Zapruder Inc.

Een festivalterrein met beperkte capaciteit, toestroomwegen via betonnen bruggen en tunnels en 1.5 miljoen bezoekers. Een dodelijke combinatie. Het moest wel mis gaan tijdens de dramatische Loveparade 2010 in het Duitse Duisburg, waar twee enorme groepen bezoekers elkaar letterlijk verpletterden, concluderen velen. Maar wie is er nu verantwoordelijk voor het drama dat 21 levens kostte? Het vingerwijzen is begonnen. Is het de organisator, die de beveiliging niet op orde had en verblind door winst veel te veel mensen het terrein op liet? Of de gemeente Duisburg? Gaf de politiek te snel vergunningen af? Wat was nu precies de rol van de politie die dag? De nabestaanden staan klaar om rechtszaken te beginnen terwijl de bovengenoemde partijen druk doende zijn met handenwassen. Niemand wil verantwoordelijkheid dragen. 

Het leven van een militair gaat niet over rozen. Het is gevaarlijk, want je kunt als je pech hebt overal ter wereld uitgezonden worden om tegen onduidelijke vijanden te vechten om nog onduidelijkere redenen. Hoewel je dan onder de vlag van “vrede, vrijheid en stabiliteit” uitgezonden wordt, ziet de lokale bevolking je eerder als een vijand en bezetter. Op zo’n moment kan iedereen dan de vijand zijn en dat maakt het leven van het kanonnenvoer de soldaat de vrijheidsstrijder er niet bepaald veiliger op. Nu Obama officieel het einde van de Irakoorlog heeft afgekondigd en Irak als (hernieuwde) Amerikaanse vazalstaat de brokstukken mag oprapen, wordt het er nog steeds niet veiliger op. Er blijven namelijk 50.000 officiële troepen over - naast de vele onofficiële uitzendkrachten - die de Iraakse soldaten en agenten moeten ‘trainen’. Iedereen kan dan op zijn vingers uittellen dat deze troepen nog heel wat voor hun kiezen gaan krijgen van de oppositie en gewapende facties. Maar het gevaar komt niet alleen van de tegenstanders. We schrijven al jaren over de systematische vergiftiging door wapens die verarmd uranium (Depleted Uranium) bevatten en waar ook de geallieerde troepen niet gespaard van bleven. Het Nederlandse leger en de regering hadden destijds geen oren naar onze verhalen over DU en besmettingsgevallen werden systematisch onder het tapijt geveegd of afgekocht, terwijl de Nederlandse media er weigerde over te schrijven. Helaas blijkt het kankerverwekkende uraniumstof niet het enige probleem te zijn waarmee Nederlandse militairen mee geconfronteerd worden. Inmiddels is ook duidelijk dat de geavanceerde HAWK-radarsystemen zeer kankerverwekkende straling afgeven, waar inmiddels al een paar dozijn militairen dodelijk mee besmet zijn. Altijd handig om licht te geven in het donker of als je toch geen kinderen meer wil. Als je dit optelt bij het massale gebruik van DU, de slachtoffers door ‘vriendelijk vuur’ en de vele ongelukken buiten de gevechtshandelingen om, kun je je afvragen wie er nu precies “geschikt” is voor het leger…

We leven op en van geleende tijd. Letterlijk, in de vorm van de berg schulden die “we” hebben, en figuurlijk omdat al die schulden ook door toekomstige generaties afbetaald moet worden. Een schuld van geld, het opbranden van de voorraden fossiele brandstoffen en het vervuilen/exploiteren van deze planeet. Eeuwige economische groei bestaat niet, zoals de onlangs weer heilig verklaarde John Maynard Keynes al wist, maar als gevolg van ons financiële systeem (en de top-laag die het meeste profiteert van dit systeem) moeten we groeien. Helaas kunnen “we” (als we “goedkoop” willen blijven leven, al is dat “goedkoop” niet zo “goedkoop” als door globalisering alles wat we vroeger zelf maakten “goedkoop” ergens aan het einde van de planeet wordt geproduceerd) niet meer groeien zonder onze schulden. We bewegen ons, of bevinden ons in het voorstadium, van “neofeodalisme” of “post-democratie”. Maar dat is een ander onderdeel van het verhaal. Het gaat hier om schuld......

