Maar als de aardkorst inderdaad zo makkelijk om de mantel heen zou kunnen schuiven en drijven en in korte tijd met duizenden kilometers verschuiven, dan is er van alignment helemaal geen sprake meer omdat de afwijkingen helemaal niet meer te voorspellen zijn.
Anta, de aardkorst kan niet gemakkelijk verschuiven. Hapgood dacht dat hij zou gaan glijden op de stroperig vloeibare aardmantel, maar later bleek dat bergen “wortels” hebben. Onderzoek de structuur van de aardkorst en je zult ontdekken dat dit deel van de hypothese van Hapgood niet klopt. De aardkorst kan niet plotseling gaan schuiven.
Tegelijkertijd is er veel dat wijst op een plotselinge verplaatsing van de polen. Ik zeg plotseling, vanwege die diepvries-mammoeten, maar ook vanwege het bewezen feit dat de gemiddelde temperatuur op een wetenschappelijke basis in Groenland binnen 3 jaar tijd met 7 graden is gestegen. Dat blijkt uit de ijsboorkernen.
Er is een andere mogelijkheid, die gaat over zwaartekrachtvelden. Ook daar heersen misverstanden over, men denkt dat zwaartekrachtvelden elkaar aantrekken, maar als de onderlinge snelheid hoger ligt dan de ontsnappingssnelheid, dan wordt de baan een hyperbool en dan stoten ze elkaar juist af! Het komt in de kosmos dus alleen maar tot een botsing, als de snelheid waarmee twee hemellichamen elkaar naderen laag is. De aarde is maar klein, dus de ontsnappingssnelheid is er laag.
Een dergelijke move van twee hemellichamen die elkaar met hoge snelheid naderen en dan hyperbolisch weer uit elkaar gaan, zou kunnen bewerkstelligen dat de aarde op tilt raakt ten opzichte van zijn as. Aardbevingen zouden het gevolg zijn, de polen zouden zich verplaatsen, de evenaar zou zich stabiliseren op een iets andere plaats, langs een iets andere lijn. Lees voor de gevolgen daarvan Hapgood: Earths shifting crust.
Ook de baan van de aarde kan dan veranderd zijn, vandaar die verhalen over een “nieuwe zon”. De hemel zou een lange tijd verduisterd zijn, maar als de wolken optrekken, is de zon niet meer hetzelfde. Dit motief komt in vele mythen voor.
En dan is er nog het kosmische elektromagnetisme. Alles heeft een elektromagnetische lading, dus als een ander hemellichaam door ons elektromagnetische veld gaat, dan zou dat wel eens een flinke bliksem kunnen opleveren. Helaas snappen de geleerden nog altijd vrij weinig van het magnetische veld rond de aarde. Maar een goed voorbeeld van dit fenomeen is de bliksem die Jupiter afvuurt op Io. Google daar maar eens op! Wat een kosmische marteling! Arme Io. Hoe deze gemartelde maan aan haar naam komt, dat is of toeval, of ze wisten het. In de Griekse tragedie Prometheus Geketend van Aischylos wordt prinses Io van Argos namelijk gemarteld door Zeus, oftewel Jupiter.
Misschien moet ik ook mijn trilogie eens afschrijven, maar als niemand hem wil uitgeven, dan motiveert dan niet zo.
