Zapruder Inc.

Het hooggerechtshof heeft bepaald dat lobbyen een fundamenteel recht is van bedrijven. Lobbyen - voor de nieuwkomers op deze aarde - is het omkopen van politici door ze geld te geven voor hun campagnes, leuke baantjes in het vooruitzicht te stellen enzovoort. Het is nu dan ook officieel: het congres is te koop. Was het natuurlijk altijd al, zeker onder Obama die ook al de beste plekjes in de overheid gaf aan de hoogste bieders en het belangrijkste beleid laat bepalen door stromannen van big-industry. Wat dat betreft niets nieuws maar de constatering dat zelfs de grondwet Amerikanen niet kan beschermen tegen het grootste kankergezwel van de moderne wereld, winst ten koste van alles, komt wel even hard aan. En Obama riep tijdens zijn verkiezingscampagne nog wel zo enthousiast dat hij het lobbyen aan banden ging leggen. Hij acteert dan ook verbitterd:  “a major victory for big oil, Wall Street banks, health insurance companies and the other powerful interests that marshal their power every day in Washington to drown out the voices of everyday Americans.” maar hey, wat dacht die clown dan? Alsof hij niet begreep dat hij ook maar gewoon een usefull idiot was, bedoeld om het domme publiek te belazeren met holle praat. In Europa is het trouwens niet anders, De Europese Commissie is ook gewoon een verlengstuk van de industrie. Het beleid van de EC wordt letterlijk gedicteerd door de industrie-lobby, maar Europa is nog ondoorzichtiger dan de VS en de media nog slaafser. Democratie, globalisering, you gotta love it…

Wanneer je weer eens een tros bananen uit het van de supermarkt plukt, besef je vaak niet wat voor rotzooi eraan zit. En dan praten we niet alleen over de enorme hoeveelheid pesticiden die er overheen gespoten zijn, maar over het bloed dat er letterlijk en figuurlijk aan kleeft. De fruitcorporaties Dole (voorheen Standard Fruit) – en Chiquita (voorheen United Fruit) hebben in de landen van Centraal-Amerika zoals Honduras, Nicaragua, Guatemala hun imperium opgebouwd volgens het handboek van de V.O.C.: kolonialisme door corporaties die samenwerken met overheden. Zo ontstonden de zogenaamde bananenrepublieken. Dit betekent niet alleen uitbuiting van de lokale werkers, roof van water en landbouwgrond voor fruitteelt waardoor zelfstandige landbouw praktisch verdampte en toenemende corruptie van bovenaf, maar in wezen een verdere verarming van de landen en het einde van hun zelfstandigheid. Toch wordt er af en toe een poging gedaan om de hegemonie van deze machtige bedrijven te doorbreken en dan kom je onvermijdelijk in de rechtszaal terecht. Zo ondervond ook de advocaat Juan Dominguez, die als David tegen Goliath (in de vorm van Dole) de strijd aanging om compensatie te krijgen voor fruitwerkers in Nicaragua.

Hoewel een typische blockbuster voor het grote publiek, verdient Avatar het om in de Zapcinema-annalen opgenomen te worden. Niet vanwege het astronomische bedrag dat James Cameron kwijt was aan de meer dan verbluffende special effects, of het feit dat de film bijna 10 jaar kostte om gemaakt te worden, maar om de verschillende boodschappen die de film richting de kijker slingert die bewijzen dat Cameron eigenlijk gewoon een ouwe hippie is. Aangezien het een megablockbuster is die nogal een stevige “return on investment” vraagt (en die inmiddels ook ruimschoots behaald heeft) en daardoor niet te ingewikkeld kon worden, zijn de boodschappen niet zo subtiel gebracht als je zou willen. Maar er zitten genoeg mooie elementen in die de gemiddelde Zapruder -en filmfan zullen aanspreken. Dus toog de Zapruderredactie bij wijze van Nieuwjaarsborrel dit keer zonder aluhoedjes maar mét gerse 3D-brilletjes op de neus naar de bios.

Let op, deze filmreview bevat spoilers!!

