Zapruder Inc.

Op 22 mei 2012 is het ESM verdrag door een meerderheid van de 2e Kamer aangenomen. De gevestigde (en dus gewoonlijk slaafs volgende) partijen dachten het nodig te vinden Nederland (lees: de Nederlandse belastingbetaler) met nog meer lood in de zakken het moeras van de euro in te sturen. Aldus is een Verdrag dat de meest basale beginselen schendt, klakkeloos aangenomen.

De impact van dit verdrag kan niet genoeg worden benadrukt. 

Oordeel: George W. Bush is een oorlogsmisdadiger. De Amerikaanse oud-president is verantwoordelijk voor martelingen, onmenselijke en vernederende behandelingen en schuldig bevonden aan het plegen van oorlogsmisdaden in Afghanistan en Irak alsmede in het gevangenis-complex Guantanamo Bay in Cuba. Partners-in-crime vondt Bush in de al in sommige landen niet welkome regerings-collega’s Richard (dick) Cheney en Donald (Donni) Rumsfeld. Tevens veroordeeld: de vervangende minster van Justitie Alberto Gonzales, Openbaar aanklager David Addington, William Haynes II, Jay Bybee en wet-goochelaar John Yoo ("martelen is conform de wet"). Niet het oordeel van het internationale gerechtshof in Den Haag maar van een tribunaal voor oorlogsmisdaden in Kuala Lumpur. Na vijf dagen zitting en rijen van ooggetuigen-verslagen is duidelijk geworden dat alle verantwoordelijken voor het leed in Irak en in de zogenaamde “war-on-terror(tm)” tot op het hoogste (Amerikaanse) niveau hebben samengewerkt. Het systematische gebruik van martelen is daarbij als “norm” geaccepteerd. Hoewel puur symbolisch, de rechtbank in Malaysië is een initiatief van een aantal NGO’s en vredesorganisaties, wordt de hoop uitgesproken dat de rechtbank elders in de wereld weerklank vindt. De aanklacht, het oordeel en de getuigenverklaringen worden nu voorlegd aan Den Haag, de Verenigde Naties en de VN-veiligheidsraad direct. Het tribunaal volgde om tot haar oordeel te komen de criteria gesteld door de Nürenberger-processen. 

Afgelopen week onthulde de CIA dat ze een aanslag hadden verijdeld met een zogenaamde onderbroekbom. Het zou een plan zijn geweest van Al Qaida om de onderbroek aan boord van een vliegtuig te laten ontploffen, net zoals ruim 2 jaar geleden met Kerstmis. Deze keer zijn er geen getuigen. De CIA kreeg de onderbroek in handen van een infiltrant.

Dat de Europese gemeenschapsmunt “Euro” gebouwd is op leugens, list en bedrog (gevoelsinflatie) mag ondertussen bekend zijn. Maar hoe ver de Europese politiek bereid was te gaan om dit megalomane, dure en ondertussen irrationele project van de grond te krijgen, en te verkopen, blijkt uit duizenden Duitse interne regeringsdocumenten uit de jaren 1991 tot 2000 gepubliceerd bij Der Spiegel. Eigenlijk wist iedereen dat Italië, Griekenland en België nooit de toetredings-criteria voor de Euro zouden halen. Maar magic, magic, uiteindelijk leverde iedereen kloppende huishoudboekjes in, tot stand gekomen via swapdeals, boekhoud-trucjes en het onder druk zetten van de lokale Centrale Bank.  „Niet zonder de Italianen“ was het motto (Nederland had tenminste nog bedenkingen), de Euro moet er komen. Fraude of niet. De rest is geschiedenis. Het volledige artikel is hier te vinden.

