Zapruder Inc.

Goed en slecht nieuws van het front. Het goede nieuws: het Duits constitutionele hof heeft de Duitse “bewaarplicht wet”, waarbij telecom-contactdaten, surfgedrag en mail en sms-en voor zes maanden door providers moesten worden “gespeichert”, voor ongrondwettelijk verklaard. Hiermee komt het hof de ruim 35.000 “klagenden” tegemoed die direct na ingang van de wet richting rechtbank trokken. De wet is in strijd met het “telecomgeheim” waarbij het onduidelijk is hoe met de daten wordt omgesprongen. Bovendien hebben politie en inlichtingendiensten te makkelijk toegang tot de gegevens. Het hof roept daarom op om een duidelijk raamwerk op te stellen voor de omgang met de informatie, en alleen de daten beschikbaar te stellen in geval van “gevaar en staatsveiligheid”. Dit is meteen het slechte nieuws. Het constitutionele hof keurt hiermee de Europese richtlijn uit 2006, die lidstaten verplicht de contactendaten te “bewaren”, goed. Een merkwaardige stelling van het hof, dat hiermee eigen stellingnames in andere privacykwesties ondergraaft. Waarschijnlijk wil het hof de zaak niet terug naar Europa verwijzen, met alle (internationale) gevolgen van dien. Duitse providers zijn ondertussen al begonnen met het wissen van de data en willen de miljoenenschade die zij hebben geleden verhalen op de staat. Al met al een overwinning voor de tegenstanders van de “snuffelstaat”. Maar wel een hele kleine. 

Wanneer je weer eens een tros bananen uit het van de supermarkt plukt, besef je vaak niet wat voor rotzooi eraan zit. En dan praten we niet alleen over de enorme hoeveelheid pesticiden die er overheen gespoten zijn, maar over het bloed dat er letterlijk en figuurlijk aan kleeft. De fruitcorporaties Dole (voorheen Standard Fruit) – en Chiquita (voorheen United Fruit) hebben in de landen van Centraal-Amerika zoals Honduras, Nicaragua, Guatemala hun imperium opgebouwd volgens het handboek van de V.O.C.: kolonialisme door corporaties die samenwerken met overheden. Zo ontstonden de zogenaamde bananenrepublieken. Dit betekent niet alleen uitbuiting van de lokale werkers, roof van water en landbouwgrond voor fruitteelt waardoor zelfstandige landbouw praktisch verdampte en toenemende corruptie van bovenaf, maar in wezen een verdere verarming van de landen en het einde van hun zelfstandigheid. Toch wordt er af en toe een poging gedaan om de hegemonie van deze machtige bedrijven te doorbreken en dan kom je onvermijdelijk in de rechtszaal terecht. Zo ondervond ook de advocaat Juan Dominguez, die als David tegen Goliath (in de vorm van Dole) de strijd aanging om compensatie te krijgen voor fruitwerkers in Nicaragua.

Na de hele terrorismepandemie die rond en na 9/11 uitbrak en de hele wereld in haar greep leek te houden, zijn we na wat ziektepandemieën aanbeland bij the next big thing: klimaatpandemie. Wil je een hype succesvol laten verlopen, maak hem dan zo groot mogelijk. En maak hem zo, dat iedereen die eraan meedoet er ook iets aan heeft. Zo heeft globaal terrorisme veel landen in de gelegenheid gesteld om onder het mom van “internationaal islam/Al Qaida terrorisme” eens flink huis te houden onder de binnenlandse tegenstanders van het regime en de vrijheid van alle burgers flink in te perken, zonder dat daar internationaal lastige vragen tegenover zouden staan. Eenmaal op de fanfarewagen gesprongen was je gehouden aan de omerta die de schijn van internationaal georganiseerd terrorisme moet ophouden. Dat betekent dat je dan af en toe een oogje moet toeknijpen wanneer bepaalde landen weer andere soevereine landen binnenvallen “onder het mom van”, en in het geniep de zwarte vluchten van Torture Air rondvliegen. Welnu, de klimaatpandemie van de laatste jaren is gelanceerd om naties die internationale ambities hebben een nieuwste speeltje te geven om meer macht uit te oefenen en de wereld te verdelen. Ook hier geldt weer de omerta: je doet net alsof je gelooft dat het klimaat verandert en dat dit door de mens komt en je hebt weer een middel om je eigen burgers meer te controleren en te laten betalen. Maar ook om andere landen het mes op de keel te zetten. In Kopenhagen wordt dit nieuwste geopolitieke speeltje spectaculair gelanceerd!