In het VN hoofdkwartier “Carbon Credits” in het Duitse Bonn klinkt eventjes een “whoopsi”. Dit keer geen klimaat-alarmistische IPCC rapporten met overgeschreven schoolwerkstukjes en fondsenwerf-angstcampagnes die de zelfbenoemde “klimaat-kredietbank” laat zweten. Nope. “Het fantastische werk van de VN-collega’s die nogal opzichtig beweren dat Nigerianen zelf hun land vervuilen in plaats van oliereus Shell misschien?”, hoor ik jullie vragen. Nope. Denk meer in de richting van het Wereldnatuurfonds/oerwoud-credits-schandaal. Hoe geniaal is dit? Terwijl de VN bepaalde chemische fabrieken beloont (met carbon-credits) voor het vernietigen van bepaalde broeikasgassen, beloont de VN diezelfde chemische fabrieken voor het produceren van diezelfde broeikasgassen. Conflictje tussen het “Verdrag van Koyoto” (broeikasgassen weg) en het “Verdrag van Montreal” (ozonlaag vriendelijke gassen gebruiken, graag).

Op naar het volgende cap&trade schandaal...... 

Biobrandstof

Planten halen CO2 uit de atmosfeer en maken er suiker, hout en soms olie van. Het leek de klimaatbeweging een goed idee om die stoffen als brandstof te gaan gebruiken, zodat de steenkool en aardolie diep in de aardkorst zouden blijven. In theorie zou dit de menselijke CO2-uitstoot beperken.

De klimaatbeweging hoopte dat er meer bomen zouden worden geplant. Helaas verdwenen er in Brazilië en Indonesie enorme stukken regenwoud om plaats te maken voor biobrandstofplantages. En we gingen voedseloverschotten omzetten in brandstof.  Door biobrandstof te subsidiëren en bij te mengen in gewone brandstof, kon men jarenlang de prijs van aardolie kunstmatig laag houden. De prijsstijging van de eindige grondstof aardolie werd uitgesteld tot 2007 en 2008.

De Verenigde Staten hebben de Irakoorlog gewonnen. Eerlijk is eerlijk: mission is accomplished. Natuurlijk, Bagdad heeft anno nu 12,5 uur electriciteit (tegenover 24 uur onder Hoessein), 1 miljoen Irakezen zijn er ondertussen gesneuveld en ontelbare het land ontvlucht, nog steeds vinden er bijna dagelijks aanslagen plaats, is het land “sectarisch” verdeeld, vervuild met radioactieve rommel, is de “gebrachte democratie” een lachertje en de gebrachte economie (een Irakees maandsalaris voor een hamburger) dramatisch. Vergeet dat. De olie wordt weer opgepompt, “iemand” verdient daar veel geld mee en het ziet ernaar uit dat de Amerikanen, stipt volgens “plan Obama”, vertrekken. Uiteindelijk blijven 50.000 Amerikaans soldaten, officieel tot 2011, nog in Irak om “het Irakese leger en politie” op te leiden (remember Vietnam?). Vanaf 2011 is de prille Irakese democratie dus op zichzelf aangewezen. Vertrekken de Amerikanen dan echt? Natuurlijk niet. 

Het energieprobleem is urgenter dan men denkt.

Over 15 jaar zal de Nederlandse aardgasproduktie niet meer voldoende zijn om aan de binnenlandse vraag te kunnen voldoen. En er is nog geen enkele garantie dat er dan voldoende aardgas geïmporteerd kan worden uit Noorwegen, Rusland of Iran.

Vandaar dat Nederlandse energieproducenten massaal inzetten op steenkool als primaire brandstof voor de periode 2020 - 2050. Is dat voldoende doordacht?

Ik ben bang van niet.

Hoewel niet “officieel” in Zapruder’s “Conspiracy Top-30”, verdient de zaak rond de dood van de Britse wetenschapper David Kelly zeker een Zapruder vermelding. De moord op Kelly, nu weer in het nieuws vanwege (de zoveelste) roep om heropening van de zaak, is een schoolvoorbeeld voor alle schandalen en complotten in het Engeland onder het “Blair regime” (we noemen BAE systems steekpenningen, het 7/7 onderzoek, Cash for Honours), inclusief weinig overtuigend “officieel onderzoek”. De moord, de coverup en het “onderzoek” is zo bedenkelijk dat, als het niet om een zeer tragische dood zou gaan, je bijna zou kunnen spreken van “Monty Python-esk”. 

