Zapruder Inc.

De nog voortsluimerde confrontatie tussen het Irakese regeringsleger en de Mehdi milities van de sjiietische geestelijk Muqtada Al Sadr rond Basra en Bagdad heeft een aantal opmerkelijke feiten over de oorlog in Irak rond het vijfde oorlogsjaar naar voren gebracht. Hoewel braaf verkocht in de MSM als een „opstand“ door „radicalen“ of een „radicale geestelijke“ is er veel meer aan de hand dan wordt verteld. De militaire operatie, persoonlijk geleid door de Irakese premier Maliki, liep uit op een compleet fiasco voor de regeringstroepen. De slecht getrainde en gemotiveerde Irakese „regeringssoldaten“ werden op vrijwel alle fronten verslagen, liepen pijnlijk massaal over en wisten uiteindelijk met zware luchtsteun van de Amerikanen nog enigszins een door Maliki gespinde Pyrrusoverwinning te behalen. Slag om Basra „eindigde“ met een door Iran bemiddeld „vredesakkoord“ tussen vertegenwoordigs van Al Sadr en de Irakese regering bij monde van de, opvallende genoeg, Badr-brigades. De „andere“ sjiietische militie en persoonlijke „doodseskaders“ van de sjiietische regeringspartijen.

Washington waste zodra duidelijk werd dat de operatie geen kans van slagen had de handen in onschuld. Dit zou een „inter-Irakees“ conflict zijn, zoals het (etnische) geweld in Irak altijd met graagte door de Bush-regering wordt verkocht. Waarom Amerikaanse gevechtsvliegtuigen uiteindelijk Maliki uit zijn benarde situatie in Basra probeerden te ontzetten of waarom Amerikaanse troepen en jagers actief in en rond de wijk „Sadr City“ in Bagdad ondersteuning boden aan regeringsoperaties, blijken de woordvoerders geen antwoord op te hebben. Niets gebeurt in Irak zonder toestemming van de Amerikanen en natuurlijk zette Maliki zijn „veldtocht“ met goedkeuring van Bush in.

De confrontatie tussen Al Sadr en Maliki (geen opstand dus zoals het journaal oa verhaalt, maar een regeringsoperatie) zou ogenschijnlijk slechts een voetnootje in de tragische oorlog zijn ware het niet dat opeens de machtsverhoudingen in Irak, en strategieëen van bezetter en bestuurders, pijnlijk open en bloot aanschouwbaar zijn.

Maliki’s offensief werd ingegeven door een dit jaar opdoemend politiek probleem. Verkiezingen. De Irakese regering is diep impopulair, wordt gezien als poppen van de Amerikanen en corrupt, onbetrouwbaar, nepotistisch. De Irakese bestuurders zitten gevangen in de zogenaamde „groene zone“ in Bagdad, afgesneden van de dagelijkse realiteit, of zijn te vinden op Britse golfvelden of Franse riviera zwembaden. Hun loyaliteiten zijn verdeeld over de drie grootmachten om hen heen of gaan naar de hoogste bieder. Maliki en zijn Da’wa partij en de grotere sjiietische partij Islamic Supreme Council of Iraq hebben oren naar Iran, de meerderheid van de soennitische politieke partijen zijn met hulp van de Amerikanen opgericht en de Koerden zijn loyaal aan iedereen die hen een eigen staat kunnen beloven. De komende provinciale verkiezingen in Irak (oktober) kunnen wel eens vernietigend uitpakken voor de zittende macht. Maliki’s offensief is dus primair gericht op het uitschaken van een politieke tegenstander (Sadristen zitten ook in het parlement). Een tegenstander waarvan door zowel de sjiietische regeringspartijen als de Amerikanen werd aangenomen dat hij verzwakt was. Niets blijkt minder waar.

De oktoberverkiezingen zullen beslissen hoe de toekomstige staatsvorm van Irak eruit zal zien. Alle regeringspartijen zijn min-of-meer „seperatisten“, al dan niet ingegeven door hun loyaliteiten aan „derden“. Hun wens: Irak als een losse federatie met een Koerdisch, sjiietisch en soennitisch gedeelte. Mogelijk nog meer versplinterd. Met het illegaal door Bush getekende vriendsschapsverdrag tussen Irak en de Verenigde Staten heeft Amerika „als beschermheer“ eigenlijk een stok om immer te blijven in Mesopotamië. Daarnaast is een verdeeld en verzwakt Irak een makkelijk manipuleerbare prooi voor Irak’s bodemschatten. Het grote obstakel om dit doel te bereiken: de nationalisten aan zowel soennietische als sjiietische zijde.

Al in september 2007 geeft het Amerikaanse congres het groene licht voor opdeling van Irak doormiddel van een „advies“ aan de regering Bush. De grondreden voor het advies zou de verdeeldheid over de te volgen strategie in Irak zijn maar uiteindelijk is het slechts het „officieel“ goedkeuren van een proces dat in de provicies van Irak al lang realiteit is. Een realiteit verdekt onder het mom van „sectarisch“ geweld maar een keiharde strategie. Verdeel en heers.

