Zapruder Inc.

Goed en slecht nieuws van het front. Het goede nieuws: het Duits constitutionele hof heeft de Duitse “bewaarplicht wet”, waarbij telecom-contactdaten, surfgedrag en mail en sms-en voor zes maanden door providers moesten worden “gespeichert”, voor ongrondwettelijk verklaard. Hiermee komt het hof de ruim 35.000 “klagenden” tegemoed die direct na ingang van de wet richting rechtbank trokken. De wet is in strijd met het “telecomgeheim” waarbij het onduidelijk is hoe met de daten wordt omgesprongen. Bovendien hebben politie en inlichtingendiensten te makkelijk toegang tot de gegevens. Het hof roept daarom op om een duidelijk raamwerk op te stellen voor de omgang met de informatie, en alleen de daten beschikbaar te stellen in geval van “gevaar en staatsveiligheid”. Dit is meteen het slechte nieuws. Het constitutionele hof keurt hiermee de Europese richtlijn uit 2006, die lidstaten verplicht de contactendaten te “bewaren”, goed. Een merkwaardige stelling van het hof, dat hiermee eigen stellingnames in andere privacykwesties ondergraaft. Waarschijnlijk wil het hof de zaak niet terug naar Europa verwijzen, met alle (internationale) gevolgen van dien. Duitse providers zijn ondertussen al begonnen met het wissen van de data en willen de miljoenenschade die zij hebben geleden verhalen op de staat. Al met al een overwinning voor de tegenstanders van de “snuffelstaat”. Maar wel een hele kleine. 

In de dytopische klassieker The Matrix komt een scene voor waar één van de rebellen van de Nebukadnezzar onderhandelt met de agenten van de Matrix. In ruil voor een ‘normaal’ en comfortabel leven in de Matrix (een virtuele wereld waar de menselijke geest in een droomstaat leeft) is hij bereid zijn mede-rebellen te verraden, zolang hij maar terug wordt geplaatst in de Matrix en geen herinnering heeft aan hoe vreselijk de echte wereld is. Hij verkiest bewust de droom boven de realiteit, omdat die laatste te gruwelijk is. Dit is herkenbaar voor een groeiend aantal mensen, want we zijn met z’n allen in sneltreinvaart bezig onthecht te raken van de wereld om ons heen. Hoewel de global warming hoax misbruikt wordt voor nationale en geopolitieke doeleinden, raakt het toch aan een belangrijk punt in onze samenleving, namelijk dat we niet meer in contact staan met de natuur en de wereld om ons heen. We leven in het antropoceen, waar de mens denkt de natuur naar zijn hand te kunnen zetten door middel van techniek een oneindig vertrouwen in de wetenschap. Maar men beseft niet dat we uit die natuur voortkomen en dat onderwerping van diezelfde natuur onherroepelijk ons einde betekent. Maar voordat het zover is, zal de mensheid afglijden in een neerwaartse spiraal en zullen steeds meer mensen te lijden hebben van de geleidelijke afbrokkeling van onze maatschappij.

Wanneer je weer eens een tros bananen uit het van de supermarkt plukt, besef je vaak niet wat voor rotzooi eraan zit. En dan praten we niet alleen over de enorme hoeveelheid pesticiden die er overheen gespoten zijn, maar over het bloed dat er letterlijk en figuurlijk aan kleeft. De fruitcorporaties Dole (voorheen Standard Fruit) – en Chiquita (voorheen United Fruit) hebben in de landen van Centraal-Amerika zoals Honduras, Nicaragua, Guatemala hun imperium opgebouwd volgens het handboek van de V.O.C.: kolonialisme door corporaties die samenwerken met overheden. Zo ontstonden de zogenaamde bananenrepublieken. Dit betekent niet alleen uitbuiting van de lokale werkers, roof van water en landbouwgrond voor fruitteelt waardoor zelfstandige landbouw praktisch verdampte en toenemende corruptie van bovenaf, maar in wezen een verdere verarming van de landen en het einde van hun zelfstandigheid. Toch wordt er af en toe een poging gedaan om de hegemonie van deze machtige bedrijven te doorbreken en dan kom je onvermijdelijk in de rechtszaal terecht. Zo ondervond ook de advocaat Juan Dominguez, die als David tegen Goliath (in de vorm van Dole) de strijd aanging om compensatie te krijgen voor fruitwerkers in Nicaragua.