Nee, dit gaat niet over onoirbare handelingen met snoezige knaagdieren maar om wat volgens sommige complotters de diepere betekenis is achter de CO2-hoax. Eerder konden we al lezen dat men in Kopenhagen de burgers en milieustrijders probeerde te paaien met persoonlijke zingeving en de kans op het redden van Moeder Gaia. Ondertussen kunnen de banksters lachend weer hun zakken vullen met de Cap & Trade handel in CO2-derivaten en de regeringen weer stiekem hun neokolonialistisch plannetjes uitvoeren. Hoewel dit op zich al erg genoeg lijkt gaat het kennelijk nog verder dan dit. De klimaathype zou een complot zijn dat al enige decennia in de maak is en dat niets anders tot doel heeft dan het installeren van een wereldregering onder één munt en onder één heersend orgaan. Hoewel dit natuurlijk het zoveelste vingerwijzing is naar een NWO in oprichting is het idee van een wereldwijde regering niet vreemd. Onze geschiedenis kent tal van grote rijken die grote delen van de wereld beheersten zodat men gerust kan spreken verschillende wereldregeringen in het verleden. Of de CO2-hoax het nieuwste wapen is van konkelende NWO-ers? Volgens velen wel degelijk.

Nog voordat de tot vervelens toe gehypte “klimaatconferentie” in Kopenhagen van start ging, laten de gezamelijke Nederlandse banken weten dat zij “hopen op een robuust akkoord”. Zoiets zou je van een Triodos nog kunnen verwachten, en toegegeven: vrijwel iedere corporation is tegenwoordig marketingtechnisch gedwongen om aan “greenwashing” te doen, toch valt een dergelijk communiqué op. Banken en klimaatverandering? Yep. Banken zijn zelfs extreem geintresseerd in klimaatverandering. Niet omdat zij zo begaan zijn met onze planeet, of zoals Al Gore en de VN “geloven” in klimaatverandering, maar omdat er enorm, en werkelijk enorm, veel geld te verdienen valt met milieu. Of eigenlijk: CO-deux. De nachtelijke beraadslagingen van verschillende wereldregeringsleiders, officieel om “de wereld te redden”, hadden in werkelijkheid niet zoveel te maken met “de wereld redden”. De miljarden die Hillary Clinton, Angela Merkel en Gordon Brown voor de “arme landen” op tafel gooiden, kwamen niet opeens tevoorschijn uit nobele idealen, maar uit het blazen van de volgende financiële bubbel. Kopenhagen ging om derivaten, CO2-handel en neokolonialisme. 

Michael C. Ruppert is een beetje de verre, oude (vieze) knuffeloom van Zapruder Inc. De oud LA smeris struikelde ooit over CIA-drugshandel, ging vervolgens lastige vragen stellen aan Amerikaanse politici en richtte uiteindelijk het oer-complotterblog (al kun je het eigenlijk niet zo noemen) From The Wilderness op. Ruppert is tevens de schrijver van Crossing the Rubicon, volgens de gehele Zapruder Inc. redactie het (het enige waarover we het met elkaar eens zijn) ultieme 911-boek. Geen ontploffende torens, maar duizenden en duizenden feitjes, onderbouwd door duizenden referenties en artikelen, opgetekend binnen een geopolitiek raamwerk met als belangrijkste leidraad: Peak Oil. Ruppert maakt zich zorgen om peakoil en ziet peakoil als belangrijkste leitmotiv voor alles wat in onze tijd op het internationale-, maatschappelijke-, en politieke toneel afspeelt. Volgens Mike Ruppert stormt de mensheid in sneltreinvaart af op een onovertroffen ramp. CoLLapse.

