Zapruder Inc.

Alsof de „kredietcrisis“ al jaren voorbij is, brullen media, politici, bankiers en experten al maanden om het hardst over „de lessen die uit de crisis zijn geleerd“. Ondertussen een nogal abstracte en wereldvreemde uitlating. Griekse staatsschuld wordt getorpedeerd, Spaans waardepapier gebombardeerd en de financiële haaien draaien al rondjes om hun nieuwste slachtoffer: de Britse Pond. Met hedge-constructies en „Foreign Debt Obligations“ is door Hedge Funds en superbanken de aanval ingezet op de door waardeloze „konjuktuurpakketten“ en „Bankreddingsprogramma’s“ extra verschuldigde Eurozone. De media juichen om het „vertrouwen in Griekenland“ dat een miezerige 5 miljard aan schulden weet te verpatsen (tegen 6% rente), Spanje schreeuwt om toezicht op het agressieve speculatieve kapitaal, de Luxemburger Junckers roept iets over „martelwerktuigen tegen speculanten“ en in de Verenigde Staten opent het ministerie van Justitie een onderzoek naar een „feestje“ waar Hedgefund-managers hun aanval op de Euro bespraken. Terwijl „carry-trade“ en „goedkoop geld“ bij banken en speculanten weer hoogtij vieren, en goed geld wordt verdiend aan het dumpen van en wedden tegen staatsschuld, staat de politiek machteloos. Wat is er over van de beloftes van „regulatie“, en „dit nooit meer“? Is de discussie blijven steken bij het probleem “bankier-bonussen” om de CDS en “debt obligations” per ongeluk te vergeten? Er is niets, maar dan ook niets geleerd van de, verre van overgewaaide, kredietcrisis. 

Superbank Goldman Sachs doet God’s werk(tm) hier op aarde, gewapend met pistolen om het gepeupel van zich af te houden, en miljarden aan bonussen aan personeel uitbetalend zodat “we”, via het ingenieuze Reaganeske “trickle down” systeem, er allemaal beter van worden. Goldman Sachs, of Godman, is onmisbaar voor het financiële systeem, en pompt miljarden de “reëele economie“ in, en creëert daarmee reëele banen. Goed, de bank speculeert soms tegen complete internationals, landen of tegen financiële producten die de bank zelf verkoopt, blaast bubbels zoals de „olie-shock“ van 2008 en is eigenlijk, zoals we in deel 1 gezien hebben, niets meer dan een casino-speler vermomd als hyper-hedgefund. Maar GS is gewoon „too big to fail“, heeft teveel tentakels in teveel sectoren. Gelukkig heeft de regering Obama ook door dat een financieel Frankenstein als Goldman Sachs niet echt bevorderlijk is voor het welzijn van de mensheid en er wordt daarom hardop nagedacht over wetgeving en maatregelen om „het gedrag van bankiers“ bij te sturen. Of wordt het spel iets subtieler gespeeld? 

Niet dat we deze aan hebben zien komen. Uh-huh, met een torenhoge (staats)verschulding, overgewaardeerde onroerendgoedmarkt en lage, door krediet aangezwengelde, groei, moet je minstens Milton Friedman heten om te snappen dat project “Euro” in het oude, vermoeide, energie-arme Europa midden in de “kredietcrisis” tot problemen gaat lijden. Griekenland aan de leidraad van Brussel inclusief binnenlandse onrust, politieke crisis in Portugal en een geknapte Spaanse bubbel. Tel daar schuldslavenstaat Ierland, lala-land Nederland en natuurlijk de immer op de pof levenden Italianen en Franzosen bij op, en we hebben een berg Europese schuld dat bijna zo onmogelijk “aflosbaar” is als de schulden-himalaya van the USA. Het besef dat “Europa” in de 21ste eeuw niet de groeicijfers-knaller en bloeiende “kennis-economie” gaat worden en allang het Kenyesiaanse “eindstation” van 0% en zelfs negatieve groei heeft bereikt (service economie), lijkt met de problemen in Zuid Europa voor het eerst invloed te hebben op de “waardering” van Europa in de markt. Van Azië tot Wallstreet worden handelaren nerveus van Euro-schulden. Een partij heeft het afgelopen jaar wel goed zaken gedaan door de “bail-out” en “konjunktuur-pakket” waas van politici: banken. Of het nu Goldman Sachs, Deutsche Bank of het Spaanse Santander is, als handelspartner in staatspapier tikken zij op staatsschuld, substantieel, een prima miljardenwinst af. 

