Consumentenmaatschappij?
Sinds wanneer gebruiken ze die term? Dat zou dan inhouden dat consumenten de dienst uitmaken en er dus fraaie, duurzame producten worden gemaakt voor consumptie.
In mijn tijd was het nog: consumptiemaatschappij.
Ook wel, de wegwerpcultuur. Wegwerpartikelen.
Audio-apparatuur uit begin jaren zeventig met metalen front, houten panelen en stalen knoppen. Praktisch onverwoestbaar. Tegenwoordig maken ze die nog wel voor de superrijken. Voor de massa is het veel plastic dingen die je een jaar of twee plezier geven dan zijn ze kapot en omdat repareren niet haalbaar is koop je gewoon een nieuwe.
Ook: de producenten maken steeds nieuwe producten en zeggen steeds dat ze beter, vernieuwd zijn! Boel shit. Toen de eerste CD’s verschenen (20 jaar geleden of zo) maalde niemand om ADD of DDD. Je was allang blij als je AAD had op CD want die kregen niet zo snel krasjes als je ze als vinyl plaat behandelde. Later hebben ze het nog geprobeerd met DAT-tape voor massaconsumptie. Gelukkig is dat geen succes geworden want gewone bandjes waren al stukken verbeterd en iedereen had nog wel cassettebandjes.
Bij de eerste MP3’s zag je dat mensen niet zo hechtten aan superkwaliteit. Als het maar acceptabel klonk, kras en ruisvrij, en als het maar op je miniplayer (of zo) paste. Sony had van die krengen met minifloppy’s waar niet zo gek veel op paste. Die eerste MP3’s waren maar 128 kb/s. Geen idee hoe zich dat verhoudt maar ik denk dat gewone bandjes niet zoveel verschilden hiervan.
Nu zijn ze al een tijdje Blue Ray DVD aan het pushen. Voor mensen die net met hun DVD-collectie beginnen zou ik zeggen, veel plezier ermee. Maar zelf zie ik het nut er niet van in om een nieuwe DVD-speler te kopen en al mijn films in Blue Ray te gaan herkopen.
Vroegàh was ik nog Star Wars-fan. De eerste drie films dan hè en eigenlijk alleen Star Wars en The Empire Strikes Back want afgezien van de effecten was Return of the Jedi ook al een baggerfilm. Eerst kwamen die films uit op VHS: meteen gekocht. Toen kwamen ze op widescreen VHS: ook maar gekocht. Toen kwam THX VHS (of zo) Star Wars. Later kwam Widescreen THX VHS (of zo). Gelukkig ben ik niet aan THX begonnen want who the fuck cares.
Dat ultrarealistische THX-geluid kwam wel in de films toen ze opnieuw in de bioscoop verschenen eind jaren negentig. Ik vond het eerder hinderlijk dan iets zinnigs toevoegen aand de film. Want ik zat te kijken terwijl in de film twee robots zich verschuilen in de commandopost. Plots hoorde ik van rechts iemand op de nooduitgang bonken. Tenminste, dat dacht ik. Was het een stormtrooper die in de film op de deur van de commandopost bonkte.
Enfin… Als je een tijdje in de jungle zit (tenminste, zonder tv en internet) dan mis je het na een tijdje totaal niet meer. En als je dan terugkeert in de consumptiemaatschappij dan boeit het lang niet meer zo als tevoren. Omdat de ‘magie’ is uitgewerkt. Of beter: je hebt de verslaving doorbroken.
toevallig was ik hier zelf al mee bezig naar aanleiding van de vertaling van het boek “de wereld volgens Monsanto”,auteur Marie-Monique Robin.
Het is maar een voorbeeldje Succes met je betoog enne neem gerust een salade
