39 verlichte geesten, 0 doorgeslagen complotters en 9 trollen aanwezig, 3764 leden

RSS-feed van artikelen Twitter-feed van artikelen Zapruder Inc.

Poetin praat (1) / reageer

Door Donkerdoorn, gepubliceerd op 12-03-2012 22:08, 0 reacties, rubrieken: Corporatisme, Big Oil, Geopolitiek, Politiek, Terrorisme en Oorlog

Je haat hem of je mag hem: Vladimir Poetin. Na een korte pauze als minister-president is de oud KGB-man en Rusland-redder weer terug als de nummer 1 in Moskou. Voor zes jaar. Of de “verkiezing” helemaal democratisch zuiver is verlopen, zal altijd wel een raadsel blijven. Aan de ene kant is er de pro-Poetin Russische staats-propaganda, aan de andere kant de in het westen opgeblazen massa-media-voer afkomstig van de beruchte NGO’s “Freedom House”, National Endowment for Democracy en het door NED en Europa betaalde GOLOS, het “regionale burgerinitiatief voor verdediging van democratische rechten en vrijheden” (Freedom House vice-chef en ex-Amerikaanse State Department bobo Christopher Walken: “De Verenigde Staten hebben alle recht van de wereld om zich met de binnenlandse aangelegenheden van Rusland te bemoeien."). Maar het doet er niet meer toe. Met een matige opkomst stemde 65% van de Russen voor Poetin en moest zelfs de immer politiek bruikbare OSCE toegeven dat “slechts verdacht bestaat van verkiezingsfraude”. 

De laatste protesten tegen Poetin druppelen nog wat na, en hoewel natuurlijk het “westen” liever een Alexej Navalnij (opleiding: USA, financiering: NED) in het Kremlin ziet (de communisten, het machtsblok dat verkiezing op verkiezing groeit, wordt doodgezwegen), is het Poetin die straks de scepter weer zwaait en heeft de wereld weer een “bad guy” terug. En zoals iedere goed geschilderde “bad guy” heeft Poetin een visie. Niet de totale onderwerping van de wereld onder aanvoering van Vlad, maar de rol van Rusland in een al onstabieler wordende wereld. Kort voor de presidentsverkiezingen publiceerde Poetin een stuk over geopolitiek dat zijn legendarische “Munchener Veiligheidsconferentie toespraak” uit 2007 tot milde proza maakt. Poetin maakt in het stuk duidelijk waarom juist hij de komende jaren “your favorite baddy” gaat zijn. 

“In mijn eerdere artikelen heb ik al de belangrijkste buitenlandse uitdagingen aangehaald, voor welke Rusland zich gesteld ziet. Toch is dit onderwerp nog een meer gedetailleerd gesprek waard, en niet alleen omdat internationale betrekkingen een onmisbaar onderdeel van de strategie van iedere staat is. De gevaren van buiten, is een zich veranderende wereld, dwingen ons bepaald besluiten op economisch vlak, cultureel, en in het eigen huishouden en ten aanzien investeringen te nemen. Rusland is onderdeel van de grote wereld, in economische zin, op het gebied van de verspreiding van infomatie en in de context van cultuur. We kunnen en willen ons niet isoleren. We rekenen erop dat onze openheid die Russische burger financieel en cultureel verrijkt, en bovendien het vertrouwen verankert waaraan het in de laatste tijd schort.”

Oke, Vlad. Een open Rusland. Vrijheid van goederen, infomatie, personen, ideëen. Dat willen we zien. Leuke binnenkomer, maar nu wat meer vuurwerk in plaats van gebabbel.

“De talrijke gewapende conflicten die de laatste tijd zijn uitgebroken en door humanitaire doelen worden gerechtvaardigd, beschadigen het sinds honderden jaren heilige principe van souvereiniteit van staten. In de internationale betrekkingen ontstaat een nieuw vacuum, een moralistisch-wettelijk. Men zegt vaak, de mensenrechten hebben voorrang op de souvereiniteit van staten. Dat klopt zonder twijfel, iedere misdaad tegen de menselijkheid moet door internationale rechtbanken behandeld worden. Wanneer echter dergelijke argumenten worden ingezet om souvereiniteit te verzwakken, wanneer mensenrechten van buiten selectief beschermd worden, wanneer bij de “verdediging van mensenrechten” die rechten van veel meer mensen worden geschonden, daaronder het heilige recht op leven, dan handelt het zich niet om een edele zaak, maar om eenvoudige demogogie. Het is belangrijk dat de VN en haar veiligheidsraad de wil van enige landen en de willekeur in de wereldgemeenschap effectief tegensturen kan. Niemand mag zich VN-volmachten toeëigenen, vooral als het gaat om het gebruik van geweld tegen souvereine staten. En speciaal geldt dat voor de NATO, dat voor een “verdedigings-bondgnootschap” nogal ontypische functies wil uitoefenen.”

....om gelijk maar door te pakken met het Amerikaanse “exceptionalisme”:

“Amerikanen zijn van het idee bezeten om totale ontastbaarheid te bereiken, wat utopisch en onvervulbaar is, zowel op technologisch gebied als uit geopolitiek zicht. Dat is de kern van het probleem. De absolute onaantastbaarheid van een land betekent de absolute kwetsbaarheid van alle andere landen. Een dergelijke zienswijze is onacceptabel.”