“Papa…?“
“Uhuh…“
“Wat doen we nu?“
“Hoe bedoel je JP: “Wat doen we nu”?”
“Nou ja..gheghe..nu we niet meer aan de macht zijn?”
“Jij bent niet meer aan de macht JP, ik blijf zitten waar ik zit.“
“Echt? En ik dan? Wat moet ik nu doen? De WW in….gheghe….?“
“Misschien wel..“
“Echt…gehe..*kuch!*..ghe?“
“Grapje JP…“

Een typische complottheorie is over het algemeen opgebouwd rondom een piramide-achtige structuur. Er is een verlichtte elite die het complot hebben opgezet, daaronder een wat bredere basis ingewijden daaronder een weer wat bredere basis profiteurs / opportunisten en uiteindelijk de grootste laag arme loonslaven die gewoon doen wat ze verteld wordt. Het is mogelijk een dergelijke structuur expliciet te bouwen. De werkzaamheden en kennis worden dan gecompartimentaliseerd en iedereen krijgt op een ‘need-to-know’ basis een aandeel in het geheel. Iedereen krijgt een functie in het complot zonder dat het nodig is dat ze het complete overzicht hebben. Zulke structuren zijn heel normaal, ieder bedrijf is zo georganiseerd, de structuur heet formeel ‘een bureaucratie’. Mensen zijn onder andere vanwege de beperkte manier waarop wetenschap de wereld ziet (The Clockwork Universe), gewend op deze manier tegen besturing en organisatie aan te kijken. Als dit de enige manier is waarop je het verschijnsel organisatie kunt begrijpen, is de wereld heel eenvoudig. Dan is een bedrijf bijvoorbeeld ‘dus’ een ideale complotmachine en is de conclusie dat bijvoorbeeld ‘de hele MSM betrokken is bij 9/11’ snel getrokken. Voor velen eindigt daar hun overzicht. De wereld is echter veel complexer dan dat, dat zagen we in de voorgaande artikelen uit deze serie. Om al die complexiteit toch te kunnen begrijpen presenteren we hier een concrete, begrijpelijke metafoor. Noem het onze Unified Conspiracy Theory.Een complexe wereld heeft een complexe metafoor nodig, niet zo maar een piramide structuur met een gemene elite en dom volgzaam volk. Ga er voor zitten, het wordt niet namelijk eenvoudig al was het maar omdat 96% van de mensen niet abstract kan denken en dat voor dit artikel heel erg hard nodig is. Noem ons maar elitair, maar ook dit verhaal dient verteld te worden en het Zap-schap moet natuurlijk ook gewoon verdiend worden…

Als er sprake is van een complot, moet er ook sprake zijn van een groep mensen die dat complot organiseert. Het één kan niet zonder het ander. Andersom hoeft echter helemaal niet het geval te zijn. De aanwezigheid van organisatie betekent niet dat er ook besturing is, of een plan. De natuur heeft zelfs een sterke voorkeur voor onbestuurde organisaties. ‘Organisatie is eerder een indicatie voor de afwezigheid van besturing dan de aanwezigheid ervan’® Vertaald naar complottheorie betekent dat, dat de constatering dat er sprake is van schijnbaar intelligente patronen, niet hoeft te betekenen dat er ook iets of iemand is die ze aanstuurt. Sommige systemen zijn zo complex dat (centrale) besturing onmogelijk is. Denk aan een ecosysteem, een maatschappij, of aan een school vissen. Ondanks het ontbreken van besturing, kan er toch nog steeds sprake zijn van (schijnbare) doelgerichtheid. Dergelijke systemen kunnen dermate intelligent lijken, dat veel mensen zich niet kunnen voorstellen dat er geen sprake is van plan. Toch is dat zo. Met wat kennis over zelf-organisatie gaat de wereld van de complotten er dan ineens heel anders uitzien. Sommige dingen organiseren namelijk zichzelf, hoe vreemd dat ook klinkt als je voor het eerst met het concept zelf-organisatie in aanraking komt.

