Zapruder Inc.

Hitlers atoomgeheimen

In het Jonastal, een prachtig bergdal in de voormalige DDR, gebeurt niet veel. Tenminste: bóven de grond. Maar wat er onder de rotsen en heuvels is gebeurd, weet nog steeds niemand. Vermoedens zijn er genoeg. Hier zou Hitlers laatste bunker zijn gebouwd. En hier zou hij een atoombom hebben laten testen. Maar bewijzen?

Zapruder_Inc gaat op zoek. Naar de dagboekaantekeningen van een Amerikaanse kolonel. Naar een Duitse bouwtekening die niemand kan verklaren. En naar de leugens van gerenommeerde kernwetenschappers.

Trouwens: waarom zijn alle Amerikaanse archieven over het gebied nog steeds classified? Waarom gingen de troepen van generaal Patton in 1945 linea recta richting Jonastal en lieten ze Berlijn over aan de Russen? Is het toeval dat de eerste Amerikaanse atoombom sprekend leek op het Duitse ontwerp? Vanaf volgende week…

(Het plaatje toont een schema van de Nazi-Nuke)

Er zijn inmiddels al zo’n 180 planeten buiten ons zonnestelsel ontdekt. De planeten zelf worden niet direct waargenomen, omdat het licht van de sterren waar ze omheen cirkelen het zicht ontnemen. Door middel van het Dopplereffect kan men de planeten indirect waarnemen door de verschuiving van golflengte binnen het lichtspectrum te meten (m.a.w. in hoeverre wordt het licht van de ster dat je waarneemt verstoord). Zo’n verschuiving duidt dan vaak op een (onzichtbare) planeet. Ook de onmetelijke kleine “wobble” van een verre ster kan duiden op planeten in de nabijheid. De in verhouding bescheiden massa van de planeet zorgt voor een hele kleine schommeling van de ster, doordat de hemellichamen elkaar beïnvloeden middels hun eigen zwaartekracht. Recent is er een zonnestelsel ontdekt dat eruit ziet als het onze: een ster 41 lichtjaren van ons vandaan met 3 planeten die er omheen cirkelen. Eén van de planeten schijnt zelfs water te bevatten en meteen dringt zich de vraag op of leven op die planeet mogelijk zou zijn. Welnu, in antwoord op die ultieme vraag is er een nieuwe techniek ontdekt. Eigenlijk is deze techniek niet zo nieuw. Sterker nog, hij is voor het eerst ontdekt door ons favoriete genie Leonardo Da Vinci.

Met de vondsten van zeer oude apocriefe geschriften en door schriftgeleerden die nu zonder de censuur van de Kerk hun werk kunnen doen, is men er achter gekomen dat de Bijbel in feite een gecensureerd en herschreven boek is. Deels is dat te wijten aan onnauwkeurige vertalingen (van het Hebreeuws naar het Grieks en weer naar een andere taal bijvoorbeeld) en voor een groot deel aan doelbewust redigeren door de religieuze leiders van die tijd (moderators avant la lettre dus). We zagen eerder al dat de Kerk het verhaal van Christus zwaar aangepast had om de grote (religieuze) invloed van vrouwen uit de bijbel te schrappen en dat is niet alleen beperkt gebleven tot de invloed van de vrouwen. Maar nu dat lustige schrappen, redigeren en herschrijven van complete stukken weer ongedaan gemaakt kan worden, zijn er mensen die beweren dat de oorspronkelijke religieuze geschriften vol zitten met allerlei verborgen codes.

Eén van enige echte officieel door God zelf gelicenseerde kerken is (terecht) bang dat jullie te goedgelovig zijn en wil dat jullie na het kijken van de Da Vinci Code even hier kijken. De Da Vinci Code is namelijk schadelijk voor jullie geloof. Neem het niet al te serieus, want ik kan me van school nog herinneren dat de kerk dat ook riep van Galileo, jeweetwel die halve zool die riep dat de aarde om de zon draaide…

Welnu, de langverwachte film The Da Vinci Code is eindelijk uit en na het overweldigende succes van het boek, is het afwachten of men ook massaal toestroomt voor de bewegende versie.