“Moge u in interessante tijde leven” luidt dat bekende spreekwoord. En interessant zijn ze, helemaal op Planet Clusterfuck. De laatste weken worden met name prominent ingenomen door de Ongenaakbaren. Waar vroeger nog presidenten werden afgezet, regeringen vielen en het volk de straat op ging voor het hoofd van de koning, komen deze teflon prinsen weg met moord en doodslag. En erger. Wat dacht je van genocide? Balkie legt het rapport van de Commissie Davids kalmpjes naast zich neer, alsof Nederland niet één van de grootste misdaden heeft begaan sinds onze bemoeienissen in voormalig Nederlands-Indië. En nu zien we ook DNB-president Wellink de conclusies van Commissie De Wit naast zich neerleggen alsof het de krant van gisteren is. Beiden beroepen zich op de onvoorspelbaarheid van het voortschrijdend inzicht. Wir haben es nicht gewusst! Of was het nu “nicht wissen wollen”? Ze vergeten kennelijk dat ze opperbaas wilden worden en dat van baasjes wordt verwacht dat ze inzicht, visie en daadkracht moeten hebben. Het is toch heerlijk dat je achteraf kunt zeggen dat je met de kennis van nu toen anders had besloten? Los van deze filosofische kwestie is het duidelijk dat zowel Wellink als Balkenende donders goed wisten wat ze deden. Er was destijds voor beiden meer dan genoeg informatie beschikbaar om wél de juiste beslissing te maken. Of in ieder geval niet de foute…

In de dytopische klassieker The Matrix komt een scene voor waar één van de rebellen van de Nebukadnezzar onderhandelt met de agenten van de Matrix. In ruil voor een ‘normaal’ en comfortabel leven in de Matrix (een virtuele wereld waar de menselijke geest in een droomstaat leeft) is hij bereid zijn mede-rebellen te verraden, zolang hij maar terug wordt geplaatst in de Matrix en geen herinnering heeft aan hoe vreselijk de echte wereld is. Hij verkiest bewust de droom boven de realiteit, omdat die laatste te gruwelijk is. Dit is herkenbaar voor een groeiend aantal mensen, want we zijn met z’n allen in sneltreinvaart bezig onthecht te raken van de wereld om ons heen. Hoewel de global warming hoax misbruikt wordt voor nationale en geopolitieke doeleinden, raakt het toch aan een belangrijk punt in onze samenleving, namelijk dat we niet meer in contact staan met de natuur en de wereld om ons heen. We leven in het antropoceen, waar de mens denkt de natuur naar zijn hand te kunnen zetten door middel van techniek een oneindig vertrouwen in de wetenschap. Maar men beseft niet dat we uit die natuur voortkomen en dat onderwerping van diezelfde natuur onherroepelijk ons einde betekent. Maar voordat het zover is, zal de mensheid afglijden in een neerwaartse spiraal en zullen steeds meer mensen te lijden hebben van de geleidelijke afbrokkeling van onze maatschappij.

