Zapruder Inc.

Het leven van een militair gaat niet over rozen. Het is gevaarlijk, want je kunt als je pech hebt overal ter wereld uitgezonden worden om tegen onduidelijke vijanden te vechten om nog onduidelijkere redenen. Hoewel je dan onder de vlag van “vrede, vrijheid en stabiliteit” uitgezonden wordt, ziet de lokale bevolking je eerder als een vijand en bezetter. Op zo’n moment kan iedereen dan de vijand zijn en dat maakt het leven van het kanonnenvoer de soldaat de vrijheidsstrijder er niet bepaald veiliger op. Nu Obama officieel het einde van de Irakoorlog heeft afgekondigd en Irak als (hernieuwde) Amerikaanse vazalstaat de brokstukken mag oprapen, wordt het er nog steeds niet veiliger op. Er blijven namelijk 50.000 officiële troepen over - naast de vele onofficiële uitzendkrachten - die de Iraakse soldaten en agenten moeten ‘trainen’. Iedereen kan dan op zijn vingers uittellen dat deze troepen nog heel wat voor hun kiezen gaan krijgen van de oppositie en gewapende facties. Maar het gevaar komt niet alleen van de tegenstanders. We schrijven al jaren over de systematische vergiftiging door wapens die verarmd uranium (Depleted Uranium) bevatten en waar ook de geallieerde troepen niet gespaard van bleven. Het Nederlandse leger en de regering hadden destijds geen oren naar onze verhalen over DU en besmettingsgevallen werden systematisch onder het tapijt geveegd of afgekocht, terwijl de Nederlandse media er weigerde over te schrijven. Helaas blijkt het kankerverwekkende uraniumstof niet het enige probleem te zijn waarmee Nederlandse militairen mee geconfronteerd worden. Inmiddels is ook duidelijk dat de geavanceerde HAWK-radarsystemen zeer kankerverwekkende straling afgeven, waar inmiddels al een paar dozijn militairen dodelijk mee besmet zijn. Altijd handig om licht te geven in het donker of als je toch geen kinderen meer wil. Als je dit optelt bij het massale gebruik van DU, de slachtoffers door ‘vriendelijk vuur’ en de vele ongelukken buiten de gevechtshandelingen om, kun je je afvragen wie er nu precies “geschikt” is voor het leger…

De Verenigde Staten hebben de Irakoorlog gewonnen. Eerlijk is eerlijk: mission is accomplished. Natuurlijk, Bagdad heeft anno nu 12,5 uur electriciteit (tegenover 24 uur onder Hoessein), 1 miljoen Irakezen zijn er ondertussen gesneuveld en ontelbare het land ontvlucht, nog steeds vinden er bijna dagelijks aanslagen plaats, is het land “sectarisch” verdeeld, vervuild met radioactieve rommel, is de “gebrachte democratie” een lachertje en de gebrachte economie (een Irakees maandsalaris voor een hamburger) dramatisch. Vergeet dat. De olie wordt weer opgepompt, “iemand” verdient daar veel geld mee en het ziet ernaar uit dat de Amerikanen, stipt volgens “plan Obama”, vertrekken. Uiteindelijk blijven 50.000 Amerikaans soldaten, officieel tot 2011, nog in Irak om “het Irakese leger en politie” op te leiden (remember Vietnam?). Vanaf 2011 is de prille Irakese democratie dus op zichzelf aangewezen. Vertrekken de Amerikanen dan echt? Natuurlijk niet. 

Hoewel niet “officieel” in Zapruder’s “Conspiracy Top-30”, verdient de zaak rond de dood van de Britse wetenschapper David Kelly zeker een Zapruder vermelding. De moord op Kelly, nu weer in het nieuws vanwege (de zoveelste) roep om heropening van de zaak, is een schoolvoorbeeld voor alle schandalen en complotten in het Engeland onder het “Blair regime” (we noemen BAE systems steekpenningen, het 7/7 onderzoek, Cash for Honours), inclusief weinig overtuigend “officieel onderzoek”. De moord, de coverup en het “onderzoek” is zo bedenkelijk dat, als het niet om een zeer tragische dood zou gaan, je bijna zou kunnen spreken van “Monty Python-esk”. 