***dit artikel heeft een addendum (oorspronkelijk gepost 26/10/09)***

Was er vroeger een Brit nodig om de Arabische stammen te verenigen tegen de koloniale Turkse overheersing, nu richten de Arabische Golfstaten zich wederom op Europa voor iets dat in 2010 handels -en monetaire eenheid zal moeten brengen. De Euro staat namelijk model voor een nieuw op te richten monetaire unie van de olieproducerende Golfstaten. Uit dit pan-Arabische initiatief zou zelfs een nieuwe munt voort moeten komen - de Gulfo - die de dollar als petro-munt zou moeten vervangen. Met supersweet oliereuzen als Saoedi-Arabië en Koeweit en een gezamenlijk bruto nationaal product van 1,2 biljoen dollar zou dit de dollar - en dus de Verenigde Staten - weleens erg nerveus kunnen maken. De Arabieren vinden de dollar te zwak en voelen de toenemende concurrentie van de Chinezen. Opmerkelijk is dan ook dat megaproducent Saoedi-Arabië deel uitmaakt van dit initiatief, een land dat namelijk enorm afhankelijk is van de VS voor haar buitenlandse investeringen en militaire protectie. Daarbij komt ook dat alleen al dreigen met het ontkoppelen van de dollar als ‘s wereld oliemunt, dit Arabisch landen kwam te staan op zeer dreigende taal en tapijtbombardementen en zwaar bewapende G.I.’s huurlingen op eigen grond. Saddam dreigde ook al met iets dergelijks en mocht toen definitief het veld ruimen. Iran krijgt nu flak vanwege eerder dreigen naar de Euro over te stappen. Nu komen daar de Golfstaten bij en wie weet meer Arabische landen. Zijn het slechts schijnbewegingen? Wil men de aangeschoten beer (VS) verder in de romp bijten om langzaam dood te laten bloeden? Of is dit echt een internationale valuta-coup van de olielanden en moeten wij ook vrezen voor nog verder toenemende brandstofprijzen? Het wordt interessant te zien hoe de Amerikanen hierop reageren.

Corporaties en Internet
Maar hoe zit het dan met het internet? Daar waar de mensen en hun interactie door de corporaties steeds meer wordt ondergraven is dit ultieme sociaal platform er toch voor de mensen? Nee, helaas, want ook het internet is omgeturnd van een sociaal platform tot een marktplaats waar corporaties de dienst uitmaken. Mensen definiëren zich tegenwoordig aan de hand van hun consumptie en op het internet wordt dit nog extra uitvergroot: door profielen aan te maken op de websites waar je je spullen koopt of op netwerk communities kun je melden welke boeken je leest, welke films je bekijkt, wat voor muziek je beluistert en welke gadgets je aanschaft. Deze aankopen en voorkeuren ‘vertellen’ wie je ‘bent’ op een manier die corporaties enorm aanspreekt, namelijk communiceren op basis van consumptiepatronen. Mensen geven perfecte consumentenprofielen van zichzelf op die weer andere consumenten moeten aantrekken met een overeenkomstige smaak. Niet eerder werd het corporaties zo gemakkelijk gemaakt om informatie over hun consumenten te verzamelen nu men met elkaar communiceert in een vorm die het corporaties toestaat nog meer spullen te verkopen. Het delen van interesses op basis van consumptief gedrag wordt weerspiegeld in ‘vriendschappen’ die je sluit: op LinkedIn gaat het erom hoeveel zakelijke connecties je hebt en bij welke groepen je bent aangesloten, op social platforms als Hyves en Facebook is men continu bezig met het opwaarderen van de eigen virtuele identiteit totdat deze in iets verandert dat interessanter is dan de eigen reële identiteit. Je kunt een ‘vriend’ worden van een muziekband en hun laatste nieuws ontvangen (lees: meer reclame voor hun producten) of toetreden tot de kring van andere consumenten om hun liefde te delen voor lifestyle-bedrijven zoals Apple of Diesel en megamerken als Nike of Starbucks. Al deze ‘vrienden’ bepalen je online identiteit en zijn in veel gevallen niet eens echte personen.

Big Pharma: zieke mensen = is business
De geneesmiddelenindustrie legt het grote probleem al bloot in haar benaming: het is een industrie. Hier wordt geld verdiend aan zieke mensen. Mensen die gezond zijn of beter gemaakt, daar valt niets aan te verdienen, dus dicteert de logica dat meer zieke mensen beter voor de business zijn. Dit klinkt amoreel en verwerpelijk, maar in de logica van een corporatie bestaan dit soort subjectieve argumenten niet. Een geweten is een luxe die een corporatie niet heeft, aangezien het flink conflicteert met optimaal geld verdienen. Het sleutelwoord binnen deze industrie is patent: met behulp van patenten kan geld verdiend worden. Veel geld. En aangezien patenten aflopen is het ook zaak om zo snel mogelijk ‘return on investment’ te verkrijgen voordat de concurrentie ook het medicijn kan gaan produceren en de gouden marges verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het vervelende is dat deze industrie wel in een heel belangrijk gebied zit, namelijk het beter maken van mensen en zo het beter maken van onze wereld door de kwaliteit van leven te verhogen voor iedereen. Dat is nogal een belangrijke taak om over te laten aan de kille parameters van marktwerking.