Een James Bond-film in Zapcinema? Zijn de films rond geheim agent 007 niet een beetje “kinderachtig“ en simple brainless entertainment? Ja…en nee. Natuurlijk is de wereld van James Bond een opgeblazen persiflage, en Bond zelf een comic-figuur. Natuurlijk doorlopen de meeste Bond-films exact hetzelfde (pre-fab)script, inclusief “villains horrific end” en “einde-met-het-meisje”. Toch is (tot nu toe) een Bond-film een vermelding in de Zapcinema serie waard. Quantum of Solace. Schuldige is Bond-acteur Daniel Craig (Munich, Road to Perdition), of eigenlijk het scenario team Neal Purvis, Robert Wade, Paul Haggis en producer Michael G. Wilson. Craig’s 21st century Bond heeft weinig meer van het slapstick karakter van Roger Moore, of de in slechte scenario’s verdwaalde en karakterloze Pierce Brosnam Bond. Craig is eerder een Sean Connery/Fleming Bond op extra opgefokte crystal meth. 007 anno 2008 is opeens bloedserieus geworden, en samen met de MI6 agent lijken ook de verschillende verhaallijnen en sub-karakters aan volwassenheid te hebben gewonnen. Maar wat Quantum of Solace vooral interessant maakt, zijn de talloze verwijzingen naar “onze“ hedendaagse wereld. **Spoiler alert!**

Ze mag dan de mater familias zijn van het Koninkrijk der Nederlanden, puissant rijk, drijvende kracht achter de Bilderbergconferenties van wijlen papalief en aandeelhouder in een paar van de grootste corporaties ter wereld, maar hare majesteit koningin Beatrix staat wel degelijk met beide benen in onze samenleving! Zozeer zelfs dat ze het nodig vond om in haar Kersttoespraak te vertellen dat onze samenleving zich teveel bezighoudt met virtuele contacten via telefoon en computer. De technische communicatie zou ons afstandelijker en onafhankelijker maken wat dan weer niet goed zou zijn voor de samenlevingszin, or shit like that. Hoewel toenemend individualisme zeker een bedreiging kan zijn voor de maatschappelijke en sociale samenhang, vergeet majesteit dat het tegelijkertijd een ongekend sterk emancipatiemiddel is voor de individuele burger. Nog nooit eerder kon je je stem zo ver en wijd laten horen als met internet en een overvloed aan informatie is beschikbaar voor wie zich eraan dorst te wagen. Maar zoals altijd zitten dit soort koninklijke boodschappen met enkele dubbele bodems in elkaar. Dus, niet meer op Hyves omdat je elkaar dan niet meer ziet, of niet meer op Zapruder omdat je dan te lastige vragen gaat stellen? Inmiddels is er een koerier te paard onderweg naar Beatrix met een handgeschreven brief van de Zapruderredactie waarin we vragen om nadere toelichting.

Nog voordat de tot vervelens toe gehypte “klimaatconferentie” in Kopenhagen van start ging, laten de gezamelijke Nederlandse banken weten dat zij “hopen op een robuust akkoord”. Zoiets zou je van een Triodos nog kunnen verwachten, en toegegeven: vrijwel iedere corporation is tegenwoordig marketingtechnisch gedwongen om aan “greenwashing” te doen, toch valt een dergelijk communiqué op. Banken en klimaatverandering? Yep. Banken zijn zelfs extreem geintresseerd in klimaatverandering. Niet omdat zij zo begaan zijn met onze planeet, of zoals Al Gore en de VN “geloven” in klimaatverandering, maar omdat er enorm, en werkelijk enorm, veel geld te verdienen valt met milieu. Of eigenlijk: CO-deux. De nachtelijke beraadslagingen van verschillende wereldregeringsleiders, officieel om “de wereld te redden”, hadden in werkelijkheid niet zoveel te maken met “de wereld redden”. De miljarden die Hillary Clinton, Angela Merkel en Gordon Brown voor de “arme landen” op tafel gooiden, kwamen niet opeens tevoorschijn uit nobele idealen, maar uit het blazen van de volgende financiële bubbel. Kopenhagen ging om derivaten, CO2-handel en neokolonialisme. 