Toen ik las wie de hoofdrollen voor hun rekening zouden nemen, was ik niet ontevreden; op misschien Tom Hanks na: kundige acteur, maar niet echt spannend in de wat serieuzere films. Jean Reno was een opleggertje, omdat Brown hem in gedachten had toen hij het boek schreef (net zoals hij een jongere Harrison Ford in gedachten had voor de rol van Robert Langdon). Nee, het grootste gevaar kwam in mijn ogen van de regisseur: Ron Howard. De man van het valse sentiment, de opgeklopte heroïek, de klootloze verfilmingen en die altijd op veilig speelt met doortimmerde verhalen welke meestal op een waar gebeurd verhaal gebaseerd zijn. Vooral zijn meest recente draken A Beautiful Mind en Cinderella Man (beide met Russell Crowe) deden bij mij bijkans de maaginhoud naar boven stuwen. 

In Dan Brown’s Da Vinci Code wordt de kwade macht belichaamd door de geheimzinnige kerkelijke organisatie Opus Dei. Volgens Brown een machtige organisatie die tegen elke prijs het geheim omtrent Jezus en Maria Magdalena wil bewaren en tegelijkertijd de Graal voor zichzelf wil opeisen. Brown heeft zich schijnbaar veel vrijheden gepermitteerd toen hij het illustere genootschap opvoerde in zijn boek: dat van de zelfkastijding heeft een kern van waarheid, maar niet op de manier waarop Opus Dei-monnik Silas (een albino) dat in het boek doet. Althans, dat zegt Opus Dei. Er zijn andere geluiden over de zelfkastijding. Trouwens, een (vage) organisatie die voor rechten van albino’s opkomt was not amused over de moordende Silas, zeker nu het de tweede keer was dat albino’s in films in een kwaad daglicht werden gesteld (zoals eerder de moordende -coole- albino tweeling in de Matrix II). Ook de omvang van de Opus Dei orde is flink overdreven (85.000 echte leden versus 5 miljoen in de DVC). Wel vinden ze het belangrijk om macht te verkrijgen via financiële en politieke middelen; wat dat betreft lijken ze nogal op de Tempeliers. Helemaal mooi wordt het als Opus Dei ook gelinkt wordt aan verschillende fascistische regimes en stiekem toch veel meer macht achter de schermen blijkt te hebben dan het op het eerste gezicht doet voorkomen. De huidige paus Ratzinger is een groot fan van de beweging en haar oprichter Jozefmaria Escrivá, maar hij is misschien niet de beste referentie gezien zijn verleden in nazi-Duitsland en het geheime communiqué dat hij in 2001 uitstuurde, waarin hij bisschoppen over de hele wereld instrueerde over hoe om te gaan met seksueel misbruik. De harde lijn die Ratzinger voorstaat past prima bij de traditionele opvattingen van Opus Dei. Als voormalig Prefect van de Congregatie voor de Leer van het Geloof, was Ratty niks minder dan de hoofdman van wat vroeger de Inquisitie heette.

De mensen van Opus Dei zijn desondanks niet ontevreden over de negatieve publiciteit in DVC, want het brengt hen weer meer aandacht. Nu vraag ik me af of ze ook aandelen in de MediaMarkt hebben…

De Graallegende
De Graallegende is onlosmakelijk verbonden met Jezus Christus. Jezus zou niet aan het kruis gestorven zijn, maar zijn kruisiging nauwlettend in scene gezet hebben aan de hand van een oude Joodse mythe. Het volgen van die mythe had ervoor moeten zorgen dat hij gezien zou worden als de Messias van de Joden; in die dagen waren er wel meer ‘profeten’ die aanspraak maakten op die titel. Het pakte iets anders uit, want in eerste instantie werd Jezus niet gepruimd door de Joodse religieuze leiders (met name door zijn opvattingen over Egyptische mystiek en de vrije rol die hij de vrouw toebedeelde), maar uiteindelijk viel de boodschap van Jezus wel in goede aarde bij de overheersers van die tijd, de Romeinen. Hoewel zij verantwoordelijk waren voor zijn kruisiging, zag men in de snelle opkomst van het Christendom een krachtig middel om het verkruimelende Romeinse Rijk bij elkaar te houden.