Een corporatie heeft de kenmerken van een bedrijf en de staat, maar is geen van beide. Ze is machtiger, veel machtiger. Ze verenigt verschillende belanghebbende groepen in één centrale entiteit waarbinnen de verschillende groepen interacteren volgens vastgestelde processen en regels. Ongeveer 400 jaar geleden werden de corporaties zoals we ze nu kennen opgericht door de Europese koloniale mogendheden, omdat de monarchen zochten naar een manier om de exploitatie van de koloniën, en de explosieve groei van bedrijvigheid die daarmee gepaard ging, te controleren. Hiertoe werd de corporatie opgericht: een onheilige kind met de wetgevende en militaire macht van de staat en de financiële macht van de nieuwe economie die door de handelaren werd geëxploiteerd. Het belangrijkste doel van corporatie was om lokaal welvaart en goederen te onttrekken en ze te centraliseren in de diepe zakken van bourgeoisie en de heersende adel. Zo werden de koloniën met behulp van speciale handelswetten, monopolies en legers onderworpen zodat de handelaren het alleenrecht hadden de rijkdommen te exploiteren. De Verenigde Oost-Indische Compagnie was één van de eerste corporaties ter wereld, die met behulp van een machtige oorlogsvloot en bij koninklijk decreet de koloniën stripte van hun rijkdommen. Na de Amerikaanse burgeroorlog werd de corporatie een rechtspersoon en praktisch onaantastbaar door haar lokale ongebondenheid en beperkte aansprakelijkheid. Nu worden corporaties gezien als de zegen van de mensheid en de brengers van werkgelegenheid en welvaart. Maar dat is niet zo. Hoewel een rechtspersoon en gevuld met echte mensen van vlees en bloed, is de corporatie weinig humaan. De emergente aard van de corporatie is erop ingericht dat ze de mens gaat vernietigen. Althans, de meesten van ons.

Het dodelijke virus dat corporatisme heet, in drie delen.

In de huidige financiële IJstijd met multizwendelaars (banken) en megafraudeurs (beleggers) zoekt men wanhopig naar lichtpuntjes, aangezien het besef bij het grote publiek langzaam begint door te sijpelen dat onze maatschappij terminaal ziek is. Sommige politici proberen nog met een strak gezicht te verkondigen dat lichte verbetering eraan zit te komen en hier en daar is er nog een schaamteloze financieel analist te vinden die nog een poging waagt tot optimisme, totdat de actualiteit hem weer netjes op zijn plek zet. Het is dan ook op het perverse af dat de magere winst van 45 miljoen – maar liefst 94%(!) lager dan het jaar daarvoor – die Philips onlangs wist te behalen, met gejuich begroet wordt door de financiële wereld als lichtpuntje in de donkere crisishel. Maar deze feesttaart had in plaats van kleurige kaarsjes een grote dampende drol erop zitten die zelfs de MSM niet kon negeren: de ‘winst’ is behaald omdat Eindhoven’s Gekste bezig is 500 miljoen euro aan besparingen door te voeren en volgend jaar zelfs 600 miljoen wil gaan snijden. En die besparingen zullen uiteraard hoofdzakelijk uit ontslagen bestaan, 9.000 banen om precies te zijn.