Michael C. Ruppert is een beetje de verre, oude (vieze) knuffeloom van Zapruder Inc. De oud LA smeris struikelde ooit over CIA-drugshandel, ging vervolgens lastige vragen stellen aan Amerikaanse politici en richtte uiteindelijk het oer-complotterblog (al kun je het eigenlijk niet zo noemen) From The Wilderness op. Ruppert is tevens de schrijver van Crossing the Rubicon, volgens de gehele Zapruder Inc. redactie het (het enige waarover we het met elkaar eens zijn) ultieme 911-boek. Geen ontploffende torens, maar duizenden en duizenden feitjes, onderbouwd door duizenden referenties en artikelen, opgetekend binnen een geopolitiek raamwerk met als belangrijkste leidraad: Peak Oil. Ruppert maakt zich zorgen om peakoil en ziet peakoil als belangrijkste leitmotiv voor alles wat in onze tijd op het internationale-, maatschappelijke-, en politieke toneel afspeelt. Volgens Mike Ruppert stormt de mensheid in sneltreinvaart af op een onovertroffen ramp. CoLLapse.

***dit artikel heeft een addendum (oorspronkelijk gepost 26/10/09)***

Op 10 december 1974 presenteerde een commissie onder leiding van nationale veiligheidsadviseur Henry Kissinger een geheim rapport: “National Security Study Memorandum (NSSM) 200: Implications of Worldwide Population Growth for U.S. Security and Overseas Interests.” Dit 200 pagina’s tellende rapport was gestoeld op de (valse) aanname dat de bevolkingsgroei in ontwikkelingslanden een bedreiging was voor de nationale veiligheid van de Verenigde Staten. In 1975 werd het rapport als officieel beleidsstuk overgenomen door president Gerald Ford en werd het de basis voor een ondergronds plan om de bevolkingsgroei in deze landen te verminderen door middel van geboortebeperking en – op meer impliciete wijze – oorlog en hongersnoden.  Dit beleid werd verder uitgevoerd door Kissinger’s opvolger Brent Scowcroft (die later dezelfde post zou bekleden in de regering van Bush sr.). Hij kreeg de assistentie van de ministers van BuZa, Financiën, Defensie en Landbouw en toenmalig CIA-baas, een zekere Herbert Walker Bush. Dit schaduwbeleid is een hoeksteen geworden waarop de VS vervolgens haar buitenlandpolitiek heeft gebouwd. Dit onzalige gedachtegoed is niet veel later geëxporteerd en onderdeel geworden van de buitenlandse politiek van bevriende lidstaten.

Zapruder Inc. is een grote, grote fan van de Amerikaanse (zaken)bank Goldman Sachs. Er zijn weinig corporations op deze wereld te vinden, behalve misschien een Monsanto of in het zogenaamde military-industrial-security-complex, die zo in-your-face, dikke middelvinger, kwaadaardig zijn. En erom lachen. Dat maakt Goldman zo speciaal: het interesseert GS geen moer dat iedereen ziet dat ze de planeet oplichten en rectaal visiteren. Hey, zij zijn de besten, de elite, en zij bepalen hoe het spel gespeeld wordt inclusief de regels. Bovendien, ze hebben de machtigste regering op aarde opgekocht, in de zak en weer verkocht. GS doet “God’s Werk ™“. Vergeet Wouter Bos en Nout Wellink die voor hun Nijenrode-vriendjes de DSB omleggen, Goldman Sachs is het echte werk. Een jonge geschiedenis over hoe de Verenigde Staten van corpocratie een kleptocratie werden. 

Na de deceptie die Nassim Haramein heet live meegemaakt te hebben (althans, een deceptie voor de helft van de aanwezige Zapruderredactie), lijkt het wel dat het ‘vakgebied’ van alternatieve wetenschap – en dan met name van natuurkunde en wiskunde – steeds meer wordt bevolkt door een zonderlinge groep mensen. Het zijn doorgaans lieden die claimen autodidactisch te zijn en hun kennis buiten de geijkte wetenschappelijk kringen te hebben opgebouwd. De reden waarom ze geen formele scholing hebben genoten doen ze steevast af met de motivatie dat de orthodoxe wetenschappelijke wereld het vrijdenken beknot en dat de conservatieve wetenschappers simpelweg niets van hun revolutionaire ontdekkingen begrijpen, of willen begrijpen. Maar nu maakt het ene feit de andere claim nog niet waar. Ja, de wetenschappelijke wereld heeft zeker veel last van kokervisie en inteelt, door haar incestueuze peer review-systeem en enorme afhankelijkheid van onderzoeksgeld van de grote corporaties. Maar dit blote feit bewijst niet dat wat de alternatieve wetenschappers zeggen dan ook meteen waar is. Het beschrijft hooguit een mogelijk scenario waarbij de alternatieve wetenschappers tegengewerkt zouden kunnen worden áls hun claims desondanks bewezen waar blijken te zijn. En laat het nu juist bijna altijd aan dat laatste schorten als er weer een hippie in zijn joggingbroek claimt dat hij het geheim van het universum heeft opgelost. Marko Rodin lijkt ook weer zo’n onbegrepen orakel te zijn. It’s The Revenge of the Tell Sell Scientists!