“Papa…?“
“Uhuh…“
“Wat doen we nu?“
“Hoe bedoel je JP: “Wat doen we nu”?”
“Nou ja..gheghe..nu we niet meer aan de macht zijn?”
“Jij bent niet meer aan de macht JP, ik blijf zitten waar ik zit.“
“Echt? En ik dan? Wat moet ik nu doen? De WW in….gheghe….?“
“Misschien wel..“
“Echt…gehe..*kuch!*..ghe?“
“Grapje JP…“

Gefeliciteerd! Voor het eerste in jaren staat een “Europese” onderneming op plaats 1 in de ranglijst van grootste wapenproducenten. Het Britse (en half Amerikaanse) BAE Systems versloeg met een jaaromzet van 32.4 miljard dollar directe concurrenten Boeing (omzet 29.2 miljard dollar) en Lockheed Martin (omzet 29.9 miljard dollar). BAE heeft de eerste plek vooral te danken aan verkopen op de Amerikaanse markt. Dit blijkt allemaal uit een rapport van het Zweedse vredesinstituut Sipri. Wapenhandel is vooral een onderonsje van Noord-amerikaanse en Europese ondernemingen, die samen goed zijn voor ruim 60% van de markt. Het Russische Almaz-Antei, bekend van het luchtverdedigingssysteem S-330/S-440, staat als non-westerse producent net in de top-20. Waarschijnlijk kunnen ook Chinese wapensmeden tot de grotere “lords of war” gerekend worden, maar over China bestaan volgens Sipri geen betrouwbare gegevens. De getallen komen overigens uit het jaar 2008. 

Noem hem de “Comeback kid”: Iyad Allawi. Ooit in zijn studententijd “dissidenten-opruimer” voor Saddam Hoessein, daarna “oppositie-leider” tegen het regime van Hoessein, sleutelfiguur in de “cooked intelligence” saga die vooraf ging aan de Amerikaanse invasie van Irak in 2003 en daarna korte tijd, als beloning voor verleende diensten, premier van Irak. In die tijd zou Allawi zelfs zijn “oke” hebben gegeven aan de Amerikaanse slachting in Fallujah, maar als de opportunistische Irakese “neocon” te veel kritiek uit op de Amerikaanse bezetter, valt hij uit de gratie van zijn broodheren. Na de Irakese verkiezingen van 2005 lijkt zijn rol in Irak uitgespeeld. Anno 2010 duikt CIA-asset en a**hole extraordinair Allawi plotseling weer op. Met zijn “regenboog partij” Iraqiya Blok, een seculaire mix van vooral soennitische politieke groeperingen, boekt hij, verrassend, succes bij de afgelopen Irakese parlementsverkiezingen. Allawi zou zelfs een sleutelrol kunnen spelen bij de regeringsvorming. De vraag is alleen: voor wie werkt hij deze keer? 

Het is een oude cynische “Zapruder-grap”: “In 2003 viel in Irak geen massavernietigingswapen te vinden, maar tegenwoordig liggen ze ongeveer overal in het land tussen te Eufraat en de Tigris.” We hebben het hier natuurlijk over DU, depleted uranium, een favoriete munitiesoort van het Amerikaanse “bevrijdingsleger”. Een nieuwe Irakese studie laat zien dat vele delen van het land “besmet” zijn met stralinghoudend materiaal. Vooral in de gebieden die tussen 1991 en 2003 intensief gebombardeerd zijn, duiken nucleair en chemisch afval op (o.a. Falluhja, dat met witte fosfor werd bewerkt) en blijkt de bevolking “bovengemiddeld” aan allerlei ziektes te lijden. Officieel wordt het verband tussen het gebruik van DU en kanker - nog immer - ontkend, al blijft het opvallend dat in Kosovo, Afghanistan, Irak en de Gaza-strook, alle “moderne oorlogsgebieden” hoge percentages “merkwaardige” kankers voorkomen. Maar ook voor het gebruik van DU geldt, om meneer Balkenende te citeren: “Met de kennis van nu, hadden we.......” Plus: Zapruder Inc. DU archief. en het Zaplog DU archief