Steeds meer internetbedrijven laten hun ware aard zien. Eric Schmidt, de CEO van Google, vertelde ons al dat als privacy belangrijk voor ons is, we misschien wel dingen doen, die we niet zouden moeten doen. Mark Zuckerberg, de baas van Facebook is het roerend met zijn collega eens. ‘Privacy is niet meer zo belangrijk’. Ze moeten het wel zeggen, deze bijzonder gevaarlijke individuen, omdat privacyschending hun businessmodel is. Gratis diensten als Gmail, Hyves, MSN en Facebook kunnen gratis zijn omdat ze uw mail lezen en conversaties analyseren. Die informatie is (veel) geld waard omdat er heel gerichte, geïndividualiseerde marketinguitingen op kunnen worden gebaseerd. Weinigen realiseren zich hoe krachtig die zijn, hoe kansloos u bent tegen dat soort campagnes. Dus, als u zich afvraagt waarom uw kindertjes van 13, 14 zich al volsmeren met dikke lagen dure make-up, niet meer zonder de nieuwste Uggs-jes de deur uitdurven en zich zonder iPhone 3Gs naakt voelen, dan heeft u hier het antwoord. De gemiddelde Zapper neemt het woord mind-control gemakkelijk in de mond, maar PR gebaseerd op social network informatie is de werkelijke mind-control van onze tijd: consumentisme in overdrive. Gratis is dus toch niet zo heel gratis. De duizenden servers van Facebook moeten toch ergens van betaald worden en het feit dat deze informatie zo waardevol is, zegt genoeg over de effectiviteit van het ‘profilen’. Geheime diensten vinden het allemaal prima, die worden geen strobreed in de weg gelegd als ze willen meekijken in uw privéleven. Ook daar verdienen de internetbedrijven dan weer geld aan. En het begon allemaal zo leuk…

Hoewel een typische blockbuster voor het grote publiek, verdient Avatar het om in de Zapcinema-annalen opgenomen te worden. Niet vanwege het astronomische bedrag dat James Cameron kwijt was aan de meer dan verbluffende special effects, of het feit dat de film bijna 10 jaar kostte om gemaakt te worden, maar om de verschillende boodschappen die de film richting de kijker slingert die bewijzen dat Cameron eigenlijk gewoon een ouwe hippie is. Aangezien het een megablockbuster is die nogal een stevige “return on investment” vraagt (en die inmiddels ook ruimschoots behaald heeft) en daardoor niet te ingewikkeld kon worden, zijn de boodschappen niet zo subtiel gebracht als je zou willen. Maar er zitten genoeg mooie elementen in die de gemiddelde Zapruder -en filmfan zullen aanspreken. Dus toog de Zapruderredactie bij wijze van Nieuwjaarsborrel dit keer zonder aluhoedjes maar mét gerse 3D-brilletjes op de neus naar de bios.

Let op, deze filmreview bevat spoilers!!

Het is ons gelukt! Al enige tijd experimenteert de Zapruderredactie met Tesla-transformators en orgone howitsers en sinds kort zijn we erin geslaagd contact te maken met gene zijde. Met enige onregelmaat weten we de geest van wijlen Wim Bosboom te channelen, rechtstreeks vanuit de vijfde cirkel van de Hel. Of waar hij ook mag zitten. Hij channelt ons zijn ongenoegen over de maatschappij, want kennelijk hebben ze ook TV en internet in de Hel. En natuurlijk kranten en Nederlandse actualiteitenprogramma’s; het is per slot van rekening wel de Hel. Wim is nog steeds geen steek veranderd en neemt geen blad voor de mond. Ongenuanceerd, reactionair, recht(s) voor z’n raap en indien nodig kwetsend laat deze voormalige TROS - en VARA-coryfee hij weten wat hij ervan vindt. “Dat willen we even kwijt” was vroeger Wim’s TV-item waar hij ongenuanceerd zijn mening gaf over wat hij dacht dat de zwijgende meerderheid vond. Nu hebben we 8 jaar na zijn vercomposteren de kans te lezen wat Wim er nog steeds van denkt. En dit keer is het Wim alleen die zijn gal spuit in Dat Wil Ik Even Kwijt (D.W.I.E.K.). De redactie neemt geen verantwoordelijkheid voor mensen die zich gedemoniseerd of gekwetst voelen. Blame Wim.

