Zapruder Inc.

Noem hem de “Comeback kid”: Iyad Allawi. Ooit in zijn studententijd “dissidenten-opruimer” voor Saddam Hoessein, daarna “oppositie-leider” tegen het regime van Hoessein, sleutelfiguur in de “cooked intelligence” saga die vooraf ging aan de Amerikaanse invasie van Irak in 2003 en daarna korte tijd, als beloning voor verleende diensten, premier van Irak. In die tijd zou Allawi zelfs zijn “oke” hebben gegeven aan de Amerikaanse slachting in Fallujah, maar als de opportunistische Irakese “neocon” te veel kritiek uit op de Amerikaanse bezetter, valt hij uit de gratie van zijn broodheren. Na de Irakese verkiezingen van 2005 lijkt zijn rol in Irak uitgespeeld. Anno 2010 duikt CIA-asset en a**hole extraordinair Allawi plotseling weer op. Met zijn “regenboog partij” Iraqiya Blok, een seculaire mix van vooral soennitische politieke groeperingen, boekt hij, verrassend, succes bij de afgelopen Irakese parlementsverkiezingen. Allawi zou zelfs een sleutelrol kunnen spelen bij de regeringsvorming. De vraag is alleen: voor wie werkt hij deze keer? 

Ergens langs een „highway“ in Wyoming grijnst hij automobilisten aan: George W. Bush, misschien wel de slechtste Amerikaanse president allertijden. Naast de licht psychopatisch uitziende Bush valt te lezen „miss me yet“? De reclamecampagne trok heel even wat media-aandacht. Hoe slecht moet in de Verenigde Staten gaan om George W. Bush te missen? Goed, het stuntje bleek slechts goedkoop gekochte reclame-ruimte maar zal George dan toch gelijk krijgen? Zal „de geschiedenis mild over hem oordelen“? Uiteindelijk verklaarde „Newsweek“ dit jaar de Irakoorlog voor „gewonnen“. Obama zit tot zijn hals verstrikt in Afghanistan, en bovendien lijkt de nieuwe president vooral op voet van zijn voorganger verder te gaan. Guantanamo is nog open, de martelgevangenis Bagram wordt uitgebreid, de „verdachten“ van 911 beoordeeld door een militaire rechtbank, het bespioneren van de Amerikaanse bevolking door de staat gaat gewoon door, de „Patriot Act“, Bush’ „mijlpaal“, blijft gehandhaaft en de banken die Bush gretig miljarden toesmeet, zijn machtiger dan ooit. Obama weet zelfs „Bushiaans“ waarschijnlijk de complete Amerikaanse bevolking een private-ziektekostenverzekering (deels schuldig aan het “dure” Amerikaanse systeem) aan te smeren, zonder concurrentie van een „publiek fonds” en nadat hij eerst via een „achterkamertjesdeal“ de pharma-industrie schadeloos stelde. Oorlog met Iran lijkt dichterbij dan ooit. „Do you miss met yet?“ Nee, maar echt beter is het ook niet geworden. 

Alsof de „kredietcrisis“ al jaren voorbij is, brullen media, politici, bankiers en experten al maanden om het hardst over „de lessen die uit de crisis zijn geleerd“. Ondertussen een nogal abstracte en wereldvreemde uitlating. Griekse staatsschuld wordt getorpedeerd, Spaans waardepapier gebombardeerd en de financiële haaien draaien al rondjes om hun nieuwste slachtoffer: de Britse Pond. Met hedge-constructies en „Foreign Debt Obligations“ is door Hedge Funds en superbanken de aanval ingezet op de door waardeloze „konjuktuurpakketten“ en „Bankreddingsprogramma’s“ extra verschuldigde Eurozone. De media juichen om het „vertrouwen in Griekenland“ dat een miezerige 5 miljard aan schulden weet te verpatsen (tegen 6% rente), Spanje schreeuwt om toezicht op het agressieve speculatieve kapitaal, de Luxemburger Junckers roept iets over „martelwerktuigen tegen speculanten“ en in de Verenigde Staten opent het ministerie van Justitie een onderzoek naar een „feestje“ waar Hedgefund-managers hun aanval op de Euro bespraken. Terwijl „carry-trade“ en „goedkoop geld“ bij banken en speculanten weer hoogtij vieren, en goed geld wordt verdiend aan het dumpen van en wedden tegen staatsschuld, staat de politiek machteloos. Wat is er over van de beloftes van „regulatie“, en „dit nooit meer“? Is de discussie blijven steken bij het probleem “bankier-bonussen” om de CDS en “debt obligations” per ongeluk te vergeten? Er is niets, maar dan ook niets geleerd van de, verre van overgewaaide, kredietcrisis. 