Bij Zapruder hebben we gemengde gevoelens bij het feit dat we (achteraf) zo vaak gelijk krijgen. Met die paar centen die Donkerdoorn bij elkaar schraapt van de daklozenkrant en Patman die wat kleingeld verdient met Peruaans volksdansen op braderieën en bruiloften, weten we vanuit ons kraakpand met gehackte WiFi-verbinding de MSM keer op keer op hun nummer te zetten. Maar zoals gezegd met gemengde gevoelens, want het zijn meestal onderwerpen waar je liever geen gelijk in krijgt. De conclusie van de Commissie Davids verbaast geen enkele Zapruderlezer meer, want de onrechtmatigheid en misdadigheid van de Irakoorlog is hier uitentreure beschreven en gehekeld. En het meest frustrerende aan dit alles is dat er geen zicht op verbetering is, want net zoals bij de kredietcrisis zien we geen structurele oplossingen die moeten voorkomen dat iets dergelijks nooit meer opnieuw kan gebeuren. Wat we telkens zien is pure symptoombestrijding die de indruk moet wekken dat er naar de verontwaardiging van de burgers wordt geluisterd. Maar het systeem waaruit dit alles voorkomt en dat dit soort misdadig gedrag faciliteert, blijft zoals het is. Geen zware straffen voor oorlogsmisdadigers als Balkenende en De Hoop-Scheffer, geen structurele veranderingen in het beslissingproces voor dergelijk belangrijke missies, geen ruggengraat als het gaat om “njet” te zeggen tegen de grote jongens en geen wetswijzigingen die dergelijk machtsmisbruik door een paar kabinetsleden drastisch beperkt.

Hier op de Zap-redactie komen we er niet eens uit hoe zo’n groot getal moet worden uitgeschreven. Moeilijk hoor, die grote getallen. Vandaar waarschijnlijk ook dat het ook nergens in het rapport Davids of alle hypocriete journalistiek er omheen wordt genoemd. Net zo min als het feit dat Nederland weigert het gebruik van nucleair munitie in Irak wenst te veroordelen óf verbieden, wordt genoemd. Grote delen van Irak zijn door de Westerse legers besmet met zeer giftige uranium-238, met alle gevolgen van dien. Of wat te denken van de Bremer-orders, ook die worden nooit genoemd. Terwijl die ‘orders’ het werkelijke doel van de oorlog waren. Ook voor Balkenende. Wetten die het ‘legaal’ maken voor buitenlandse corporaties om Irak leeg te roven. Heeft u Balkenende ooit het woord ‘Bremer-orders’ in de mond horen nemen? Heeft u er ooit kamervragen over horen stellen? Heeft u het ooit op de radio gehoord? 1.366.350 doden waren er voor nodig om Shell, Monsanto, Exxon, Dow, Halliburton en alle andere corporaties op deze ‘legale’ manier een stuk van de Iraakse taart te kunnen toebedelen. Onze hulp daarbij werd in 45 minuten beslist, stelt rapport Davids…

Zeven jaar na de Amerikaanse inval in Irak, en de daaraan voorafgaande politieke discussie over Nederlandse steun aan het avontuur, ligt nu een 550 pagina’s dik rapport over de (Nederlandse zijde) van de gang van zaken rond deze oorlog voor. De “commissie Davids” is klaar met haar werk. Eindelijk duidelijkheid over het hoe-en-waarom van de spastische houding van verschillende kabinetten Balkenende ten opzichte van het onderwerp Irak. Juist die houding gaf de laatste jaren de nodige voeding aan speculatie, waardoor “Balkenende” al jaren in het verdachtenbankje zit wegens “vriendjespolitiek”, “handjeklap” en “heimlijke militaire steun”. Het was aan “Davids” om eens en voor altijd een einde te maken aan de indianenverhalen. Dat is niet gelukt. Een vluchtige blik door het rapport en conclusies leert dat de kabinetten Balkenende nog altijd alle schijn tegen zich hebben. 

Michael C. Ruppert is een beetje de verre, oude (vieze) knuffeloom van Zapruder Inc. De oud LA smeris struikelde ooit over CIA-drugshandel, ging vervolgens lastige vragen stellen aan Amerikaanse politici en richtte uiteindelijk het oer-complotterblog (al kun je het eigenlijk niet zo noemen) From The Wilderness op. Ruppert is tevens de schrijver van Crossing the Rubicon, volgens de gehele Zapruder Inc. redactie het (het enige waarover we het met elkaar eens zijn) ultieme 911-boek. Geen ontploffende torens, maar duizenden en duizenden feitjes, onderbouwd door duizenden referenties en artikelen, opgetekend binnen een geopolitiek raamwerk met als belangrijkste leidraad: Peak Oil. Ruppert maakt zich zorgen om peakoil en ziet peakoil als belangrijkste leitmotiv voor alles wat in onze tijd op het internationale-, maatschappelijke-, en politieke toneel afspeelt. Volgens Mike Ruppert stormt de mensheid in sneltreinvaart af op een onovertroffen ramp. CoLLapse.