Niet alleen is de Zapruderredactie autominded (ja, ook wij hebben onze afwijkingen) maar bovenal zijn we mordicus tegen de toenemende bemoeizucht van de overheid. De in te voeren kilometerheffing, die met behulp van een On-Board Unit (OBU) en een GPS-systeem de diefstal belastingcenten in de toekomst volautomatisch moet gaan innen, is een ramp in wording. Niet alleen is het geheel gebaseerd op een gemankeerde en onvolledig getest technologie, maar bovenal is het een zware inbreuk op de privacy van de Nederlandse (autorijdende_ burger. Na de chip-paspoortramp met vingerafdruk en de chipkaart voor het OV, presteert de overheid het opnieuw om te snel een technologie in te voeren die niet alleen onvoldoende getest en bewezen is, maar die het ook mogelijk maakt om iedere automobilist te allen tijde te traceren. Daarnaast leunt het geheel teveel op technologie die niet in handen is van de Nederlandse overheid en die inmiddels volop gebreken vertoont in het dagelijks gebruik. Zeker voor een dergelijke systeem dat de burger geld gaat kosten. Dat laten we uiteraard niet op ons zitten en dus is hier de mogelijk er wat aan te doen.

Hoe ver kunnen corporations gaan om hun reputatie te beschermen? En hoe ver komen ze in een rechtsstaat en democratie om hun zin te krijgen? Ver. Dat bewijst de zaak rond het bedrijf Trafigura en het zogenaamde „Minton Report“. Trafigura Ltd, onderdeel van het in Nederland gevestigde Trafigura BV, is naar eigen zeggen een van de grootste olieleveranciers ter wereld maar voor niet-ingewijden vooral bekend van de „Probo Koala“, het gifschip dat tonnen chemisch afval voor de kust van het Afrikaanse Ivoorkust dumpte. Het gevolg: misschien wel 100.000 mensen werden ernstig ziek. Een „incident“ van vergelijkbare grootte als de Bhopal ramp in India. Natuurlijk wast eigenaar Trafigura de handen in onschuld en zou wat de Probo Koala aan boord had totaal niet giftig zijn. Onderzoeksjournalisten, van onder andere de Volkskrant, die het waagden om de waarheid boven tafel te krijgen over de Probo Koala werden structureel bedreigd met „gerechtelijke stappen wegens smaad“, waarbij het bedrijf het gebruik van „mazen in Engelse recht“ niet uit de weg ging. Dit gedrag is nu zo uit de hand gelopen dat de complete Britse pers „ge-gag-ordered“ is. 

De natuur is perfect. De natuur is in volledige balans en ze is niet enkel en alleen ingericht op de mens. Dat laatste lijken we steeds meer te vergeten. Om deze reden is niet alles wat de natuur doet “logisch” voor mensen of door mensen te bevatten, of het nu klimaatveranderingen betreft of natuurlijke catastrofes. Maar iedere poging om de natuur geweld aan te doen op een manier die ‘onnatuurlijk’ is, is gedoemd te mislukken. Het gebied waar we dit het best kunnen zien is de manier waarop we voedsel maken, met onze voedselindustrie, de veeteelt en landbouw. Sinds de jaren ’50 van de vorige eeuw tot nu zijn landbouw en veeteelt dramatisch meer veranderd dan in de tienduizenden jaren daarvoor. Deze ommekeer is simpelweg samen te vatten in de term grootschalige massaproductie. In plaats van ons respect te blijven betonen voor een natuur die ons van alles voorziet dat we nodig hebben, vonden een aantal bedrijven het nodig haar geweld aan te doen door vee en gewassen als kapitaalgoederen te behandelen en het geheel als een industrieel goed te managen. Met alle gevolgen van dien. Variëteiten nemen af, landbouwgrond verschraalt, vee wordt letterlijk als gevoelloze vleesplanten behandeld en de hoeveelheid gif en hormonen in ons voedsel nemen steeds verder toe. Ook is het systeem eindig en catastrofaal, want het drijft grotendeels op olie, afval en de onwetendheid van de consumenten, die – zij het erg langzaam – steeds meer wakker lijken te worden en de doemsdagmachine in het snotje krijgen die onze voedselindustrie is. Food Inc. vertelt nog eens haarfijn hoe gevaarlijk, onmenselijk en vooral onnatuurlijk dit systeem is. Dit gaat over de zonder twijfel grootste bedreiging van de mens en zijn biotoop op dit moment.

Na bijna twee jaar van plannning en een week bouwen (oa door ondergetekende) is HAR2009 van start gegaan!

HAR2009 is een hacker/technologie/sociaal/ideologie evenement/conferentie met sprekers, workshops, relaxed lounge-en en natuurlijk retesnel internet. HAR staat voor Hacking At Random, een followup in een rij van evenementen met iedere ronde een andere naam; voorheen is HAR al bekend geweest als onder andere What the Hack! en HacTic. Vroeger steevast georganiseerd door Neerlands beste hacker Rop Gonggrijp, ditmaal nog steeds betrokken maar niet meer bij de harde kern.