Het verhaal lijkt steeds duidelijker te worden: de Dirk Scheringa Bank lijkt geslachtofferd door Nout Wellink en Wouter Bos. Het verhaal doet steeds meer denken aan een Shakespeariaans drama, met verraad, spijtoptanten, samenzwering en hoogmoed. Dirk dacht dat hij Icarus was en zijn vleugels werden verbrand door de zonnekoning Nout Wellink. De omstandigheden rondom het ontslag van Frank de Grave eerder dit jaar worden steeds duidelijker en zeer pikant is de aanstelling van De Grave’s huisvriend Robin Linschoten. Was Linschoten de financial hitman die door DNB werd gepost om de boel ‘kalt te stellen’? Moest De Grave zwijgen zodat DSB later geslachtofferd kon worden? Lieten DNB en Bos Dirk’s bank vallen zodat er iets van een ‘voorbeeldfunctie’ uit kon gaan, zodat we niet gaan denken dat het toch nog steeds allemaal één grote ponzi scheme is? Zou het niet prachtig zijn als blijkt dat Lakeman een vuig dubbelspel speelde achter de schermen en Nout Wellink heimelijk hielp de ondergang van DSB te versnellen? Dirk was natuurlijk wel een bonte hond in het “old boys network” van de gevestigde banken.

Hoe bizar. Er komt een onderzoek naar hoe het mogelijk is dat de media zo vroeg konden melden dat de DSB-bank failliet zou gaan, de veronderstelde oorzaak van de paniek onder de spaarders die en masse hun geld uit de bank terugtrokken. Wat een domme vraag, wat een dom onderzoek. Ze zouden zich moeten afvragen hoe een bank kan omvallen door een publicatie in een krant. Hoe is dat mogelijk? Het antwoord is eenvoudig, een bank belazert de boel door maar een fractie van het uitgeleende geld daadwerkelijk te bezitten. Niet alleen de DSB, elke bank. Maar nu, een bank valt om, wat dan? Het spaargeld dat verloren is gegaan, wordt door de staat gegarandeerd tot maximaal €100.000. Alweer zo vreemd. Waarom zou een overheid (dat zijn wij, ons geld) garant moeten staan voor spaargeld dat wel is ingelegd maar kennelijk niet meer kan worden uitbetaald? Had de bank niet tot taak dat geld veilig te stellen? Wederom het gevolg van ons frauduleuze bankstelsel. Bijzonder is echter wat er gebeurt als dat spaargeld door de overheid of een garantiefonds wordt teruggegeven aan de sippende spaarder…

Mensen, gefeliciteerd. Het enige dat u hoefde te doen was zich te verenigen en zo moeilijk was dat toch niet? Met weinig meer moeite kunnen hele regeringen naar huis worden gestuurd, kan de grootste triple-A bank worden omgegooid, kan het land gentech-vrij gemaakt worden. Zie het als een geslaagde vingeroefening en laat het er vooral niet bij zitten.  Hoe cool, een bank laten klappen. Maar vraag u zelf af? Hoe kan een bank klappen? Hebben ze soms niet goed op de centjes gepast? Hoe werkt dat dan precies? Vraag het de gemiddelde macro-econoom en hij zal het antwoord niet weten. Gelooft u mij maar, ik vroeg het professor Heertjes een keer voor 700 man. Geldcreatie, the mechanics of modern money is niet iets dat een moderne studie economie de moeite waard vindt. Geen idee waarom dat zo is, wellicht gewoon omdat anders iedereen zou gaan begrijpen hoe frauduleus het hele systeem is. Er zijn namelijk weinig ‘instituten’ kwaadaardiger dan moderne banken. De dag dat we ze allemaal laten klappen zal er heel veel waarde vrijkomen voor ons en vanaf het moment dat we ze vervangen door iets integers en robuusts zullen we veel minder hard hoeven werken voor meer welvaart en zal die welvaart zichzelf eerlijker verdelen. Laat het me uitleggen.