Ze mag dan de mater familias zijn van het Koninkrijk der Nederlanden, puissant rijk, drijvende kracht achter de Bilderbergconferenties van wijlen papalief en aandeelhouder in een paar van de grootste corporaties ter wereld, maar hare majesteit koningin Beatrix staat wel degelijk met beide benen in onze samenleving! Zozeer zelfs dat ze het nodig vond om in haar Kersttoespraak te vertellen dat onze samenleving zich teveel bezighoudt met virtuele contacten via telefoon en computer. De technische communicatie zou ons afstandelijker en onafhankelijker maken wat dan weer niet goed zou zijn voor de samenlevingszin, or shit like that. Hoewel toenemend individualisme zeker een bedreiging kan zijn voor de maatschappelijke en sociale samenhang, vergeet majesteit dat het tegelijkertijd een ongekend sterk emancipatiemiddel is voor de individuele burger. Nog nooit eerder kon je je stem zo ver en wijd laten horen als met internet en een overvloed aan informatie is beschikbaar voor wie zich eraan dorst te wagen. Maar zoals altijd zitten dit soort koninklijke boodschappen met enkele dubbele bodems in elkaar. Dus, niet meer op Hyves omdat je elkaar dan niet meer ziet, of niet meer op Zapruder omdat je dan te lastige vragen gaat stellen? Inmiddels is er een koerier te paard onderweg naar Beatrix met een handgeschreven brief van de Zapruderredactie waarin we vragen om nadere toelichting.

Nee, dit gaat niet over onoirbare handelingen met snoezige knaagdieren maar om wat volgens sommige complotters de diepere betekenis is achter de CO2-hoax. Eerder konden we al lezen dat men in Kopenhagen de burgers en milieustrijders probeerde te paaien met persoonlijke zingeving en de kans op het redden van Moeder Gaia. Ondertussen kunnen de banksters lachend weer hun zakken vullen met de Cap & Trade handel in CO2-derivaten en de regeringen weer stiekem hun neokolonialistisch plannetjes uitvoeren. Hoewel dit op zich al erg genoeg lijkt gaat het kennelijk nog verder dan dit. De klimaathype zou een complot zijn dat al enige decennia in de maak is en dat niets anders tot doel heeft dan het installeren van een wereldregering onder één munt en onder één heersend orgaan. Hoewel dit natuurlijk het zoveelste vingerwijzing is naar een NWO in oprichting is het idee van een wereldwijde regering niet vreemd. Onze geschiedenis kent tal van grote rijken die grote delen van de wereld beheersten zodat men gerust kan spreken verschillende wereldregeringen in het verleden. Of de CO2-hoax het nieuwste wapen is van konkelende NWO-ers? Volgens velen wel degelijk.

Michael C. Ruppert is een beetje de verre, oude (vieze) knuffeloom van Zapruder Inc. De oud LA smeris struikelde ooit over CIA-drugshandel, ging vervolgens lastige vragen stellen aan Amerikaanse politici en richtte uiteindelijk het oer-complotterblog (al kun je het eigenlijk niet zo noemen) From The Wilderness op. Ruppert is tevens de schrijver van Crossing the Rubicon, volgens de gehele Zapruder Inc. redactie het (het enige waarover we het met elkaar eens zijn) ultieme 911-boek. Geen ontploffende torens, maar duizenden en duizenden feitjes, onderbouwd door duizenden referenties en artikelen, opgetekend binnen een geopolitiek raamwerk met als belangrijkste leidraad: Peak Oil. Ruppert maakt zich zorgen om peakoil en ziet peakoil als belangrijkste leitmotiv voor alles wat in onze tijd op het internationale-, maatschappelijke-, en politieke toneel afspeelt. Volgens Mike Ruppert stormt de mensheid in sneltreinvaart af op een onovertroffen ramp. CoLLapse.