Complotten en samenzweringen bestaan. Ze vormen ook eerder de standaard dan de uitzondering zeker in politiek, daar kunnen we heel duidelijk over zijn. Ook hele grote complotten kunnen bestaan, ze zijn zelfs makkelijker te organiseren dan je zou denken zoals we zullen zien. Een goede manier om grote complotten te organiseren is door slim gebruik te maken van mechanismen die al aanwezig zijn in het systeem, of die eerst zelf aan te brengen om ze vervolgens te misbruiken. De need-to-know-basis en het compartimentaliseren bijvoorbeeld. Maar niet alle bedrog is een complot en niet altijd hebben vergelijkbare uitkomsten een vergelijkbare oorzaak. Vaak zit het bedrog gewoon als reflex voorgeprogrammeerd in het systeem. Het oncontroleerbaar oplaaien van een ziekelijke vaccinatiedrift op het moment dat een onbetrouwbare en belangenverstrengelde wetenschapper weer eens ‘wolf’ roept, zou bijvoorbeeld net zo goed het gevolg van een automatische reflex van zo’n mechanisme kunnen zijn, als van een slimme manipulatie met voorbedachte raden.

In een stad die bewoond werd door enkel complotters kwam op een dag een enorme olifant het plein opwandelen en alle bewoners kwamen aangesneld om uit te zoeken wat dit enorme ding was. De koning riep zijn vijf wijste complotters uit de stad bijeen en beval hen om dit geheimzinnig raadsel op te lossen. De eerste complotter kwam naar voor en voelde de zijkant van de olifant.  Hij verklaarde dat het een grote, zachte en bewegende muur was, bedoeld om gate-keepers achter te smoren. De tweede complotter voelde de slurf en ontkende wat de eerste zei : “Nee hoor, het is een ongelooflijk dikke en krachtige slang, bedoeld om desinformanten mee te wurgen.” De derde complotter viel tegen het oor van de olifant en riep : “toch niet, het is een groot scherm dat uit eigen kracht beweegt, zodat ze de waarheid erachter kunnen verbergen”. De vierde complotter kwam naar voor en hij voelde de poten van de olifant : “Jullie weten niet waarover jullie praten.  Dit is een paal, onderdeel van een hek van een FEMA-kamp om demonstranten in op te sluiten”. De laatste complotter brak door alle verwarring heen en greep de pluim van de staart van de olifant. Hij maakte de verwarring nog groter door te verklaren dat een bezem was, bedoeld om de laatste resten van het WTC mee op te vegen. De koning, de complotters en de andere bewoners van de stad hebben tot vandaag dit mysterie nog steeds niet kunnen doorgronden.  Ze zijn verdeeld in vijf kampen en claimen allen dat ze de waarheid vertellen. Niemand van hen heeft het overzicht om te beseffen dat zij alleen maar een deel van dezelfde realiteit gevoeld hebben en dat ze allemaal op hun eigen manier gelijk kunnen hebben maar dat het mysterie te groot is om aan hun omschrijving en beperkingen te kunnen voldoen.

Zonder ooit enig onderzoek of bewijs te hebben gezien durf ik te stellen dat als je een willekeurige, complexe gebeurtenis maar fanatiek genoeg analyseert, er altijd onverklaarbare en dus verdachte zaken kunnen worden gevonden. De maanlanding is een prachtig voorbeeld. Als je gelooft dat de maanlanding inderdaad heeft plaatsgevonden dan nog zijn de argumenten die het tegendeel moeten bewijzen extreem overtuigend indien op de juiste manier tot een verhaal gesmeed. En als je niet gelooft dat de maanlanding daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, werkt het ook gewoon andersom: de argumenten dat de maanlanding wel heeft plaatsgevonden zijn dan ook extreem overtuigend. Punt is, dat vrijwel elke complexe gebeurtenis bij overanalyse onverklaarbaar wordt. En dat is precies wat er in ons deel van de blogosphere zo vaak gebeurt. ‘Connecting the dots’ wordt dat dan genoemd. CTD is een kwetsbare strategie om waarheidsvinding op te baseren. Er zijn namelijk heel veel dots te vinden en het het patroon dat ze na connecten vormen is ook niet eenduidig te interpreteren. Uiteindelijk worden er meestal meer dots genegeerd dan gewaardeerd, maar waar is die keuze op gebaseerd? Wat is de juiste keuze? 