The Holy Blood & The Holy Grail
Om maar meteen met de voorpui in huis te vallen: The Holy Blood & The Holy Grail van Leigh, Baigent en Lincoln is het handvest voor iedereen die de achtergronden van de Da Vinci Code verder wil doorgronden. Dan Brown heeft zich wel degelijk in grote mate gebaseerd op de centrale stelling in het boek dat Jezus niet aan het kruis gestorven zou zijn en dat hij zelfs getrouwd was met Maria Madagalena. Toen THB&THG uitkwam in 1982 creëerde het nogal een storm vanwege de stellingen die daarin geponeerd werden. Helemaal mooi werd het toen men beweerde dat de Kerk achter het verzwijgen van deze explosieve informatie zat. Dan Brown mag dan de rechtzaak gewonnen hebben die de schrijvers van THB&THG tegen hem hadden aangespannen, het is zo klaar als een klontje dat hij het boek als leidraad heeft gebruikt voor zijn mega-bestseller. 

Sinds het uitkomen van de Da Vinci Code van Dan Brown in 2003, is het een wereldwijde megabestseller geworden met bijna 40 miljoen verkochte exemplaren. Het kon ook niet anders of er zou een film van komen en 18 mei is het dan zo ver in Nederland; dan zal de film met Tom Hanks in de hoofdrol in première gaan. In de aanloop tot aan de première van de film besteedt Zapruder_Inc aandacht aan de Da Vinci Code en zal proberen te verklaren waarom het verhaal zoveel mensen op de wereld heeft weten te boeien. Maar Zapruder zou Zapruder niet zijn als we niet kijken naar de complotten die er achter de Da Vinci Code zitten. Hoewel Dan Brown recent de rechtszaak wegens plagiaat die tegen hem was aangespannen heeft gewonnen, is het verhaal achter de Da Vinci Code bij ingewijden allang bekend. Maak je dus op voor complotten over Katharen, Tempeliers, de Priorij van Sion, Maria Magdalena, kerkelijke leugens, moordpartijen en Opus Dei, de Dode Zee-rollen en de geschriften van Qumran en natuurlijk het enigma rondom Leonardo Da Vinci zelf.

Oh ja, en er zijn ook nog Da Vinci-goodies te scoren bij vkmag. Op de dag van de premiere van de film openen wij een topic en de eerste 4 die daar hun korte ‘review’ in de comments plaatsen krijgen van ons een Da Vinci Code pakket. Het speciale uitgave van het boek, een ongekend lauwe rugzak en het officiele Da Vinci Code bordspel. 80 woorden of meer vinden wij acceptabel. We letten natuurlijk vooral op jullie CT-kennis in deze materie.

Peter R. De Vries besteedt vanavond uitgebreid aandacht aan de moord op Kennedy, die op 22 november 1963 in Dallas, Texas het leven liet in wat misschien wel één van de grootste conspiracies is van de recente geschiedenis (samen met 9/11, uiteraard). De Vries probeert een antwoord te krijgen op de vraag die al sinds de moord op Kennedy speelt: was Lee Harvey Oswald de (enige) dader en zo nee, wie zat er dan nog meer achter. 

De juf van de plaatselijke basisschool vroeg laatst aan haar groep om een opstel te schrijven. Het moest gaan over president Bush. Haar groep acht pakte het internet erbij en googlede zich suf. Sommigen gingen zelfs naar de bibliotheek. Zag er goed uit hoor, wat ze schreven! Alleen raakten ze blijkbaar nogal verward. Ach ja. Sommige beroemde personen lijken ook zó op elkaar, hè?