Poetin doelt natuurlijk op de NATO-actie in Libië en de zogenaamde “counter-revolutie” in de Arabische wereld onder aanvoering van de VS, Europa en de feodale maar olierijke Golfstaten. Over de verovering van Libië:

“De situatie verslechterde door de inmenging van buitenlandse krachten in binnenlandse conflicten, te meer omdat deze inmenging met geweld verbonden was. Het kwam zelfs zo ver dat meerdere landen onder het mom van “humanitaire actie” hun luchtstrijdkrachten gebruikten en het Libische regime ten val hebben gebracht.”

Tsja, aan die circus-act wil Rusland bij Syrië niet meewerken. Poetin:

“We hebben geleerd uit de treurige ervaringen van de laatste tijd en zijn tegen resoluties van de VN-veiligheidsraad, die een signaal zijn voor militaire inmenging in de politieke processen binnen Syrië. Dat is de positie van Rusland, dat samen met China begin februari een dubbelzinnige resolutie blokkeerde.”

“Ik reken erop dat de USA en andere landen rekening houden met die treurige ervaringen en zich ver houden van een geweldadig scenario voor Syrië (...zonder toestemming van de VN-veiligheidsraad...). Ik begrijp eigenlijk niet waarom deze landen zo agressief handelen en niet het geduld hebben om een uitgebalanceerde en zekere uitweg te vinden. Men moet alleen van de gewapende oppositie hetzelfde verlangen als van de regerings-krachten, daaronder het terugtrekken van bewapende eenheden uit de stedelijke gebieden. Hier vanaf zien is cynisch. Wanneer we de vredelievende bewoners willen beschermen, dan moeten alle deelnemers aan de gewapende confrontatie tot de orde geroepen moeten worden.”

Het uiteindelijke doel van de “humanitaire operties”.....

“Er ontstaat soms de indruk dat die tragische gebeurtenissen niet door de zorg om mensenrechten worden ingeven maar door de interessen van bepaalde krachten in een omverdeling van de aldaar aanwezige markten te bewerkstelligen.”

Dichter aan het thuisfront speculeert de Russische premier over NGO’s en “soft-power”:

“Steeds vaker wordt het begrip “soft power” gebruikt, een complex van instrumenten en methoden om buitenlandse politieke doelstellingen te bereiken, allerdings zonder de inzet van wapens, maar door inzet van informatie-technologie en andere hefbomen. Helaas worden deze methoden vaak misbruikt voor het stimuleren van extremisme, seperatisme, nationalisme en het manipuleren van de publieke opinie. Soms komt het tot directe inmenging in de binnenlandse politiek van staten. Men moet een onderscheid maken tussen de vrijheid van meningsuiting en normale politieke activiteiten aan de ene kant, en het inzetten van het onwettelijk instrumentarium onder soft power. Het werk van humanitaire en niet-regerings-organisaties (NGO’s) is altijd welkom, ook als zij kritiek hebben op de staat en regering. Maar de activiteiten van pseudo-NGO’s en andere structuren, di met medewerking van buitenstaande krachten de situatie in het een of andere land destabiliseren, is onacceptabel. Hiervan is de rede als die NGO’s gesteund worden door de interessen en resourcen van bepaalde sociale groepen maar door buitenstaande krachten gefinancieerd en gestuurd worden.”

Poetin werkt verder aan zijn populariteit met het thema “Iran”:

“Ik ben ervan overtuigd dat het probleem zich uitsluitend op een vredige manier laat oplossen, en opgelost zou moeten worden. We stellen voor dat het recht van Iran op de ontwikkeling van een atoomprogramma, daaronder het verrijken van uranium, wordt erkend. In ruil daarvoor zullen de Iraanse activiteiten onder streng toezicht staan van de IAEA. Als dat functioneert, dan moeten verschillende anti-Iraanse sancties, daaronder eenzijdige, worden opgeheven. Het westen neigt al te zeer naar “bestraffing” van enkele landen. Bij de geringste aanleiding grijpt het naar de sanctie- of militaire knuppel. Men moet alleen niet vergeten dat de 19de en zelfs de 20ste eeuwen al lang voorbij zijn.”

Als uitsmijter voor het eerste deel, Afghanistan. Tien jaar bezetting onder de NATO is wat veel, maar wat vooral opvalt:

“Het is niet te overzien dat de drugsproductie in Afghanistan niet afneemt maar zelfs in het afgelopen jaar met 40% is toegenomen. Als men nadenkt over de omvang van het Afghaanse drugsgevaar, kan alleen gezamelijk onder aanvoering van de VN (..en de SCO, de Shanghai Cooperation Organisation...) de probleem worden opgelost.”

En dan is er nog die rare verhouding van het westen met terreur en terroristische groeperingen.....

“Duidelijk is ook dat er in de anti-terreursamenwerking nog reserves zijn, en dat er nog altijd “dubbele standaards” zijn, zo dat terroristen in verschillende landen, verschillend waargenomen worden - er erge en niet-zo-erge - De laast genoemden worden door bepaalde krachten in het politieke spel ingezet, daaronder bij de destabilisering van ongewenste regimes.”

Bronnen:

Engels
Duits

eKudos NUjij MSN Reporter Facebook Tell-a-friend
Jouw reactie

*naam:

Email:

Onthoud mijn inloggegevens in een cookie

Email mij bij opvolgend commentaar

*Laat zien dat je geen spambot bent door het onderstaande woord te typen:


opmaken van je reactietekst
lees hier de huisregels
xhtml 1.1 · css/2 · rss 2.0 · WAI · site by Patrick Savalle · hosted by Digitux