Omgeven door de schaduwen van de kredietcrisis, terwijl regen lui neerdruppelt als honderden kleine omgevallen Amerikaanse banken en dode bladeren door de lucht dansen alsof het waardeloze CDS’s zijn, verzamelen een zevental figuren zich rond een s-vormige kuil. Er worden gebeden in het Arabisch gepreveld. Een man neemt een slok uit een wodkafles, een andere man tipt de as van zijn Gauloise sigaret en een derde haalt een pakket vuurwerk tevoorschijn. De groep vormt een cirkel rond het gat waarbij een figuur ietwat schuchter achter de rest blijft staan. Hij vist een telefoon uit zijn jaszak. “Konnichiwa?“. We zijn beland op een begrafenis. De begrafenis van de petro-dollar. De overledene leeft nog maar heeft niet lang te gaan. Welkom in de nieuwe wereld. Of toch niet? 

Corporaties en Internet
Maar hoe zit het dan met het internet? Daar waar de mensen en hun interactie door de corporaties steeds meer wordt ondergraven is dit ultieme sociaal platform er toch voor de mensen? Nee, helaas, want ook het internet is omgeturnd van een sociaal platform tot een marktplaats waar corporaties de dienst uitmaken. Mensen definiëren zich tegenwoordig aan de hand van hun consumptie en op het internet wordt dit nog extra uitvergroot: door profielen aan te maken op de websites waar je je spullen koopt of op netwerk communities kun je melden welke boeken je leest, welke films je bekijkt, wat voor muziek je beluistert en welke gadgets je aanschaft. Deze aankopen en voorkeuren ‘vertellen’ wie je ‘bent’ op een manier die corporaties enorm aanspreekt, namelijk communiceren op basis van consumptiepatronen. Mensen geven perfecte consumentenprofielen van zichzelf op die weer andere consumenten moeten aantrekken met een overeenkomstige smaak. Niet eerder werd het corporaties zo gemakkelijk gemaakt om informatie over hun consumenten te verzamelen nu men met elkaar communiceert in een vorm die het corporaties toestaat nog meer spullen te verkopen. Het delen van interesses op basis van consumptief gedrag wordt weerspiegeld in ‘vriendschappen’ die je sluit: op LinkedIn gaat het erom hoeveel zakelijke connecties je hebt en bij welke groepen je bent aangesloten, op social platforms als Hyves en Facebook is men continu bezig met het opwaarderen van de eigen virtuele identiteit totdat deze in iets verandert dat interessanter is dan de eigen reële identiteit. Je kunt een ‘vriend’ worden van een muziekband en hun laatste nieuws ontvangen (lees: meer reclame voor hun producten) of toetreden tot de kring van andere consumenten om hun liefde te delen voor lifestyle-bedrijven zoals Apple of Diesel en megamerken als Nike of Starbucks. Al deze ‘vrienden’ bepalen je online identiteit en zijn in veel gevallen niet eens echte personen.