Onlangs heeft de controversiële Spaanse kunstenaar Santiago Sierra in het West-Duitse Pulheim een ongebruikte synagoge omgebouwd tot gaskamer. Pompte hij vorig jaar nog een Duits museum vol met blubber, nu worden er in een voormalige gebedsruimte de uitlaatgassen van zes auto’s binnengeblazen en kunnen bezoekers met een gasmasker op de giftige ruimte betreden. Santiago die vaker controversiële kunst maakte met een sterk geëngageerde inslag is niet bepaald subtiel in zijn kunstuitingen. Hij toont de almacht van geld om zijn levende kunstobjecten de meest uiteenlopende dingen te laten doen. De gaskamer was zijn protest tegen het feit dat de herdenking aan de Holocaust steeds meer in het banale wordt getrokken. Natuurlijk werd deze kunstuiting door de Centrale raad van de Joden in Duitsland veroordeeld als een belediging voor de holocaustslachtoffers. Kunsthorror noemden ze het. lees meer

De beste conspiracy komt van eigen bodem. En zo, beste lezers, resulteerde een middagje recreatief, maar deskundig Googlen in een lijstje met verbijsterende feiten. Waar te beginnen? Bij de aanleiding: de Panorama. Inderdaad, het oerhollandsche blad dat een spectaculaire reportage of een paar fraaie borsten niet schuwt. De Panorama publiceerde ergens in de jaren tachtig een ronkende reportage over Beatrix’ nieuwe schuilkelder. Voor een hele hoop belastingcenten zou onder het toenmalige, militaire vliegveld Ypenburg (bij Den Haag) een atoomvrije bunker voor de koninklijke familie ontstaan. Jammer genoeg kregen we het Panorama-archief niet te pakken, maar het verhaal is bekend, zo blijkt uit deze site. 

NASA heeft met Project Outreach de ambitie om onze rode buurplaneet te bezoeken. Een kleine 1 biljoen dollar gaat met dit kosmische uitstapje gemoeid en het zou de maanlanding van 37 jaar geleden laten verbleken tot een tripje naar Center Parcs. De vraag alleen is of dat gigantische bedrag opgaat aan allerlei geavanceerde ruimtetuig en onderzoek of de beste special effects ooit. Special effects? Jazeker, de maanlandingen zijn ook zo tot stand gekomen, maar toen waren de filmtrucjes nog lang niet zo geavanceerd als ze nu zijn. NASA heeft namelijk alle maanlandingen vanuit een studio opgenomen en het enige echte aan deze legendarische vluchten waren de blast-offs van Cape Canaveral. En dit is niet zomaar een conspiracy, dit is een hele grote. Het blijkt dat filmmaker Stanley Kubrick na het maken van zijn ruimte-epos 2001: A Space Odyssee benaderd werd door NASA om een mooie reportage te maken van een maanwandeling. In de studio! Voor het geval de echte maanlanding niet zou slagen. Naar zeggen heeft hij ervoor bedankt, maar het is zo klaar als een klontje dat een andere regisseur voor de historische maanbeelden heeft gezorgd. Kun je het niet geloven? Welnu, zorg dat je stevig op je stoel zit en trek even wat tijd uit voor deze kick-ass website, want de bewijzen tegen de officiële versie van de maanlanding lijken overweldigend. Misschien is een poll interessant over wie de regisseur gaat worden van de duurste film aller tijden: Cameron? Bruckheimer? Of toch good old Spielberg? De laatste heeft natuurlijk de meeste ervaring.  Of moet het gewoon de BBC worden, die weten inmiddels waar je allemaal op moet letten...

Al sinds de eerste Viking-missie zijn er mensen die roepen dat NASA moedwillig gegevens achterhoudt. Dat er bijvoorbeeld wel degelijk veel bewijs voor primitief leven is gevonden. Over de aanwezigheid van kunstmatige structuren die zijn gevonden op Mars en zelfs over de ware kleuren van Mars schijnt NASA niet de waarheid te spreken. Rood, rood, en nog eens rood, terwijl we toch altijd leerden dat Marsmannetjes groen waren. Volgens velen werd dat dus expres gedaan. Die ‘velen’ bleken ineens gelijk te krijgen toen ook ESA foto’s van Mars ging maken. Gebieden die op de NASA foto’s grauw en onherbergzaam leken, kwamen op de ESA foto’s ineens levendig gekleurd, bijna Aards, te voorschijn.