***dit artikel heeft een addendum (oorspronkelijk gepost 26/10/09)***

Na de hele terrorismepandemie die rond en na 9/11 uitbrak en de hele wereld in haar greep leek te houden, zijn we na wat ziektepandemieën aanbeland bij the next big thing: klimaatpandemie. Wil je een hype succesvol laten verlopen, maak hem dan zo groot mogelijk. En maak hem zo, dat iedereen die eraan meedoet er ook iets aan heeft. Zo heeft globaal terrorisme veel landen in de gelegenheid gesteld om onder het mom van “internationaal islam/Al Qaida terrorisme” eens flink huis te houden onder de binnenlandse tegenstanders van het regime en de vrijheid van alle burgers flink in te perken, zonder dat daar internationaal lastige vragen tegenover zouden staan. Eenmaal op de fanfarewagen gesprongen was je gehouden aan de omerta die de schijn van internationaal georganiseerd terrorisme moet ophouden. Dat betekent dat je dan af en toe een oogje moet toeknijpen wanneer bepaalde landen weer andere soevereine landen binnenvallen “onder het mom van”, en in het geniep de zwarte vluchten van Torture Air rondvliegen. Welnu, de klimaatpandemie van de laatste jaren is gelanceerd om naties die internationale ambities hebben een nieuwste speeltje te geven om meer macht uit te oefenen en de wereld te verdelen. Ook hier geldt weer de omerta: je doet net alsof je gelooft dat het klimaat verandert en dat dit door de mens komt en je hebt weer een middel om je eigen burgers meer te controleren en te laten betalen. Maar ook om andere landen het mes op de keel te zetten. In Kopenhagen wordt dit nieuwste geopolitieke speeltje spectaculair gelanceerd!

Jesse Ventura, voormalig Navy S.E.A.L., WWF worstelaar, acteur, burgermeester, gouverneur en TV-persoonlijkheid is sinds kort te zien in zijn TV-programma Conspiracy Theory, waar hij een keur aan beruchte complotten aan de kaak stelt. Ventura kwam eerder al in het nieuws met pittige uitspraken over 9/11 waar hij aangaf twijfels te hebben over het instorten van de torens en de respons op de gekaapte vliegtuigen. Het format van de show is een mengeling van CSI-achtige onderzoeksscenes en reality TV, waarbij het laatste vaak geforceerd aandoet. Ook de scenes waar Ventura met zijn team overlegt zijn overduidelijk geregisseerd en geacteerd. Toch weet hij aandacht voor enkele interessante complotten te genereren, zonder uitsluitsel te kunnen geven in de afleveringen; daarvoor zijn deze ook te kort. Ondanks het overgeproduceerde format toch een vermakelijke serie met een host die zeker betrokken is bij zijn onderwerp.

Eens in de zoveel tijd worden we weer geconfronteerd met een poging vanuit de academische wereld om het multiculturele debat scherp te stellen met de bedoeling wat intellectualiteit eraan toe te voegen. Op zich geen vreemde gedachte, want het maatschappelijke discours omtrent dit onderwerp is van een treurigheid en kleingeestigheid, dat een fruitvlieg er nog smakelijk om zou moeten lachen (als deze de beschikking over lachspieren had, uiteraard). Een tijd terug was het Hans Jansen, Arabist, die een soort vreemde meltdown had en opeens honderdtachtig graden draaide en met zijn hakken klikte om vervolgens allerlei nonsens te gaan verspreiden. We hebben natuurlijk ook het elkaar handkarrende duo van Elsevier, De Winter en Ellian, die bij toerbeurt hun persoonlijke haatpropaganda proberen toe te dekken met allerlei halve waarheden en ronkende onzin. Nu is daar associate professor aan de Universiteit van Maastricht, Amanda Kluveld, bij gekomen. Join the club, Amanda! Check your brain at the door! Niet alleen laat Amanda zien dat men tegenwoordig iedereen aanneemt bij de uni zolang ze maar drie danslessen en een volle spaarkaart van de Shell hebben, maar ook dat ze schrikbarend weinig weet van haar eigen vakgebied, geschiedenis. De veronnozeling van de maatschappij wordt niet alleen via media en TV aangewakkerd, maar begint nu dus ook vanuit onze hoogste leerinstituten. 