Goed en slecht nieuws van het front. Het goede nieuws: het Duits constitutionele hof heeft de Duitse “bewaarplicht wet”, waarbij telecom-contactdaten, surfgedrag en mail en sms-en voor zes maanden door providers moesten worden “gespeichert”, voor ongrondwettelijk verklaard. Hiermee komt het hof de ruim 35.000 “klagenden” tegemoed die direct na ingang van de wet richting rechtbank trokken. De wet is in strijd met het “telecomgeheim” waarbij het onduidelijk is hoe met de daten wordt omgesprongen. Bovendien hebben politie en inlichtingendiensten te makkelijk toegang tot de gegevens. Het hof roept daarom op om een duidelijk raamwerk op te stellen voor de omgang met de informatie, en alleen de daten beschikbaar te stellen in geval van “gevaar en staatsveiligheid”. Dit is meteen het slechte nieuws. Het constitutionele hof keurt hiermee de Europese richtlijn uit 2006, die lidstaten verplicht de contactendaten te “bewaren”, goed. Een merkwaardige stelling van het hof, dat hiermee eigen stellingnames in andere privacykwesties ondergraaft. Waarschijnlijk wil het hof de zaak niet terug naar Europa verwijzen, met alle (internationale) gevolgen van dien. Duitse providers zijn ondertussen al begonnen met het wissen van de data en willen de miljoenenschade die zij hebben geleden verhalen op de staat. Al met al een overwinning voor de tegenstanders van de “snuffelstaat”. Maar wel een hele kleine. 

Niets zo veranderlijk als het weer (iets waar ze bij het IPCC nogal mee worstelen) of een politicus. In dit geval blijkt Wilders toch nog een ‘gewone’ politicus te zijn, in de zin dat hij net zo makkelijk van mening of kamp verandert als welk andere policus. Gelukkig hebben we de beelden nog, anders zou je niet geloven dat Wilders vlak na 9/11 in 2001 - toen nog lid van de VVD - had verteld dat moslims gewoon OK zijn! In die tijd verkondigde Geert bij Barend & Van Dorp nog netjes het VVD-standpunt dat de islam een prima godsdienst was, Fortuyn er een vreselijke mening op na hield en dat alleen de extremistische moslims aangepakt moesten worden. Maar ergens is er toch iets mis gegaan…

Goed, er is Haiti, een Pakistan, oorlog in Afghanistan en een mission-unaccomplished in Irak. Landen die op papier een “top-prio” zouden moeten zijn van een gemiddelde, Amerikaanse, minister van Buitenlandse Zaken. Maar afgezien van een kort “uitstapje” naar de snelst groeiende Amerikaanse legerbasis Haiti, lijkt de agenda 2010 van Hillary Clinton vooral volgeschreven met het woord “Iran”. Een min-of-meer obsessie die de minister deelt met de extreem-rechtse Israëlische minister-president Netanyahu. Alsof de binnenlandse problemen van Israël niet genoeg zijn, lijkt Netanyahu ook voornamelijk bezig te zijn met het onderwerp “Iran”. Dit dynamische duo vliegt de wereld rond om een “coalitie” te vormen tegen de “Mullah-staat” en de harten warm te krijgen voor straf-sancties. Het “project” Iran, een erfenis van de regering George W. Bush, ligt na een periode van relatieve rust weer op de tekentafels van het Pentagon. Openlijk wordt gesproken over een “militaire optie”. Het spel is weer begonnen.

Deze week lanceerde de Verenigde Staten de grootschalige, semi-militaire oefening “Cyber Shockwave“, een simulatie van een mega-aanval op de electronische infrastructuur van de Amerikaanse regering. Doel van de exercitie is het testen van de “verdediging“ tegen dergelijke aanvallen, waarbij het “rollenspel“ grotendeels gebaseerd is op de oefening “oil shockwave“ uit 2007. “Cyber security” staat hoog op de agenda van verschillende inlichtingen- en militaire organisaties, en de regering Obama zoekt zelfs “totale controle” over het wereldwijde web om eventuele vijandelijke acties af te kunnen slaan. De “war-on-internet” wordt steeds concreter. Een rijtje “initiatieven”.