Het offensief van Maliki onderstreept de Amerikaanse wens tot verdeling van Irak slechts extra. Met Al Sadr en zijn Mehdi leger uit de weg staat niets meer een sjiietische „superstaat“ in het zuiden van Irak in de weg. Een gebied dat bovendien de meeste Irakese oliereserves houdt. Met een losse vertegenwoordiging in de federale regering en flinke autonomie in de vorm van een provinciale federatie. Of zoals een woordvoerder van de Sadr-beweging het noemde: Feudalisme. Sjiietische roverstaatjes.

Maar de splitsing door de Verenigde Staten van Irak gaat nog verder dan steun aan de ironisch genoeg pro-Iraanse sjiietische regeringspartijen. In soennietische provincies als de grootste provincie van Irak Anbar, worden soennietische stammen door de Amerikanen bewapend om te vechten tegen „Al Qaida“. Hoewel de schattingen over het aantal in Irak aanwezige „Al Qaida“ strijders uiteenloopt, blijken deze stammen vooral sjiieten te bestrijden en uit hun gebieden te verjagen. Deze soennietische „manschappen“, de zogenaamde Awakenings Councils, vormen duidelijk meer dan een zwaar bewapende „burgerwacht“. Het strategische doel van het bewapenen van soennieten moge duidelijk zijn: het vormen van het nationale „soennietische leger“ voor de soennietische delen van Irak. Het is niet verwonderlijk dat op dit moment wordt gepraat door Amerikaanse en Britse diplomaten met hoge officieren uit het leger van Saddam Hoessein over terugkeer.

In Koerdistan, Kirkuk en rond het strategisch gelegen Mosul zijn de etnische zuiveringen en Koerdisch/soennitische breuk dit en afgelopen jaar in een versnelling geraakt. In het olierijke Kirkuk zou een referendum gehouden worden over de toekomst van de stad en het eventuele opnemen van het gebied in Koerdistan. De etnische balans en politieke strijd heeft de stembusgang echter op de lange (zoniet oneindige) baan geschoven. De stad Mosul is door zowel Bush als Maliki aangewezen als de frontlinie in de strijd tegen „Al Qaida“ maar hier doet zich weer een vreemd fenomeen voor. In deze strijd, bestaande uit muren bouwen en wegversperringen neerzetten, blijken de „veiligheidstroepen“ veelal uit Koerdische Peshmerga milities te bestaan. Het resultaat is voorspelbaar. De soennietische bevolking wordt door „regeringstroepen“ zachtjes uit hun wijken verdreven totdat uiteindelijk een Koerdische meerderheid overblijft. Onder toeziend oog van de bezetter die ook nog eens de wapens levert.

Het verliest van Maliki in het zuiden moet in zowel Bagdad en Washington als een dreun zijn aangekomen. Koerdistan als bijna de facto onafhankelijke staat, met nog een aantal etnisch gemengde steden en onder politietoezicht van Turkije, de bijna „gezuiverde“ soennitische provincies en dan een Al Sadr die in staat blijkt zwaar militair geschut (wederom) te kunnen weerstaan. Pijnlijk duidelijk wordt de zwakte, en wie er werkelijk aan de touwtjes trekt in Irak, van de Irakese regering blootgelegd. Al Sadr en zijn populistische beweging, met een sociaal netwerk en dus een militaire tak, is feitelijk heer en meester over de schatten in het sjiietisch Irakese land. Niet Washington waakt over de troffee van de Irakoorlog, maar een geestelijk.

Waarmee die vraag rijst: hoeveel macht hebben de Amerikanen eigenlijk in Irak? Want het waren de Amerikanen die het offensief van Maliki aanmoedigden, maar uiteindelijk speelde Iran de vredesduif voor beide kemphanen. Nota bene beklonken door Badr-Brigade officieren (Pikant detail van de Irakoorlog. De Badr-brigade, in dienst van de Irakese regering is waarschijnlijk getraind door de Al Quds Garde van Iran. Door Amerika aangewezen als „terroristische organisatie“. Alleen dat feit maakt de Amerikaanse claim van Iraanse „bemoeienis“ in Irak bijzonder lachwekkend.). Iran krijgt ironisch partijen om de tafel waar de Verenigde Staten ze uiteen drijft. Op dit moment lijkt de Amerikaanse strategie te kampen hebben met „blowback“, iets wat gezien de situatie in Koerdische en soennietische gebieden weinig reden tot optimisme is. Want wie zegt dat al die bewapende Koerdische en soennietische milities hun broodheren trouw blijven. Zeker als de „meester“ tekenen van zwakte begint te vertonen.

De sluwe Al Sadr heeft, om wederom een klap uit te delen aan het regime in Bagdad en om zijn macht te demonstreren, (wederom) opgeroepen tot een „miljoenenmars“. Tegen de bezetting, en nu ook tegen de Irakese regering. De laatste keer dat de geestelijk opgeroepen heeft tot dergelijk protest zijn ook miljoenen Irakezen de straat opgegaan.