Het is vaak niet moeilijk willekeurige feiten en gebeurtenissen te passen op een van tevoren gekozen patroon. Het is vrijwel onmogelijk informatie te interpreteren zodanig dat het niet past in je wereldbeeld, paradigma of geloofsysteem. Zelfs innovatieve wetenschappers en goede journalisten ontkomen er niet aan in hun onderzoek voornamelijk richtingen te vinden die onbedoeld hun bestaande wereldbeeld bevestigen. Kort gezegd: als je iets per se op een bepaalde manier wilt zien, dan zal dat zeer waarschijnlijk lukken. Maar ook andersom: als je iets wilt zien dat buiten je voorstellingsvermogen ligt, dan lukt dat zeer waarschijnlijk niet. Out of the box denken is slechts voor weinigen weggelegd en juist diegenen met een klein boxje, weinig kaders en opleiding, slagen daar het beste in. ‘Connecting the dots’ noemen overfanatieke complotdenkers het om overal bevestiging van een vermoed complot in te kunnen zien. Toeval bestaat immers niet, dus is het een patroon. En daar waar zo structureel sprake is van een bepaald patroon, moet ook sprake zijn van organisatie. En daar waar sprake is van organisatie, is sprake een besturing. En die heimelijke besturing, dat is een complot. Omdat de wereld inderdaad vrij systematisch beweegt richting minder vrijheid, diversiteit en welvaart ten gunste van een zelfverrijkende elite, moet er volgens die redenatie wel sprake zijn van een almachtige groepering achter het complot: de NWO of New World Order. Toeval krijgt betekenis en wordt verheven tot het plan en omdat toeval zo normaal is, is het plan ineens ook heel groot. Hoe de wereld wel werkt, weten wij van Zapruder Inc. natuurlijk ook niet, maar dat de wereld complex is, en dat organisatie eerder indicatie is van de afwezigheid besturing dan van de aanwezigheid ervan, dat is goed uit te leggen.

In zijn laatste speech als president van de Verenigde Staten waarschuwt de oud-generaal en WWII-held Dwight Eisenhouwer het Amerikaanse volk voor het zogenaamde “military industrial complex”. Ironisch en opvallend, daar het juist Eisenhouwer is geweest die onder druk van organisaties als Americans for Democratic Action, the Committee on the Present Danger, Congres of Cultural Freedom (soort Burke-Stichtingen “democratie maar met een elite”, inclusief Troskyaans streven naar een “wereldwijde democratische revolutie” (lees: neoliberalisme)) en vooral de RAND-corporation zich liet verleiden tot het opbouwen van een machtig nucleair arsenaal (het “arsenal USA” van Leo Cherne) en het dichten van de fictieve “missile gap”. “Game Theory”, de favoriete theorie van RAND en de economen van de University of Chicago, wordt ten tijdde van Eisenhouwer krachtig op de Amerikaanse samenleving en de Amerikaanse buitenlandpolitiek geprojecteerd. 

Nederland zit nu al negen jaar samen met de Amerikanen en andere bondgenoten in Afghanistan. Deze oorlog was een reactie op de aanslagen van 11 September 2001. Althans, dat is wat regeringen ons doen geloven, het is wat de media ons doorgaans vertelt, en wat zelfs activisten en 9/11 sceptici lijken aan te nemen. Toch is dat beeld incorrect. De besluitvorming voor de oorlog tegen het terrorisme in 60 landen wereldwijd, met als belangrijkste onderdelen de strijd tegen Al Qaeda en de Taliban, vond plaats in de dagen voorafgaande aan de aanslagen op het Pentagon en de Twin Towers, en op 10 September 2001 gaf het Witte Huis het groene licht om de oorlog tegen het terrorisme te lanceren. Hoe komt het toch dat vrijwel iedereen deze details over het hoofd ziet, en nog altijd lijkt te geloven dat de oorlog in Afghanistan, en de bredere oorlog tegen het terrorisme, reacties waren op de gebeurtenissen welke plaatsvonden op 11 September 2001?

