Zapruder Inc.

Het verhaal is met deze smerige streken niet uit. Denk even mee: De Boogeyman wil de olievelden in Irak en Iran innemen, maar hij kan moeilijk zeggen ‘geef ze aan mij’. Dus zet hij eerst in de jaren 80 Iran en Irak tegen elkaar op om ze economisch en militair uit te putten. Vervolgens kleedt hij met het verlagen van de olieprijs Irak – en ongetwijfeld ook Iran – verder uit. Daarna laat hij Irak het buurland Koeweit binnenvallen en gebruikt dit als argument om de olievelden met nucleaire wapens in te nemen. Tot zover is het verhaal duidelijk. Nu het vervolg:

Na de Golfoorlog mogen de Amerikanen op Iraaks grondgebied biologische, chemische en nucleaire wapens zoeken, maar ze worden ‘zogenaamd’ voortdurend gehinderd. Wanneer wapeninspecteur Richard Butler op 15 december 1996 huilt dat Saddam Hussein de inspecties zat is, geeft Bill Clinton op 16 december opdracht om onder de naam Desert Fox commandocentra, raketfabrieken en vliegvelden aan te vallen. De aanvallen eindigen op 19 december, een dag voordat de ramadan begint. Hierna start in 1997 onder de naam Northern Watch een zogeheten laagdrempelige oorlog met dagelijkse luchtaanvallen binnen de noordelijke ‘no-fly zone’ uitgevoerd door een Brits-Amerikaanse luchtmachtbasis in Turkije met zogenaamd als doel Saddam Husseins grip op het land te breken! Maar in werkelijkheid wordt onder dekking van de ‘no-fly’ zones (!) de Koerdische bevolking uitgeroeid. De Koerden zijn een bedreiging voor de zogeheten stabiliteit in de regio, kunnen het de Turkse regering knap lastig maken en - dat is voor de Boogeyman vervelend - met Iran een verbond sluiten. Daarom mag Saddam Hussein himself (!) met steun van de Amerikanen en Engelsen en MET zijn overgebleven gevechtshelikopters en tanks de Koerden afschieten. In het boek De Boogeyman vertelt auteur Peter Stuivenberg hoe Koerdische boeren in het noordelijke stadsdeel van Mosul worden gebombardeerd. Een aanval die wordt onderzocht door VN-waarnemer Hans Von Sponeck die zijn bevindingen optekent in het vertrouwelijke rapport ‘Air Strikes in Iraq: 28 December 1998 – 31 May 1999’. Von Sponeck komt tot de conclusie dat er dagelijks stadswijken, dorpjes, vissers, voedselopslagplaatsen enz. worden vernietigd. En dit alles onder dekking van de zogeheten ‘no-fly’ zones die zijn ingesteld om de Koerdische en de Sjiietische bevolking tegen de ‘beul en tiran’ Saddam Hussein te beschermen.

In deze ‘no-fly zones’ worden - zo staat in dit onthutsende boek - tussen half juli 1998 en 14 januari 2000 door Amerikanen en Engelsen 36.000 missies uitgevoerd (!) waarvan 24.000 aanvalsvluchten. In die periode worden er 450 doelen getroffen. Iedere dag is het raak. Het is de grootste Brits-Amerikaanse luchtmachtcampagne sinds de Tweede Wereldoorlog! De New York Times bericht dat er ongeveer 2 tot 3 keer zoveel missies worden gevlogen als in de 87 dagen durende oorlog tegen Joegoslavië. Alsof dit niet genoeg is vallen onder dekking van deze ‘no-fly zones’ de Turkse troepen het noorden van Irak binnen met tanks, gevechtshelikopters en bommenwerpers. Zij schieten het ene dorp na het andere in puin. De Britse en Amerikaanse regering zwijgen, net als de Verenigde Naties. In maart 2001 wijzen RAF-piloten protesterend naar deze volkerenmoord. Zij worden telkens wanneer de Turkse luchtmacht uitrukt naar hun bases teruggefloten. De piloten worden ontslagen of overgeplaatst.

Gelukkig voor Clinton en zijn Engelse collega Blair trekt de pers zich er weinig van aan. De media zijn gericht op de crisis in Kosovo, dat als een afleidingsmanoeuvre wordt opgezet om de massamoorden in Irak te verdonkeremanen! De bombardementen gaan door tot op het moment dat Amerikanen en Engelsen op 20 maart 2003 opnieuw Irak binnenvallen. En we weten allemaal waarom: De Amerikaanse CIA parkeert op 11 september 2001 twee Boeings in het Wereld Handels Centrum in New York en vuurt een kruisraket af op het Pentagon. ‘Terrorisme’ schreeuwt Bush en valt opnieuw Irak binnen om de Irakezen die het vuile werk - de Koerden in stukjes hakken - hebben opgeknapt, gevangen te nemen en te doden.