Zapruder Inc.

“De wereld beweegt zich in de richting van het standpunt van Israël inzake Iran”, meent de Israëlische minister-president Netanyahu. De premier voelt zich gesterkt door de recentelijke ontwikkelingen in de diplomatische strijd rond het Iraanse atoomprogramma, en vooral de uitspraken van de VN-atoomwaakhond IAEA. Volgens de organisatie werkt Iran “mogelijk” al aan een atoombom. (volgens westerse media).

Het stuklopen van de “uranium-deal” met Iran en de uitspraken van de IAEA als portefolio, reizen Clinton en Netanyahu nu de wereld rond om een nieuwe ronde van economische sancties tegen Iran in de VN-veiligheidsraad te bewerkstelligen. De boycott moet “verlammend” werken, volgens de ex-afgevaardigde van de Amerikaanse staat New York (iets wat men zonder steun van de machtige Israëlische lobbyorganisatie AIPAC niet kan worden) en de oud-CNN medewerker, en zal voornamelijk gericht zijn op de economische activiteiten van de (door de Verenigde Staten als terreurorganisatie bestempelde) Revolutionaire Garde, export van gas en olie en de (Iraanse) import van brandstof. Het “verlammende” effect zal daarmee hopelijk een steun in de rug zijn van de (groene) oppositie in Iran. Diezelfde oppositie die, letterlijk in de woorden van de Amerikaanse president Obama, wordt gesteund door de Verenigde Staten.

Terwijl de MSM (Main Shit Media) gretig, en zonder kopzorgen over hun rol in de aanloop naar de Irakooorlog, de geplaatste en gewenste propaganda over Iran de wereld in pompen, klopt het “verhaal” van de naar sancties hongerige politici uit Israël, VS, Frankrijk, GB en Duitsland niet. Terwijl de “uranium-deal” klaarblijkelijk tussen de coulissen van de “Münchener Veiligheidsconferentie” sneuvelde (de eerste MVC waar China als gast werd uitgenodigd), werd al op de eerste dag van de bijeenkomst van NATO-bobo’s en westerse politici (vrijdag) door loslippige en ambitieuze ambtenaren geroepen dat Iran “duidelijk moet maken dat het niet aan een atoombom werkt”. Dat terwijl pas op de laatste dag informele onderhandelingen plaatsvonden tussen Iran en de zogenaamde “groep van 6” (VS, GB, Frankrijk, Duitsland, Rusland, EU). Een uiteindelijk akkoord over het in het buitenland laten verrijken van Iraans uranium (wat al aangeeft dat Iran nog niet zelf de capaciteiten heeft om kerncentrale brandstof te produceren, laat staan wapenklaar uranium) werd uiteindelijk door Iran (wederom) verworpen omdat het westen Iran weigerde garanties te geven over het “teruggeven” van het uranium. Bovendien wil Iran alvast een “voorschot” uranium voor brandstof en haar medicijnen-industrie. De groep van 6 weigerde de garanties te geven, laat staan het “voorschot” naar Iran te sturen. De set-up had gewerkt: Iran werd weggezet als de non-cooperatieve partij in het schaakspel, en de Iraanse president Ahmadinejad verklaarde daarop rabiaat dat Iran deels uranium zelf gaat verrijken.

Onmiddellijk na de conferentie, alsof het al “in de lucht hing” besluit de Amerikaanse politiek tot nieuwe sancties tegen Iran, en willen de Amerikanen, wederom, een officiële zegen van de VN-veiligheidsraad hebben om ook nukkige landen de economische poorten voor Iran te sluiten. Het duurt niet lang of de Amerikanen krijgen steun uit, na jaren van dreiging richting Iran, onverwachte hoek. Het IAEA concludeert dat Iran mogelijk toch aan atoombommen sleutelt. Hoewel het agentschap jaren weigerde om Iran aan de schandpaal te nagelen, lijkt met het verscheiden van IAEA chef Mohamed ElBaradei een ommekeer gekomen: de nieuwe chef Yukiya Amano heeft geen probleem om “onduidelijk bewijs” op tafel te leggen.

Het IAEA komt tot haar conclusies op basis van “inlichtingen” over het Iraanse nucleaire programma. Het kleine, vieze geheimpje daar: ElBaradei weigerde dergelijke rapporten van westerse en Israëlische inlichtingendiensten te onderstrepen en nam slechts noties met kanttekeningen op in IAEA-schriften. Met goede redenen. Vrijwel alle beschuldigingen die de IAEA werden voorgelegd bleken “cooked intelligence” te zijn. Van dodgy laptop tot vervalsingen van officiële Iraanse documenten. ElBaradei had geleerd van “Irak”.

Dat is nu duidelijk anders. Of wordt weer geschreven en gehoord wat alleen tegen Iran spreekt? 

De twee sleutellanden om “verlammende sancties” door de VN-veiligheidsraad aangenomen te krijgen zijn natuurlijk Rusland en China. Twee landen die hun eigen belangen in Iran hebben en voldoende op de hoogte zijn van de tactische “spelletjes” van het westen met Iran. Het is daarom niet verwonderlijk dat de twee semi-grootmachten weigerachtig en ronduit sceptisch tegenover de wensen van de VS, Europa en Israël staan. Hoewel Rusland heeft aangegeven wellicht steun te geven, of in ieder geval geen veto uit te spreken tegen, aan sancties, verklaren de Russen tijdens het bezoek van Netanyahu aan Moskou doodleuk dat zij waarschijnlijk het gevreesde luchtverdedigingssysteem S-300 aan Teheran zullen uitleveren. Daar waar “Gasprom-Nation” Rusland nog de twee partijen tegen elkaar uitspeelt, heeft China geen enkel belang bij sancties tegen de belangrijke handelspartner Iran. Hoewel nog niet direct betrokken, willen de Chinezen gretig een graantje meepikken van de onderontwikkelde Iraanse energiesector, en ziet het liever de Iraanse pijpleidingen richting Azië dan Europa gebouwd worden.

Uiteindelijk gaat het “atoomconflict” met Iran niet om fictieve atoomwapens of het monopolie van het westen, China en Rusland op het bijzonder winstgevende “uraniumverrijken”. Alleen al de hypocritie richting Israël’s atoomwapens, of de “nuke-handel” van het westen met non-proliferatieverdrag-landen als India, Pakistan en Perzische Golfstaatjes, zijn daar meer dan in het oog springende bewijzen van. Het conflict gaat om wie de grootmacht gaat worden in het energierijke Midden Oosten: Israël, het aan sjiieten-fobie lijdende Saudi Arabië of Iran dat met een jonge, goed opgeleide bevolking en voldoende olie en gas de beste kaarten heeft. En natuurlijk pijplijnistan. Want wie krijgt uiteindelijk de controle over al dat olie en gas? Stroomt het naar de Chinezen of naar Europa en de VS?