Op 10 december 1974 presenteerde een commissie onder leiding van nationale veiligheidsadviseur Henry Kissinger een geheim rapport: “National Security Study Memorandum (NSSM) 200: Implications of Worldwide Population Growth for U.S. Security and Overseas Interests.” Dit 200 pagina’s tellende rapport was gestoeld op de (valse) aanname dat de bevolkingsgroei in ontwikkelingslanden een bedreiging was voor de nationale veiligheid van de Verenigde Staten. In 1975 werd het rapport als officieel beleidsstuk overgenomen door president Gerald Ford en werd het de basis voor een ondergronds plan om de bevolkingsgroei in deze landen te verminderen door middel van geboortebeperking en – op meer impliciete wijze – oorlog en hongersnoden.  Dit beleid werd verder uitgevoerd door Kissinger’s opvolger Brent Scowcroft (die later dezelfde post zou bekleden in de regering van Bush sr.). Hij kreeg de assistentie van de ministers van BuZa, Financiën, Defensie en Landbouw en toenmalig CIA-baas, een zekere Herbert Walker Bush. Dit schaduwbeleid is een hoeksteen geworden waarop de VS vervolgens haar buitenlandpolitiek heeft gebouwd. Dit onzalige gedachtegoed is niet veel later geëxporteerd en onderdeel geworden van de buitenlandse politiek van bevriende lidstaten.

Niet alleen is de Zapruderredactie autominded (ja, ook wij hebben onze afwijkingen) maar bovenal zijn we mordicus tegen de toenemende bemoeizucht van de overheid. De in te voeren kilometerheffing, die met behulp van een On-Board Unit (OBU) en een GPS-systeem de diefstal belastingcenten in de toekomst volautomatisch moet gaan innen, is een ramp in wording. Niet alleen is het geheel gebaseerd op een gemankeerde en onvolledig getest technologie, maar bovenal is het een zware inbreuk op de privacy van de Nederlandse (autorijdende_ burger. Na de chip-paspoortramp met vingerafdruk en de chipkaart voor het OV, presteert de overheid het opnieuw om te snel een technologie in te voeren die niet alleen onvoldoende getest en bewezen is, maar die het ook mogelijk maakt om iedere automobilist te allen tijde te traceren. Daarnaast leunt het geheel teveel op technologie die niet in handen is van de Nederlandse overheid en die inmiddels volop gebreken vertoont in het dagelijks gebruik. Zeker voor een dergelijke systeem dat de burger geld gaat kosten. Dat laten we uiteraard niet op ons zitten en dus is hier de mogelijk er wat aan te doen.

Mijn bedrijf wil, net als jullie bedrijven, ‘groen’ zijn. Groen is het helemaal, het is hip en verantwoord tegelijkertijd. We hebben in ons bedrijf nu een internationale green-week, spread the word. In mijn bedrijf blijft het echter, net als in jullie bedrijven, vooral bij praten. Hier en daar wordt wat geminderd, maar dat moest toch al vanwege de crisis, er wordt nu gewoon een groen sausje over gegooid.

Hoewel duurzaamheid al meer dan 20 jaar een ‘belangrijk’ onderwerp is en hoewel we zaken als peak-oil al minstens even lang zien aankomen, is het hele thema pas sinds kort actueel bij de directies van grote bedrijven. Dat getuigt dus duidelijk niet van visie of inzicht of proactief handelen van directies, meer van de gebruikelijke afwachtende, passieve houding en volgzaamheid aan publieke opinie.