Voor iedereen die geinterreseerd is in technologie, privacy en ideologie een must-see. Helaas zijn alle kaarten uitverkocht en is deelnemen aan het evenement alleen mogelijk met ticket. Echter, alle presentaties zijn live te volgen via internet! Ze zullen later uiteraard ook nog los gepubliceerd worden maar dan is input geven door publiek niet meer mogelijk. Aan input via het net wordt nog gewerkt, indien dat mogelijk wordt plaatsen we een update. Voor de zappers een special offer from me (merethan): Als er zappers zijn die gaan kijken en een brandende vraag hebben, laat me weten via de PM en ik zal proberen de vraag publiekelijk te stellen. 

Gaan we nóg acht jaar lopen zeuren dat we een nieuw onderzoek willen naar de gebeurtenissen van 11 september of gaan we er nu daadwerkelijk voor zorgen dat het er komt?  Er lijkt nu een reële mogelijkheid.

De inwoners van New York City hebben de mogelijkheid om een nieuw onderzoek (met bevoegdheid tot dagvaarding) af te dwingen door het op het stembiljet te laten plaatsen. Hiervoor is een petitie gestart door de NYC CAN die in september 2008 de mijlpaal van 30.000 handtekeningen bereikte, het minimum om de petitie aan te bieden aan het stadsbestuur van New York City voor goedkeuring.

In juni 2009 zal hoogstwaarschijnlijk het aantal handtekeningen dat nodig is om het stadsbestuur buiten spel te zetten, binnen zijn. Dit zou betekenen dat het onderwerp direct op het stembiljet geplaatst wordt.  Het uiteindelijke doel is 75.000 handtekeningen.

Het zal niemand zijn ontgaan. De leiders (plus JP Balkenende) van de twintig belangrijkste industrielanden (of landen die gewoon veel olie of geld hebben) zijn in London bij elkaar gekomen om „ons“, de wereldbevolking, een oplossing aan te bieden voor de puinhoop van de „kredietcrisis“. Kortom: meer poen smijten, iets met regels voor bonussen enzo en werken aan de zogenaamde New World Order. „Wereldwijde problemen hebben wereldwijde oplossingen nodig.“ Obama schudt Medvedev de hand, Gordon Brown kust Angela Merkel, Hillary Clinton staat met Sarkozy op de foto. Ondertussen wordt er op de straten van London een beetje rellerig gedaan, een bankje verbouwd en onvrede getoond. En eerlijk, tussen ons, gezegd: het interesseert de Zapruder redactie geen bal meer. Het zal allemaal wel. Sinds deze middag wordt er alleen nog maar driftig gegoogled. Pfffff.....politiek. Het is lente.. 

En het gevecht tegen vrije informatie gaat door. Op 12 maart, ‘World Day against Cyber-censorship’, heeft Reporters without borders een hernieuwde lijst met “vijanden van het internet” uitgebracht. De lijst bevatte uiteraard de vaste gasten China, Noord-Korea, Saudi Arabië, Iran en alle andere hobby-dictaturen in de lijn van Cuba en Myanmar. Grote afwezigen waren Israël en Rusland. Aankomend “vijand” is verbazingwekkend genoeg Australië, een land dat wij rekenden tot het “vrije westen”. Waar de eerder genoemde landen gewoon keihard aan censuur doen en er geen doekjes om winden, moet er in het vrije westen eerst een excuus voor gecreeerd worden (Hirsch Ballin praat enzo). Pretext to censorship. Australië pakte het rad van fortuin erbij en de wijzer bleef op respectievelijk “terrorisme” en “kinderporno” staan. Hoe origineel. Anyway, wat men wilde is bekend, en het excuus ervoor gevonden, dus al het website verkeer, versleuteld en onversleuteld (https & http), zal gescand gaan worden op kinderpr0n en terror. En het vliegende spagetti-monster mag weten wat nog meer. Overigens moest Torrent-verkeer en email er al eerder aan geloven.

Van de filesharingklassieker “Steal This Film” is zojuist een soort 2.5-versie uitgebracht met, natuurlijk, delen over de rechtszaak tegen “The Pirate Bay“. Volgens de makers slechts een “tussenwerk“ voordat uiteindelijk een “final cut“ het licht zal zien. “Stealthisfilm“ volgt de zogenaamde “piratenscene“ in Zweden en onderzoekt de impact van internet op (traditionele)copyrights, (oude)media, de entertaimentindustrie en het informatiemonopolie. “This is the Future - And it has nothing to do with your bank balance”. Downloaden kan via de officiële website: hier. Of natuurlijk via: The Pirate Bay.

