Zapruder Inc.

Dennis Kucinich kon nauwelijks zijn eigen verbazing verbergen. De van te voren als geheel kansloos omschreven motie tot het starten van impeachmentprocedures voor vice-president Dick Cheney, werd niet “on the table“ geplaatst cq, niet behandeld en afgeschoten. Tijdens de stemronde begonnen republikeinen opeens “yea“ te stemmen en konden de democraten met moeite een uitgebreid debat voorkomen. Politiek vuurwerk.

De sluwe republikeinen kregen een vol uur draaiende en hopeloos verdeelde democraten voor de camera’s. De liberalen zagen het initiatief van Kucinich al maanden als vrij beschamend, en hoopten op een snelle en vooral stille dood van de resolutie. Maar door juist voor het voorstel te stemmen splijtte de republikeinen genadeloos de democratische partij door tweëen: het kamp van speaker-of-the-house Pelosi en de mannen en vrouwen van Kucinich.

Het politieke rendement leek optimaal voor de republikeinen. De democraten, die deze week precies een jaar geleden een meerderheid in het huis van afgevaardigden kregen, hebben al aardig wat krediet bij het electoraat verspeeld door steun aan de Irak oorlog te geven. Met een democratisch partij die nu de diep impopulaire vice-president beschermt tegen impeachment, zal het laatste stukje geloofwaardigheid van de liberalen zijn verdwenen.

Het Witte Huis sprong dan ook gretig op de uitkomst van de stemming. Geheel aan de impeachment voorbijgaand beschuldigde een Witte Huis woordvoerdster de democraten van “het verdoen van tijd“. De senatoren zouden zich moeten concentreren op het goedkeuren van budgetten en deze doorsturen naar de president, in plaats van een onzinnig impeachment aanvragen.

De aanklacht tegen Cheney is niet gering. De “veep“ wordt beschuldigd van manipulatie van inlichtingen ter voorbereiding op de oorlog met Irak, en zodoende zijn macht te hebben misbruikt. Ernstiger is de rol van Cheney in Plame-Gate, het bekendmaken in de media van de naam van een CIA-agente uit wraak Plame’s echtgenoot, Joseph Wilson, onthulde dat de Bush-administratie inlichtingen over Irakese aankopen van zogenaamde “yellowcake“, een grondstof om uranium uit te winnen, moedwillig had overdreven. Een week later verscheen een stuk in The Washington Post waarin Plame met functie werd genoemd. Het onthullen van de identiteit van Plame zou rampzalige gevolgen (kunnen) hebben gehad voor verschillende operaties.

Als laatste punt wil Kucinich een einde maken aan de constante stroom dreigementen van de vice-president aan het adres van Iran. Feitelijk is niet bewezen dat Iran ambities heeft nucleaire wapens te verkrijgen, laat staan iets van een destructieve rol van het land in het conflict in Irak. De houding van de Bush-administratie, gevoed door Cheney, is echter ronduit agressief en de president lijkt onafwendbaar op een conflict aan te sturen.

Gezien de bovenstaande feiten is de resolutie van Kucinich nog mild. Indien Cheney hand heeft gehad in de Plame-zaak zou hem hoogverraad ten laste gelegd kunnen worden. Maar dit zou moeten blijken uit hoorzittingen die in het kader van de impeachment gehouden moeten worden.

En daar hebben de republikeinen zich vergist. De motie is nu naar het House Judiciary Committee gestuurd, waar, hoopten de republikeinen, de resolutie tot in de eeuwigheid zou blijven liggen. Maar in een tegenzet in het politieke schaakspel van de “grand old party“, willen democraten in de commissie het eerste onderzoek voorrang gaan geven. Er gaat dus serieus gepraat worden over het impeachen van de vice-president. En Cheney zal in dat geval gehoord moeten worden.

Politiek pokerspel uiteraard. De kans dat Cheney werkelijk ge-impeached gaat worden is erg klein. Wat het “incident“ van de Kucinich-bill wel laat zien, is de onkunde, of onwil van het Amerikaanse huis van afgevaardigden om “iets“ te doen aan een “misbruik maakende“ uitvoerende macht. Iedereen is het erover eens dat de Bush-administratie in zeven jaar tijd de president bijna dictatoriale volmachten heeft gegeven en dat Bush, en zeker Cheney, deze en andere beslissingsbevoegdheden hebben misbruikt. Maar met nog een jaar te gaan in het afbraakpresidentschap van Bush, die de geschiedenisboeken zal ingaan als de meest rampzalige president ooit, is er de (politieke)wil, macht en motivatie niet om een voorbeeld te stellen.

Nog een jaar. Precies nog een jaar te gaan.