Superbank Goldman Sachs doet God’s werk(tm) hier op aarde, gewapend met pistolen om het gepeupel van zich af te houden, en miljarden aan bonussen aan personeel uitbetalend zodat “we”, via het ingenieuze Reaganeske “trickle down” systeem, er allemaal beter van worden. Goldman Sachs, of Godman, is onmisbaar voor het financiële systeem, en pompt miljarden de “reëele economie“ in, en creëert daarmee reëele banen. Goed, de bank speculeert soms tegen complete internationals, landen of tegen financiële producten die de bank zelf verkoopt, blaast bubbels zoals de „olie-shock“ van 2008 en is eigenlijk, zoals we in deel 1 gezien hebben, niets meer dan een casino-speler vermomd als hyper-hedgefund. Maar GS is gewoon „too big to fail“, heeft teveel tentakels in teveel sectoren. Gelukkig heeft de regering Obama ook door dat een financieel Frankenstein als Goldman Sachs niet echt bevorderlijk is voor het welzijn van de mensheid en er wordt daarom hardop nagedacht over wetgeving en maatregelen om „het gedrag van bankiers“ bij te sturen. Of wordt het spel iets subtieler gespeeld? 

“Moge u in interessante tijde leven” luidt dat bekende spreekwoord. En interessant zijn ze, helemaal op Planet Clusterfuck. De laatste weken worden met name prominent ingenomen door de Ongenaakbaren. Waar vroeger nog presidenten werden afgezet, regeringen vielen en het volk de straat op ging voor het hoofd van de koning, komen deze teflon prinsen weg met moord en doodslag. En erger. Wat dacht je van genocide? Balkie legt het rapport van de Commissie Davids kalmpjes naast zich neer, alsof Nederland niet één van de grootste misdaden heeft begaan sinds onze bemoeienissen in voormalig Nederlands-Indië. En nu zien we ook DNB-president Wellink de conclusies van Commissie De Wit naast zich neerleggen alsof het de krant van gisteren is. Beiden beroepen zich op de onvoorspelbaarheid van het voortschrijdend inzicht. Wir haben es nicht gewusst! Of was het nu “nicht wissen wollen”? Ze vergeten kennelijk dat ze opperbaas wilden worden en dat van baasjes wordt verwacht dat ze inzicht, visie en daadkracht moeten hebben. Het is toch heerlijk dat je achteraf kunt zeggen dat je met de kennis van nu toen anders had besloten? Los van deze filosofische kwestie is het duidelijk dat zowel Wellink als Balkenende donders goed wisten wat ze deden. Er was destijds voor beiden meer dan genoeg informatie beschikbaar om wél de juiste beslissing te maken. Of in ieder geval niet de foute…

Redder, wereldverbeteraar, heilland, democratisch-baken, etc, ect, blabla Barack O’Drama is precies een jaar president van empire(tm). Mr Black Jesus had meteen een goede week. Obama pakt Wallstreet aan met een “TARP-belasting” en het wellicht weer in ere herstellen van Glass-Steegall (scheiding van investeringsbank, consumentenbank, verzekeraar). Niet dat die belasting “keihard” bij banken aan zal komen, of dat Goldman Sachs door nieuwe wetgeving een derivaat minder uit de lucht plukt. Obama, recordhouder “corporate campagnegeld ophalen”, was tevens ontsteld over het officieel verklaren van de Verenigde Staten tot corpocratie door het Amerikaanse hooggerechtshof. En Mr president mag tot onbepaalde tijd mensen in een kerker opsluiten. Zeg maar, ala Bush. Top Obama-week. 

Soms heb je geen zin om wantrouwend te zijn. Wil je gewoon geloven dat soms, heel soms, dingen worden gedaan uit menselijkheid. No strings attached. Omdat het moet, omdat het lijden van medemensen te groot is. Toch begint bij de Amerikaanse, want dat is het, reddingsoperatie in Haiti weer alle alarmbellen te rinkelen. 10.000 troepen richting het eiland. De hulp is “in militaire handen”. De Amerikanen nemen de belangrijkste luchthaven over. Hulp uit andere landen wordt teruggestuurd. De eerste “Blackwaters” worden gemeld. En “we blijven zo lang als het nodig is”. Het is de bittere (neoliberale) nasmaak van de kerst-tsunami die weer opkomt. De “Shock doctrine”. 