Het lek van BP is nog niet gedicht, of de VS wordt geconfronteerd met een andere lek van bijbelse proporties. De klokkenluiders van Wikileaks hebben ruim 100.000 documenten in hun bezit gekregen, waarvan er ruim 90.000 openbaar zijn gemaakt. Het Witte Huis en Pentagon schreeuwen moord en brand, nu uit de Afghan Papers blijkt dat de oorlog in Afghanistan allerminst lekker loopt. Ook het hele buitenlandse beleid richting Pakistan wordt in het hemd gezet nu blijkt dat de geheime dienst aldaar verantwoordelijk is voor veel staatsgesubsidieerd terrorisme en er continue een vuig dubbelspel wordt gespeeld tussen de VS en Pakistan. Met dit alles zou je vergeten dat de scoop van Wikileaks de zoveelste keer is dat de alternatieve nieuwsmedia de oude in haar hemd zet. Sterker nog, ze gooien diezelfde oude MSM een vet bot toe door met The Guardian en Der Spiegel samen te werken en de karrenvracht aan documentatie te analyseren. Je zou verwachten dat de oude media dankbaar is en eindelijk erkent dat de nieuwe media voor eens en voor altijd haar plaats heeft verdiend in het maatschappelijk landschap. Met een beetje hoop zou je verwachten dat de oude media wat opsteekt van werkwijze van de nieuwe media, die transparanter en democratischer is. De nieuwe media die de burger opnieuw heeft geëmancipeerd door hem zelf de conclusies te laten trekken aan de hand van het beschikbaar gestelde materiaal. Maar nee hoor; dikke FAIL. In het item van NOVA van afgelopen maandag (opent in standaard mediaplayer) was de onderzoeksjournalist Nick Davies van The Guardian te zien die vertelt over de samenwerking met Julian Assange. Van dankbaarheid of bewondering is weinig te merken, want naast het feit dat Assange door Davies wordt weggezet als een zonderlinge kwezel, benadrukt hij nogmaals de vermeende superioriteit van zijn journalistenteam als het gaat om analyses en onderzoeksjournalistiek. Ze zullen het ook nooit leren.

Nu de Den Haag in paniek een nieuwe regering probeert te vormen – en passant de burger vervloekend voor zulk ongecontroleerd stemgedrag – is het even verdacht stil rondom de PVV. De eenmanspartij van Wilders houdt zich gedeisd om niet teveel water te maken voordat de formatie een feit is. Interessanter is om uit de verkiezingsretoriek van de PVV een onderdeel te lichten dat verbazingwekkend weinig aandacht heeft gekregen en als zodanig als voldongen feit lijkt te zijn geaccepteerd: onze judeo-christelijke cultuur. Hiermee probeert de PVV een brug te slaan naar het apartheidsregime in Israël en duidelijk een kamp tegen de islamitische geloofsovertuiging te creëren. Leuk, maar ‘we’ hebben geen judeo-christelijke cultuur en ze is er ook nooit geweest. Nergens, eigenlijk. De term judeo-christelijke cultuur is een contradictio in terminis die pas in de vorige eeuw sporadisch de kop opstak en pas in de jaren ’50 massa begon te ontwikkelen bij de Amerikaanse conservatieven. Ze werd in het begin als een term gebruikt in de strijd tegen het antisemitisme (door de opkomst van het racistische nationaalsocialisme in Duitsland) en veranderde later in een term die gebezigd werd door niet-joodse zionisten met een christelijke achtergrond. Een knap staaltje van geschiedvervalsing dus. 

Voordat we eindelijk bij het sluitstuk over “extremistische Islam”, in al zijn vormen en (spook) verschijningen komen, moeten we eerst een tussenlanding maken, om te kunnen begrijpen en verklaren, en in een wellicht onverwachte plek. De Verenigde Staten. Om werkelijk tot de essentie te komen van wat extremistische islam in “onze tijd” betekent, de vorm verantwoordelijk voor terreur, Al Quaida en de zich al jaren voortslepende “oorlog-tegen-terreur(tm), is (wederom) een bezoek aan de schimmige bureau’s en wereld van het CIA, Pentagon, MacDonald Douglas en de RAND corporation nodig. Organistaties en denktanks die lange, duistere schaduwen werpen over de wereldgeschiedenis, experimenteren met massapsychologie, en het vormen van samenlevingen. We gaan terug naar Washington. En beginnen bij het begin: de Tweede Wereldoorlog.