***dit artikel heeft een addendum (oorspronkelijk gepost 26/10/09)***

Het huurlingenbedrijf Blackwater staat weer eens in de beklaagdenbank. Blackwater, bekend van de “beveiliging“ in Irak en Afghanistan, Dick Cheney’s “death-squad“ en recentelijk ook CIA “rendition-vluchten“ en martelen, knalde de afgelopen jaren nogal wat Irakezen, zonder opgaaf van reden, overhoop. Omdat ze dat mogen. Huurlingenbedrijven zijn immers onder de Amerikaanse bezettingswetten en “samenwerkingsverdragen” in Irak “onaantastbaar“. Om Blackwater toch in enige mate verantwoording te laten afleggen voor neergemaaide dochter of oma moet men dus naar een Amerikaanse rechtbank. En dat deden een aantal Irakese slachtoffers. Oprichter en grootaandeelhouder van Xe (de nieuwe naam van Blackwater na de tsunami van schandalen rond het oude “Blackwater“) Eric Prince staat nu samen met veertien medewerkers terecht wegens moord. Volgens een anomieme getuige (en ex-werknemer) in de zaak is Blackwater op “kruistocht“ in het Midden Oosten en wil de diep-Christelijke Prince zoveel mogelijk Moslims omleggen. Net als zijn top-opdrachtgever George W. Bush is Eric Prince “op een missie van God“. **Update: Department of Defense Contractors in Iraq and Afghanistan: Background and Analysis (pdf!)**

De Britse oud-premier Tony Blair wordt opgeroepen om te getuigen voor de nieuwe Britse “Irakoorlog-onderzoekscommissie“ onder leiding van voorzitter Sir John Chilcot. De commissie, net als in Nederland deels in het leven geroepen om de rol van de politiek bij de (illegale) oorlog te onderzoeken, zal zo spoedig mogelijk van start gaan. Veel krachtige instrumenten krijgen de onderzoekers niet. Zo kan de commissie getuigen niet dwingen te verschijnen en worden verhoren niet onder ede afgenomen. Veel van het werk van het team zal daarentegen in de openbaarheid worden uitgevoerd, iets wat de Britse regering onder druk van Tony Blair probeerde te vermijden. Enkele verhoren zullen wegens “nationaal belang“ toch achter gesloten deuren worden afgenomen. En net als in Nederland krijgt het onderzoek een “politiek smaakje“. Chilcot zal niet voor de Britse parlementsverkiezingen verslag uitbrengen (maximaal midden 2010), het onderzoek loopt naar schatting tot in 2011, waarbij sleutelfiguren als laatste worden verhoord. Hiermee krijgt Tony Blair, die naar alle waarschijnlijkheid vreest voor politieke beschadiging, min- of meer zijn zin. Zijn kansen op “Europees presidentschap“ blijven ongeschonden als in 2010 het Verdrag van Lissabon van kracht wordt. 

In 2006 doken de eerste geruchten op maar het werd nooit officieel bevestigd. Nu, als de Britse regering een hernieuwd onderzoek naar de gang van zaken in de aanloop naar de Irakoorlog wil instellen, duikt de legendarische memo van 31 januari 2003 weer op. De spelers: Bush en Tony Blair. Beide heren bespreken het “verkopen van de oorlog”. Het is in januari duidelijk dat wapeninspecteurs nooit massavernietigingswapens zullen vinden in Irak, waarmee een nieuwe VN-resolutie tegen Irak een onhaalbare kaart wordt, en de twee staatslieden zijn daarom op zoek naar “alternatieve scenario’s”. Bush stelt, volgens de memo’s, voor om een U2 spionagevliegtuig in VN kleuren te schilderen en dit over Irak te laten vliegen in de hoop dat Saddam het ding neerhaalt. Klassiek False-flag. Daarnaast oppert Bush nog “een dissident die uitlatingen doet over WMD’s voor de camera slepen” of “het omleggen van Saddam”. 