Voor onze ogen voltrekt zich de grootste roof aller tijden. Met volledige medewerking van politici worden giftige bankschulden, toxic assets, “gesocialiseerd” terwijl kapitaal en de financiële elite die verantwoordelijk is voor de huidige crisis onaantastbaar blijft. Nu de “kredietcrisis” economische groei in de reële economie wegvreet en “bubbeleconomieën” zoals in Oost Europa onder de schuldillusie imploderen, groeit in verschillende landen de sociale onrust tot, in decennia niet meer geziene, grootte. Onrust die niet alleen wordt gevoed door de onzekere tijden maar deels door verongelijking over het vrijkopen van het kapitaal. De Europese Unie heeft op dit moment in de crisis de slechtste kaarten. De monetaire unie ligt onder vuur, het heeft nog miljarden aan Amerikaans schrotpapier weggestopt en investeringen in het oosten zijn waardeloos geworden. Traditioneel is de politieke onmacht in het bloc groot. Daar bovenop moeten ook nog kopers gevonden worden voor de in snel tempo oplopende staatsschulden. 

De wereld maakt zich op voor confrontatie. Tussen bevolking en (politieke) elite, tussen naties onderling en tussen de opkomende, nieuwe machtsblokken en de oude, gevestigde orde. Oude systemen, zoals het bank/fiatgeldsysteem, petrodollarsysteem, systeem van volksvertegenwoordiging, liggen onder vuur, worden in hun bestaan bedreigd of zijn domweg failliet verklaard. Helaas voor ons, de mensen die in deze tijd leven, gaan grote (maatschappelijke) veranderingen hand-in-hand met geweld en onrust. Het oude zal zich weren tegen het nieuwe, en het “oude” is verdomd goed voorbereid op wat komen gaat. Het voelt nog veilig hier achter de dijken maar de orkaan komt. Onverbiddelijk. *deel 1 van 2*

Begint het al langzaam te dagen waarom onze overheden, en masse, in de westerse wereld de “oorlog-tegen-burgerbev…uh-terreur” hebben omarmd en overal camera’s plaatsen, uw communicatie-data bewaren, afluisteren, politiebevoegdheden uitbreiden, binnenlandse inzet leger willen, paaltjes rond de vrijheid van meningsuiting slaan, etcetc. Met andere woorden het “Big Brother”-pakket extra-delux nastreven? Juist: voor ons aller veiligheid natuurlijk! Terreur enzo. Zoals in voorbeeldland Groot-Brittannië. Waar de definitie van “terreur” is opgerekt tot “Binnenlands Extremisme”. Dus worden de servers van indy-media in beslag genomen (gejuich ter burelen GeenStijl) of actievoerders met hulpgoederen voor Gaza van de weg geplukt. “Binnenlands Extremisme” is ook het wondermiddel tegen protesterende studenten, stakende arbeiders, voetbalfans en uiteindelijk….

Is het mogelijk een film te maken over een terreurgroep, niet vanuit het perspectief van de “goede” en “held” maar vanuit het perspectief van de terroristen zelf, zonder een oordeel te geven over de verschrikkelijk daden die zij hebben gepleegd? Of kan een dergelijke film alleen worden gezien als “verkapte sympathie” voor de terroristen? Menig recensent vraagt zich dit vertwijfeld af als in 2008 de Duitse film “Der Baader Meinhof Komplex” uitkomt. In de film schetsen de Duitse sterregisseur Uli Edel (Christiane F, Last Exit to Brooklyn) en producer/schrijver Bert Eichinger (Der Untergang, Fantastic Four) de geschiedenis van de roemruchte Duitse terreurgroep Rote Armee Fraktion (1967-1980: de jaren dat er echt een terrorismeprobleem bestond). Een 2.5 uur durend spektakel dat men in correct Amerikaans een “rollercoasterride” noemt. Met de “badguys” (en girls) in de hoofdrol. 

Bedonderd
Naar aanleiding van de aankondiging op Vrijbit.nl bezocht ik eergisteren het ‘debat’, of wat er voor moest doorgaan, over privacy in ‘De Rode Hoed’ getiteld: ‘Privacy bestaat niet meer maar wie durft het ons te vertellen’.

De titel deed vermoeden dat voor- en tegenstanders aan het woord zouden komen en dat men fundamenteel naar deze ‘veiligheidsbevorderende’ maatregelen zou kijken in het licht van de aanleiding (de vermeende ‘terroristische’ aanslagen van 9/11). In plaats daarvan bleek het een evangelisatiecampagne voor de zaligheden van het Elektronisch Patiënten Dossier en de talloze draconische privacybeperkende ingrepen die na de ‘shock’ van 9/11 in sneltreinvaart zijn ingevoerd. Het publiek mocht zelf voor deze propaganda betalen. Ik voelde me bedonderd.

Door Ricardo, via ons ZapLog