Bij Zapruder hebben we gemengde gevoelens bij het feit dat we (achteraf) zo vaak gelijk krijgen. Met die paar centen die Donkerdoorn bij elkaar schraapt van de daklozenkrant en Patman die wat kleingeld verdient met Peruaans volksdansen op braderieën en bruiloften, weten we vanuit ons kraakpand met gehackte WiFi-verbinding de MSM keer op keer op hun nummer te zetten. Maar zoals gezegd met gemengde gevoelens, want het zijn meestal onderwerpen waar je liever geen gelijk in krijgt. De conclusie van de Commissie Davids verbaast geen enkele Zapruderlezer meer, want de onrechtmatigheid en misdadigheid van de Irakoorlog is hier uitentreure beschreven en gehekeld. En het meest frustrerende aan dit alles is dat er geen zicht op verbetering is, want net zoals bij de kredietcrisis zien we geen structurele oplossingen die moeten voorkomen dat iets dergelijks nooit meer opnieuw kan gebeuren. Wat we telkens zien is pure symptoombestrijding die de indruk moet wekken dat er naar de verontwaardiging van de burgers wordt geluisterd. Maar het systeem waaruit dit alles voorkomt en dat dit soort misdadig gedrag faciliteert, blijft zoals het is. Geen zware straffen voor oorlogsmisdadigers als Balkenende en De Hoop-Scheffer, geen structurele veranderingen in het beslissingproces voor dergelijk belangrijke missies, geen ruggengraat als het gaat om “njet” te zeggen tegen de grote jongens en geen wetswijzigingen die dergelijk machtsmisbruik door een paar kabinetsleden drastisch beperkt.

Zeven jaar na de Amerikaanse inval in Irak, en de daaraan voorafgaande politieke discussie over Nederlandse steun aan het avontuur, ligt nu een 550 pagina’s dik rapport over de (Nederlandse zijde) van de gang van zaken rond deze oorlog voor. De “commissie Davids” is klaar met haar werk. Eindelijk duidelijkheid over het hoe-en-waarom van de spastische houding van verschillende kabinetten Balkenende ten opzichte van het onderwerp Irak. Juist die houding gaf de laatste jaren de nodige voeding aan speculatie, waardoor “Balkenende” al jaren in het verdachtenbankje zit wegens “vriendjespolitiek”, “handjeklap” en “heimlijke militaire steun”. Het was aan “Davids” om eens en voor altijd een einde te maken aan de indianenverhalen. Dat is niet gelukt. Een vluchtige blik door het rapport en conclusies leert dat de kabinetten Balkenende nog altijd alle schijn tegen zich hebben. 

Zo, en de “jaren tien” van deze eeuw zijn begonnen. Jaren die in het kader zullen staan van een overweldigend probleem. Nee, niet het voor banken en derivatenhandelaren verzonnen CO2-probleem. Wat we bedoelen, is de kluster-f mofo waardoor alle grote jongens, de VS, Europa, China en Rusland op dit moment met diplomaten en soldaatjes schuiven. De eindigheid van de hoeveelheid fossiele grondstoffen op onze planeet. Hoe optimistisch je ook wil zijn, de komende jaren gaan we het allemaal voelen. Gevoed door speculatie (en goedkoop geld weggeven door Centrale Banken), of door werkelijke schaarste. Nieuwe wereld vs oude wereld. En de score staat op dit moment 2 tegen 0 voor de nieuwkomers. 

Wanneer je in een discussie over mensenrechten, discriminatie of een terreurstaat refereert aan verrichtingen van nazi-Duitsland of “Adolf Hitler, mi ze malle fratsen” (Theo Maasen), dan roept men meteen dat je het Godwin-alarm af laat gaan. Refereren aan de gruwelen van het Derde Rijk wordt vaak gezien als een zwaktebod als het gaat om een analogie te trekken met zaken die tegenwoordig plaatsvinden. Op zich klopt dit wel, aangezien er genoeg recentere voorbeelden te noemen zijn die aantonen dat we sinds de Tweede Wereldoorlog nog geen bal hebben geleerd van de vroegere fouten. Toch blijft Hitler-Duitsland een sterk voorbeeld, aangezien het goed aansluit bij de belevingswereld van de mensen in Nederland en het 65 jaar na dato nog ieder jaar herdacht wordt. Hoewel je kunt discussiëren over het precieze aantal slachtoffers, hoeveel daarvan joods waren en in hoeverre de Geallieerde naties medeplichtig waren aan sommige wandaden (denk aan burgerdoelen en de corporaties) is iedereen het er over eens dat deze tijd een aansprekend voorbeeld is van wat men niet wil dat het ooit nog eens gebeurt. De schaamte is zelfs zo groot, dat we het eigenlijk er liever niet over hebben wanneer het gaat om zaken zoals het buitengewoon hoge aantal landverraders in Nederland destijds, de foute rol van het koningshuis of de hypocrisie waaraan Nederland zich nu schuldig maakt door in Afghanistan de drugs -en energielijnen te beschermen met militaire escorte militairen te sturen voor ‘opbouwwerkzaamheden’. We herdenken wel, maar we leren niks. We willen ook niet leren. Vandaar die spastische reactie als het Godwin-alarm weer afgaat. Toch, als we in mei weer deemoedig het hoofd buigen, staan we met nu z’n allen tot in ons middel in de neofacistische drek . En we zijn er allemaal zelf schuld aan.