Artikel oorspronkelijk geschreven voor Frankwatching.com

Het vaccinatieprogramma loopt niet zoals gewenst: ongeveer 20% van de zogenaamde risicogroepen wil zich niet laten inenten en van de ouders van kinderen onder de 4 jaar gaf slechts 53% aan hun kinderen te willen vergiftigen inenten. De reden voor deze opstandigheid zijn volgens ‘risicoanalyst’ Rob de Wijk en de directeur van de landelijke GGD Laurent de Vries zijn websites die foute informatie verspreiden. Volgens De Wijk – die we nog kennen van het Goebbels-bureau Clingendael die ons tijdens de Golfoorlog trakteerde op de meest afgrijselijk leugens en oorlogspropaganda – heeft dit te maken met ‘foute’ websites waar allerlei complot –en samenzweringstheorieën staan. Deze verspreiden gevaarlijke misinformatie onder de burgers. Volgens De Wijk is internet te gevaarlijk, aangezien iedereen er zijn mening op kan zetten en dus doet de overheid niet genoeg om deze meningen de kop in te drukken. Vervolgens maakt De Vries het een-tweetje af door meteen de meest onzinnige complottheorie ter illustratie aan te halen, namelijk die van een nanochip die geïmplanteerd zou worden. Standaard procedure als het gaat om debunken en lasteren: je pakt de meest uitzinnige theorieën eruit om alle criticasters in één klap te diskwalificeren. Denk vooral niet na mensen, geloof niet die rare complotsites (zoals Zapruder Inc. en Zaplog) en laat u informeren door betrouwbare informatie van uw nog betrouwbaardere overheid. Wij van WC-eend adviseren… WC-eend! 

Vanaf volgende maand is George Orwell’s angstbeeld weer een flinke stap dichterbij: het Britse bedrijf Internet Eyes gaat burgers een beloning betalen wanneer zij live, online getuige zijn van een vermeende heterdaad en hun medeburgers aangeven. Door burgers online mee te laten gluren op beveiligingscamera’s, waarvan er in Engeland voldoende voorhanden zijn, hoopt het bedrijf bijvoorbeeld winkeldieven en inbrekers te betrappen. Internet Eyes richt zich zelfs op Australiërs, die door het tijdsverschil overdag kunnen waken over hun slapende rijksgenoten.

Het project start volgende maand in Stratford-upon-Avon, midden Engeland. Deelnemers strijden om de meeste (vermeende) heterdaadjes, de winnaar gaat er vandoor met een beloning van 1000 pond. Internet Eyes’ motto: “Detecting crime as it happens”. De volgende stap Detecting crime before it happens?

**Door Operation CHAOS via het Zaplog**

Hoe ver kunnen corporations gaan om hun reputatie te beschermen? En hoe ver komen ze in een rechtsstaat en democratie om hun zin te krijgen? Ver. Dat bewijst de zaak rond het bedrijf Trafigura en het zogenaamde „Minton Report“. Trafigura Ltd, onderdeel van het in Nederland gevestigde Trafigura BV, is naar eigen zeggen een van de grootste olieleveranciers ter wereld maar voor niet-ingewijden vooral bekend van de „Probo Koala“, het gifschip dat tonnen chemisch afval voor de kust van het Afrikaanse Ivoorkust dumpte. Het gevolg: misschien wel 100.000 mensen werden ernstig ziek. Een „incident“ van vergelijkbare grootte als de Bhopal ramp in India. Natuurlijk wast eigenaar Trafigura de handen in onschuld en zou wat de Probo Koala aan boord had totaal niet giftig zijn. Onderzoeksjournalisten, van onder andere de Volkskrant, die het waagden om de waarheid boven tafel te krijgen over de Probo Koala werden structureel bedreigd met „gerechtelijke stappen wegens smaad“, waarbij het bedrijf het gebruik van „mazen in Engelse recht“ niet uit de weg ging. Dit gedrag is nu zo uit de hand gelopen dat de complete Britse pers „ge-gag-ordered“ is. 