Op dit moment is het hommeles in China; in de provincie Xinjiang, om precies te zijn. De daar levende minderheid – de Oeigoeren genaamd – zijn het kennelijk zat om steeds meer door de Chinese overheid geassimileerd te worden. De Oeigoeren zijn een islamitische minderheid die net als de andere 25 minderheden in China (onvrijwillig) deel uitmaken van het Chinese Reich. China bedrijft sinds jaar en dag een uiterst doeltreffende manier om geannexeerde gebieden en volkeren aan hun grote neo-Maoïstische keizerrijk toe te voegen, namelijk door er zoveel mogelijk Han-Chinezen naartoe te sturen waardoor de oorspronkelijke taal en cultuur steeds meer verwatert. Men ziet het gebeuren in Tibet, Mongolië en nu is inmiddels ook 40% van de inwoners in Xiajiang Han-Chinees. China is een land dat in een aantal vreemde spagaten ligt en de komende tien jaar enorme ontwikkelingen en uitdagingen gaat meemaken. Eén daarvan is het bij elkaar houden van hun enorme rijk dat inmiddels ruim 1,3 miljard zielen telt. Hoewel het communisme nog steeds de officiële politieke kleur is, viert het kapitalisme hoogtij. En het is juist dat kapitalisme dat de Achilleshiel zal blijken van dit land. Of eigenlijk het onvermijdelijke uitvloeisel van het kapitalisme, namelijk individualisme.

Twee weken geleden heb ik op deze plaats uitgelegd dat de effecten van de kredietcrisis wel wat lijken op de effecten van een dalende olieproduktie na peakoil. Er wordt dit jaar minder olie verbruikt. Er wordt minder gevlogen en minder gereden, terwijl de brandstof een stuk goedkoper is dan vorig jaar.
Is het toevallig dat de economische recessie lijkt op de afname van de welvaart na peakoil of is er meer aan de hand?

Nu zo langzamerhand iedereen zich ervan bewust is hoe verrot ons huidige economische systeem is kunnen veel mensen niet wachten tot de boel in elkaar klapt, beter vandaag dan morgen. Dat het huidige systeem ten dode opgeschreven is moge duidelijk zijn.

Als dit echter op een snelle, ongecontroleerde wijze te gronde gaat zonder dat er een alternatief is, zullen de rampen echter niet te overzien zijn. Er worden wel eens vergelijkingen getrokken met de crash in Argentinië en de crisis in de jaren 30 maar deze vergelijkingen gaan volledig mank. Argentinië was een strikt regionaal fenomeen en ten tijde van de depressie in de dertiger jaren was de wereld nog klein. Het meest kwetsbaar is onze voedselvoorziening.

De wereld is nu een dorp en wij zijn voor heel veel dagelijkse behoeften afhankelijk van andere delen van de wereld. Het gaat echt niet alleen om gadgets uit China.  Wat momenteel al enorm onder druk staat en in geval van een echte crash volledig tot stilstand komt is de wereldhandel. Daarvan zijn de eerste tekenen al zichtbaar.

We beleven roerige tijden.

· oorlog in het Midden-Oosten
· de dreiging van Al Sinterqaeda van Irak tot een straat in Den Haag
· en het belangrijkste: oplopende brandstofprijzen

Er is weinig waar de in welvaart gedompelde EU burger wakker van wordt. Alleen de iets hogere brandstofprijzen lijken de EU inwoner eindelijk in beweging te kunen zetten. Protesten van truckchauffeurs en gemopper in de straten. Wat baarden afknallen in Afghanistan hoor je geen simpele ziel over, laat staat de verarmd uranium dump in het Midden-Oosten en de werkwijze van de politiek op dit punt.

Hear no evil, see no evil.

Headlines:
- BP meldt dat de wereldwijde olieproduktie afgelopen jaar 0,2 % is gedaald (was 2006 peakoil ?)
- In april 2008 importeerde de VS 2,5% minder ruwe olie dan het jaar ervoor
- OPEC verwacht dat de olieprijs zal gaan dalen

Olie:
De olieprijs blijft aan de hoge kant en reageert erg gevoelig op het nieuws. Een teken dat speculanten een behoorlijke invloed hebben.
Maar zoals Willem Middelkoop zegt: er kan alleen maar gespeculeerd worden als er onzekerheid is.