Handelsnatie en polderwonder Nederland ligt onder vuur. “Donkere economische wolken” is misschien wat overtrokken maar in de statige bureau’s van de ECB in Frankfurt wordt wel degelijk zorgen gemaakt om “Holland”. Samen met Griekenland, Ierland, Spanje, Slovenië en Slowakije staat Nederland in een lijstje met landen die in 2010 hun overheidsuitgaven niet onder controle hebben. Dergelijke lijstjes hebben weer uitwerking op de “rating agencies” die Nederland lager kunnen gaan waarderen, en de obligatiemarkt, waar Nederlandse staatsschuld slechter te slijten valt. Met oplopende te-betalen rente als gevolg. Daarnaast komt het Britse The Economist, op basis van een ratio “huurprijs-huisprijs” (waarvan zij zelf toegeven dat het geen ideale vergelijking is), tot de conclusie dat de Nederlandse huizenmarkt nog 21% overgewaardeerd is. De onroerendgoed markt bubbelt nog steeds. Al met al geen mooie rapportcijfers, en waarschijnlijk een extra stimulans voor Balk en Bos om het mes in de overheidsuitgaven te zetten (al komt extra geld voor banken altijd makkelijk op tafel). Het voelt wel veilig achter de dijken maar als we naar hopeloos geval Griekenland kijken (inclusief de sociale onrust), of “Bad Bank” schuldslavenstaat Ierland, kan zoiets ook het kikkerlandje aan de Noordzee overkomen. 

Helaas, 2009 was een top Zapruder-jaar. Een jaar vol list, bedrog, corporatisme, oorlog, ellende, volksverlakkerij, volksmengerij en ronduit “scary stuff”. Het jaar van Wallstreet’s boy Obama en de (voortdurende) Israëlische moordpartij in de Gazastrook. De bail-out waanzin van de “kredietcrisis”, wankelende banken en geld zonder grenzen. In 2009 werd “complottertje” officieel een bagatelliserend modewoord, werd de samenwerking tussen overheid en (pharma) corporations ontmaskerd en zag de oude media opeens haar monopoliepositie als dominee van de waarheid bedreigt door het internet. De “burger” werd in 2009 “irrationeel”, een “complotter”. Er was Iran, HFT, Afghanistan, de dood-van-de-dollar. Het imploderen van de “klimaatwetenschap” door “climategate”, en “Kopenhagen” waar het niet om “global warming” maar alleen om geld ging. En nog veel en veel meer black-op-, achterkamertjes-, handjeklap-, smeer-, omkoop- en corruptie-werk. Teveel om in deze “header” te noemen. We gaan gewoon vooruit kijken. Ook in 2010 zal het stinken als je GFT-bak. Daarom een rijtje met (geopolitieke) thema’s voor de eerste maanden van dit (verse) jaar. 

Op het eerste gezicht lijkt het Arabische staatje Jemen een weinig interessant land. Bergen en woestijn, aan de noordzijde van de Golf van Aden en oostzijde van de Rode Zee, weinig industrie, en een bevolking dat voornamelijk nog in stamverband leeft. Jemen’s olieproductie heeft al “gepeakt” maar het heeft nog gasreserves. Er wordt daarom hard gebouwd aan een LNG (liquefied natural gas) faciliteit. Jemen is voornamelijk bekend om de burgeroorlog tussen “noord” en “zuid” en Osama Bin Laden. De “garde” van de terreurleider zou uit geharde Jemenitische strijders bestaan. Bovendien werd de eerste “militaire operatie” tegen de Verenigde Staten in Jemen door Al Qaida ondernomen: de aanslag op de USS Cole. De (vermoedelijke) daders van die aanslag werden door de Jemenitische overheid overigens op vrije voeten gesteld terwijl slachtoffer VS weinig interesse meer voor die terreurdaad toont. Hoe anders is de situatie nu. Jemen staat in de “crosshairs” van de VS. Na een mislukte aanslag op een vliegtuig van Northwest Airlines door een Nigeriaanse rijkluiszoon, die kennelijk zijn marsorders uit Jemen kreeg, staat het land op het punt het vijfde front in de “oorlog-tegen-terreur(tm)” te worden.