Big Pharma: zieke mensen = is business
De geneesmiddelenindustrie legt het grote probleem al bloot in haar benaming: het is een industrie. Hier wordt geld verdiend aan zieke mensen. Mensen die gezond zijn of beter gemaakt, daar valt niets aan te verdienen, dus dicteert de logica dat meer zieke mensen beter voor de business zijn. Dit klinkt amoreel en verwerpelijk, maar in de logica van een corporatie bestaan dit soort subjectieve argumenten niet. Een geweten is een luxe die een corporatie niet heeft, aangezien het flink conflicteert met optimaal geld verdienen. Het sleutelwoord binnen deze industrie is patent: met behulp van patenten kan geld verdiend worden. Veel geld. En aangezien patenten aflopen is het ook zaak om zo snel mogelijk ‘return on investment’ te verkrijgen voordat de concurrentie ook het medicijn kan gaan produceren en de gouden marges verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het vervelende is dat deze industrie wel in een heel belangrijk gebied zit, namelijk het beter maken van mensen en zo het beter maken van onze wereld door de kwaliteit van leven te verhogen voor iedereen. Dat is nogal een belangrijke taak om over te laten aan de kille parameters van marktwerking.

Een corporatie heeft de kenmerken van een bedrijf en de staat, maar is geen van beide. Ze is machtiger, veel machtiger. Ze verenigt verschillende belanghebbende groepen in één centrale entiteit waarbinnen de verschillende groepen interacteren volgens vastgestelde processen en regels. Ongeveer 400 jaar geleden werden de corporaties zoals we ze nu kennen opgericht door de Europese koloniale mogendheden, omdat de monarchen zochten naar een manier om de exploitatie van de koloniën, en de explosieve groei van bedrijvigheid die daarmee gepaard ging, te controleren. Hiertoe werd de corporatie opgericht: een onheilige kind met de wetgevende en militaire macht van de staat en de financiële macht van de nieuwe economie die door de handelaren werd geëxploiteerd. Het belangrijkste doel van corporatie was om lokaal welvaart en goederen te onttrekken en ze te centraliseren in de diepe zakken van bourgeoisie en de heersende adel. Zo werden de koloniën met behulp van speciale handelswetten, monopolies en legers onderworpen zodat de handelaren het alleenrecht hadden de rijkdommen te exploiteren. De Verenigde Oost-Indische Compagnie was één van de eerste corporaties ter wereld, die met behulp van een machtige oorlogsvloot en bij koninklijk decreet de koloniën stripte van hun rijkdommen. Na de Amerikaanse burgeroorlog werd de corporatie een rechtspersoon en praktisch onaantastbaar door haar lokale ongebondenheid en beperkte aansprakelijkheid. Nu worden corporaties gezien als de zegen van de mensheid en de brengers van werkgelegenheid en welvaart. Maar dat is niet zo. Hoewel een rechtspersoon en gevuld met echte mensen van vlees en bloed, is de corporatie weinig humaan. De emergente aard van de corporatie is erop ingericht dat ze de mens gaat vernietigen. Althans, de meesten van ons.

Het dodelijke virus dat corporatisme heet, in drie delen.

In het casino dat de financiële wereld heet gaat het (vals)spelen gewoon door alsof er niks gebeurd is. Het is nog steeds crisis en dat zal het nog wel even blijven, ongeacht wat de propagandisten je willen doen geloven. Hoewel inmiddels duidelijk is dat het systeem inherent ziek is en op deze wijze nooit kan functioneren vóór de overige 95% van de bevolking, gaat de politiek nog steeds door met haar symboolpolitiek door banken op de vingers te tikken als het gaat om hun exorbitante bonussen. Je kunt het die bankiers niet kwalijk nemen: ze doen wat het systeem van ze verwacht en graaien alsof hun leven er vanaf hangt. Een systeem dat hebzucht en criminaliteit beloont, trekt automatisch de ‘juiste’ mensen aan. Zolang er nog centraal geld uitgegeven wordt zonder dat het enige waarde vertegenwoordigt en zolang virtuele economieën de echte economie besmetten met hun speculatieve schaarste-piramidespelen kan het nooit goed komen. By design ondeugdelijk en built to fail. De obscene bail-out die de ellende alleen nog maar vergroot is eigenlijk een middelvinger in het gezicht van iedereen die dacht dat er nog kans op redding was. Maar de banksters laten zich niet zomaar uit het veld slaan, zoals een paar sluwe banksters van Barclays onlangs lieten zien.