica-superster Nassim Haramein. Nassim heeft een DVD box die grote indruk maakte. Op dit niveau zijn wij natuurlijk niet bij machte iets te controleren, maar de manier waarop Nassim via relativiteitstheorie, kwantumtheorie, zwarte gaten en zijn eigen geometrische patronengegoochel uitkomt op piramides, de bijbel en graancirkels was gewoon ronduit cool. En niet eens heel ongeloofwaardig. Een demonstratie out-of-the-box denken first class.

Dus. Op naar 4 uur Haramein live. En op naar de free-energy machine die hij gebouwd had. En het genezen van kanker. En eigenlijk alle andere ziekten. En bloemetjes het eeuwige leven geven met ingestraald water. En alom aanwezigheid van buitenaards leven op aarde. Nassim liet ‘m flink uit de broek hangen en schaamde zich nergens meer voor. Guru in alles en redder van de wereld. Met een serieuze bespreking van zijn ‘unified field theory’ had het niets te maken. Dus toen geloofden we er dus helemaal niets meer van. Probleem. Nassim cool of Nassim volslagen doorgeslagen? We vroegen een second opinion van een ‘echte fysicus’, Jan Zaanen.

Je hebt documentaires en je hebt goede documentaires. Superpower hoort in dat laatste rijtje terecht, naast ondermeer The Power Of Nightmares, This Revolution Will Not Be Televised, Occupation 101, The Century Of The Self en John Pilger’s werk. Superpower beschrijft de macht van de Verenigde Staten, die na de Tweede Wereldoorlog de enige echte supermacht van de wereld werd. Met een leger en economie die nog intact waren en de atoombom op zolder kon deze supernatie andere landen haar wil opleggen door economische druk, een agressieve buitenland politiek en het sterkste leger dat de aarde ooit zag. Deze prijswinnende documentaire geeft een heel compleet en goed onderbouwd beeld van de verschillende krachten en machinaties die ten grondslag liggen aan het ‘succes’ van deze supermacht. Voor de trouwe Zapruderlezert zitten er weinig nieuwe feiten in, maar het totaaloverzicht en de feitelijke onderbouwing zonder dat er allerlei rare speculaties worden gedaan, maakt het tot een krachtig geheel dat ook de massa zal aanspreken.

De aarde is oud, 4.5 miljard jaar. Zegt men. Zo oud, dat is in jaren niet meer te beschrijven. Op basis van belangrijke paleontologische gebeurtenissen, hebben geologen daarom – gek genoeg dan weer niet paleontologen – de leeftijd en ontwikkeling van de aarde opgedeeld in verschillende tijdschalen, van eonen, era’s en periodes tot epochs. Belangrijke gebeurtenissen om die tijdperken op te baseren waren natuurlijk de diverse tijdperken van ‘mass-extinction’. Aan het einde van van het Perm-tijdperk sterven 95% van alle soorten uit. Ergens aan het einde van het Paleoceen tijdperk stierven de grote Dinosaurussen uit. Ergens aan het einde van het Pleistoceen stierven de mammoeten en de grote zoogdieren uit. Geologen denken kennelijk ook graag vooruit en hebben daarom alvast een nieuw tijdperk benoemd op basis van het eerstvolgende mass-extinction event: ergens aan het einde van het Antropoceen stierf de mensheid uit.