Bij leven werd er al veel geschreven over prins Bernhard, oftewel “Benno” voor intimi. Hij stond bekend als de “rogue prince”: de kwajongen die vanaf het dak van het paleis op Duitse vliegtuigen schoot tijdens de oorlog, snelle auto’s en vrouwen reed en zich regelmatig in opspraak bracht met vliegtuigjes en vakkenvullers. Het algemene beeld dat overblijft is dat van een kwajongen die ondanks zijn Duitse komaf in een moeilijke tijd opgenomen werd door de natie als lid van het koninklijk huis. Ondanks de schandalen en minder mooie aspecten die aan zijn rol als Oranje-prins en pater familias van de huidige Oranje-generatie vastzaten, heeft hij vrij onbezorgd zijn gang kunnen gaan en leeft zijn nalatenschap voort. Een nalatenschap die minder kwajongerig is dan je zou vermoeden wanneer je alles op een rijtje zet…

UPDATE 18/03/08: De termijn is verstreken en de CIA documenten over Benno zijn nu vrij in te zien. Zoals wel te verwachten was is er geen Stadhoudersbrief te bekennen. Zelfbenoemd Benno-expert Ton Biesemaat houdt toch vol dat er zo’n brief moet zijn. Daar gaat dat miljoen...

Ruim 70% van de Amerikaanse bevolking wil een einde maken aan het avontuur van de Bush administratie in Irak. Die wens zal niet vervuld worden. Niet door Bush en niet door de nieuw te kiezen president. Nu de rook na „super Tuesday“ is opgetrokken rest Amerika de keuze tussen meer oorlog en ietsje meer oorlog. De overgebleven kanshebbers op het presidentschap McCain, Clinton en Obama vervullen allen in meer of mindere mate de agenda van het corporate Amerikaanse „empire“. De drie kandidaten zijn lid van de Council on Foreign Relations, buigen voor de Israëlische lobby en steunen de oorlog-tegen-terreur -de eufemistische benaming voor de strijd om Amerikaanse hegonomie -en controle over energiebronnen- in de 21ste eeuw. Wie ook de nieuwe president worden zal, het Amerika dat hij of zij zal erven van de Bush administratie is slechts een schaduw van de wereldmacht die het ooit was.

Met haar nieuwste boek, ”DE SHOCKDOCTRINE
De opkomst van rampenkapitalisme”, gaat Canadees onderzoeksjournaliste Naomi Klein wederom geen vrienden maken in de hogere regionen van de corporate wereld en aan de rechterkant van het politieke pallet. Klein brak in 2000 door met het boek “No Logo“, over de onzinnigheid van de merkengerichte consumptiecultuur in het “westen“ en uitbuiting van werknemers in derdewereldlanden. Het boek werd prompt omhelst door de zogenaamde “anti-globalistische“ beweging en geldt sindsdien (opmerkelijk) als een soort manifest. In “The Shockdoctrine“ graaft Klein dieper naar de machinaties van corporations en hun politieke handlangers. Hoe doormiddel van “shock therapy“ de fundamentalistische ultieme “vrije markt“ theorie van Milton Friedman, volgens velen de belangrijkste economisch denker van de twintigste eeuw, de wereld veroverde. Van de Chileense coup in 1973 tot de “uitverkoop“ van de federale staat door de Bush-administratie in de Verenigde Staten. Met als (voorlopig?) apotheose de corporate maakbaarheid van samenleving en privatisering van oorlog in Irak. 

Naast alle schandalen die onze maatschappij rijk is, blijft het gerommel met ons voedsel bovenaan staan als het gaat om misdadige praktijken van corporaties en overheden. Eerder schreven we al over het plan om de vrije verkoop van voedingssupplementen en geneeskrachtige kruiden via de Codex Alimentarius aan banden te leggen, zodat de pharma-industrie hier ook een flinke duit aan kan verdienen. Dit plan kent een onheilig één-tweetje met de voedingsindustrie en dan met name met bio- en gentechbedrijf Monsatan. Op deze wijze zal het overgrote deel van de voedselvoorziening op aarde in de psychopathische klauwen komen van bedrijven die zonder naar de mensheid om te kijken ons voedsel niet alleen moeilijker toegankelijk en duurder maken, maar ook slechter van kwaliteit. Helemaal bizar wordt het ook wanneer je bedenkt dat de milieufreaks hier ook nog een duit in het zakje doen door te hameren op meer gebruik van biobrandstoffen: niet alleen verhoogt dit de prijzen van voedselgrondstoffen, maar zorgt het ook voor toename van gebruik van pesticiden en verdere verschraling van de grond door monoculturen. We worden dus van alle kanten gepakt.