De natuur is perfect. De natuur is in volledige balans en ze is niet enkel en alleen ingericht op de mens. Dat laatste lijken we steeds meer te vergeten. Om deze reden is niet alles wat de natuur doet “logisch” voor mensen of door mensen te bevatten, of het nu klimaatveranderingen betreft of natuurlijke catastrofes. Maar iedere poging om de natuur geweld aan te doen op een manier die ‘onnatuurlijk’ is, is gedoemd te mislukken. Het gebied waar we dit het best kunnen zien is de manier waarop we voedsel maken, met onze voedselindustrie, de veeteelt en landbouw. Sinds de jaren ’50 van de vorige eeuw tot nu zijn landbouw en veeteelt dramatisch meer veranderd dan in de tienduizenden jaren daarvoor. Deze ommekeer is simpelweg samen te vatten in de term grootschalige massaproductie. In plaats van ons respect te blijven betonen voor een natuur die ons van alles voorziet dat we nodig hebben, vonden een aantal bedrijven het nodig haar geweld aan te doen door vee en gewassen als kapitaalgoederen te behandelen en het geheel als een industrieel goed te managen. Met alle gevolgen van dien. Variëteiten nemen af, landbouwgrond verschraalt, vee wordt letterlijk als gevoelloze vleesplanten behandeld en de hoeveelheid gif en hormonen in ons voedsel nemen steeds verder toe. Ook is het systeem eindig en catastrofaal, want het drijft grotendeels op olie, afval en de onwetendheid van de consumenten, die – zij het erg langzaam – steeds meer wakker lijken te worden en de doemsdagmachine in het snotje krijgen die onze voedselindustrie is. Food Inc. vertelt nog eens haarfijn hoe gevaarlijk, onmenselijk en vooral onnatuurlijk dit systeem is. Dit gaat over de zonder twijfel grootste bedreiging van de mens en zijn biotoop op dit moment.

Corporaties en Internet
Maar hoe zit het dan met het internet? Daar waar de mensen en hun interactie door de corporaties steeds meer wordt ondergraven is dit ultieme sociaal platform er toch voor de mensen? Nee, helaas, want ook het internet is omgeturnd van een sociaal platform tot een marktplaats waar corporaties de dienst uitmaken. Mensen definiëren zich tegenwoordig aan de hand van hun consumptie en op het internet wordt dit nog extra uitvergroot: door profielen aan te maken op de websites waar je je spullen koopt of op netwerk communities kun je melden welke boeken je leest, welke films je bekijkt, wat voor muziek je beluistert en welke gadgets je aanschaft. Deze aankopen en voorkeuren ‘vertellen’ wie je ‘bent’ op een manier die corporaties enorm aanspreekt, namelijk communiceren op basis van consumptiepatronen. Mensen geven perfecte consumentenprofielen van zichzelf op die weer andere consumenten moeten aantrekken met een overeenkomstige smaak. Niet eerder werd het corporaties zo gemakkelijk gemaakt om informatie over hun consumenten te verzamelen nu men met elkaar communiceert in een vorm die het corporaties toestaat nog meer spullen te verkopen. Het delen van interesses op basis van consumptief gedrag wordt weerspiegeld in ‘vriendschappen’ die je sluit: op LinkedIn gaat het erom hoeveel zakelijke connecties je hebt en bij welke groepen je bent aangesloten, op social platforms als Hyves en Facebook is men continu bezig met het opwaarderen van de eigen virtuele identiteit totdat deze in iets verandert dat interessanter is dan de eigen reële identiteit. Je kunt een ‘vriend’ worden van een muziekband en hun laatste nieuws ontvangen (lees: meer reclame voor hun producten) of toetreden tot de kring van andere consumenten om hun liefde te delen voor lifestyle-bedrijven zoals Apple of Diesel en megamerken als Nike of Starbucks. Al deze ‘vrienden’ bepalen je online identiteit en zijn in veel gevallen niet eens echte personen.