Hèhè, eindelijk na 5 jaar worden de landen die politieke steun gaven aan de misdadige inval van de VS in Irak beloond. Een aantal Europese oliemaatschappijen heeft een contract gesloten om gasvelden in het Koerdische noorden van Irak te exploiteren. Het gas moet worden vervoerd door de zogenoemde Nabucco-pijpleiding, die Europa minder afhankelijk moet maken van gas uit Rusland, zo is zondag bekendgemaakt. Het mag duidelijk zijn dat Saddam Hussein nooit zou hebben ingestemd met de export van Iraaks gas naar Europa. Saddam zou het liever verkocht hebben aan de Russen of aan Pakistan, India en China.

Een klein deel van de foto’s die Obama u niet wil laten zien…

Zie ook: ‘martelen is een politiek instrument’, ‘er schuilt een martelende sadist in ieder van ons’, ‘de legale plundering van Irak’ en ’één miljoen honderdvijfenzestigduizend tweehonderd en vier‘.

Via ons ZapLog

Zo. De oorlog-tegen-terreur™ is ten einde. In deze “oorlog“, in het leven groepen door de Amerikaanse regering onder president Bush, trokken Amerikanen en bondgenoten ten strijde tegen het wereldomvattende gevaar van “terreur“™. Soms in de vorm van fictieve tegenstanders, soms in de vorm bestaande. Het uiteindelijk doel van de pakkende slogan was natuurlijk het verkopen van Amerikaanse militaire ambities en de torenhoge defensieuitgaven die daarmee gepaard gaan. Helaas voor sommige populisten of simpele zwart-wit-denkers zullen de Amerikaanse imperialistische acties voortaan onder de noemer Overseas Contingency Operations, of in Orwelltaal OCO, worden uitgevoerd. The-war-on-terror (of Long War), een eufemisme met tussen 600.000 en meer dan een miljoen Irakese doden, duizenden Afghaanse doden, duizenden Somalische doden, DU-munitie, martelpraktijken, overal burgers bespionerende overheden, en gaten in grond-en burgerrechten, is geschrapt. Laat de oorlog beginnen. 

Nog iets over Irak gezien of gelezen de laatste tijd? Behalve misschien een klein stukje over de afgelopen verkiezingen? Irak is non-news geworden. Obligatoir vermelding van de laatste aanslagen weggestopt in de kantlijn. Officieel is nu “alles onder controle”. Democratie en vrijheid. “Mission Accomplished”. Onofficieel is het “kruitvat Irak” verre van opgelost. We lezen er alleen niets meer over. Te ingewikkeld. Te veel partijen. Te veel belangen. Zap doet het niet vaak maar soms, heel soms, is er een artikel dat zo goed is dat je er alleen naar kan linken. Over de verwoeste stad Fallujah, de “awaking councils”, biometrische paspoorten, verwoesting, “opbouw”, democratie en dollars. En een kruitvat. The new Fallujah up close and ugly.

Met het aantreden van de Amerikaanse regering Obama zitten geopolitico’s de komende tijd met hun neus tegen de beeldbuis gedrukt. Wat gaat Obamarama doen? Voorganger George Bush heeft niet een beetje erfenis achtergelaten; de US of A zitten vast in twee oorlogen, midden in het roerige Midden Oosten, met lange bevoorradingslijnen. Met de impopulaire dollar, de kredietcrisis gebouwd op Amerikaans koloniaal schrotpapier en acht jaar diezelfde Bush, beginnen de States in snel tempo vrienden te verliezen. De stralende sterstatus van Obama heelt heel even de wonden tussen de VS en de rest van de wereld maar hoe lang houdt president Obama© dit vol? Breekt de nieuwbakken president definitief met de Bush-doctrine of blijft alles bij het (imperial) oude? 

Dit weekend gaat Irak, pareltje van de democratie, naar de stembus voor verkiezing van de invloedrijke provinciale raden. Hoewel het geweld beduidend is afgenomen, neemt de regering veiligheidsmaatregelen die sinds de ergste jaren van de oorlog niet meer gezien zijn. Autoverkeer is verboden in de meeste grote steden, het vliegverkeer ligt stil, de grenzen met Iran en Syrië zijn dicht en worden scherp in de gaten gehouden. Overal in het land is de avondklok ingesteld.