Neo-Napoleon Sarkozy is gevallen en Europa kan zich opmaken voor de volgende “shit-storm”. Vergeet het zogenaamde “rode Frankrijk” en Hollande. De nieuwe Franse president is een “gewone” sociaal democraat, wat binnen het oude links-rechts-paradigma betekent dat zijn beleid slechts op detail-niveau zal verschillen met dat van zijn conservatieve voorganger. De ijzeren vuist van de shock-doctrine die de EU verandert in een neoliberaal paradijs voor het groot-kapitaal wordt nu wat opgeleukt met de magische loze term “groei”. Waar het energie-arme sterfhuis Europa deze “groei” vandaan wil toveren, is een groot vraagteken. Maar we zullen het snel genoeg weten, daar “groei” de komende tijd politieke sales-pitch nummer 1 wordt. Wat Hollande betreft, hij zal zich met grote zekerheid inzetten voor nog ruimhartige kredieten, swaps en ruil-handel voor zijn Franse zombie-banken met/van de ECB. Het wachten is nu op de grote rating-agenturen om nieuwe marcheer-orders uit te zetten. Het wegstemmen van de Goldman-Sachs coalitie in Griekenland werd even over het hoofd gezien door Fitch, S&P’s en Moody’s, geld uitgeven ter stimulering van economie in plaats van het bail-outen van banken niet. Aan de andere kant is Spanje nu hedgefund search&destroy rijp, nu de Spaanse staat weer banken moet gaan redden. Hollande in Frankrijk, nazis en communisten in Griekenland, uiteindelijk regeert het, tegen 1% rente bij de ECB op te halen, kapitaal. 

Julian Assange houdt nog even zijn middelvinger stijf. Om de verveling wat te verdrijven (de man kan nog steeds richting een „black-hole“ in the USA verdwijnen), heeft de wikileaks frontman een eigen tv-show op het anti-kapitalistische, ruskie-propaganda, anti-semitische, complotter, gevaarlijk-links, of rechts,(invullen naar eigen smaak) TV-kanaal RT gekregen.  In aflevering nummer 1 meteen een interview met de in Israël-first kringen mateloos populaire leider van Hezbollah Hassan Nasrallah.

**via gastzapper RealNews en het Zaplog**

Deze ronde (maart tot april 2012) hield het “einde van de crisis” (Nicolas Sarkozy) ongeveer een maandje. De Euro-crisis is weer terug. Niet Griekenland, niet Portugal of Ierland is op dit moment het Europese zorgenkind maar Spanje, alwaar de economie door de neoliberale shock-politiek van Brussel (vuilnis-salarissen, uitverkoop staatseigendom, vernietiging sociaal-staat) het land op het randje van depressie-achtige toestanden heeft gebracht. 1 biljoen aan “quantative easing” voor de Europese Zombie-banken (gelddrukken) door de ECB bracht uiteindelijk alleen een korte opleving van Europese beurzen en vooral hoge grondstofprijzen (de inflatiecijfers voor Q1 2012 in Euro-zone worden ongetwijfeld weer een stuk statistische magie). De Spaanse banksector, tot over hun oren verwikkeld in een geimplodeerde onroerendgoed- en goedkoop-krediet-bubbel (en daarmee de gehele Europese banksector), is op sterven na dood. De Spaanse staat ziet zich, ala Ierland, gedwongen meer en meer schuld op zich te nemen en moet nu ook reddingsboeien richting gemeenten en provincies gooien. 

Terwijl in het Haagse theekransje weer eens de nut-en-noodzaak van onze USA/NATO laars-likkende, miljoenen belastinggeld vretende koloniale legerpolitie-missie in Afghanistan onder de loep wordt genomen, duiken in the home of the brave weer eens video’s op die heel wat hearts&minds zullen winnen. Huurling in Irak. Goed betaalde, van rechtsvervolging vrijgestelde, hersenlozen met een geweer. Nu duidelijk is dat Irak slechts een opwarmertje was, een job met een gouden toekomst.

Ze zeggen wel dat je de linkerhand niet moet laten weten wat de rechterhand doet. In de politiek heet dat ook kijken naar wat ze doen, niet naar wat ze zeggen. Net als bij een goede goocheltruc wordt de aandacht afgeleid van wat er werkelijk gebeurt.

De rekening voor het bankiersgedrag van de afgelopen decennia laat zich flink aanzien. Een onhoudbare bankenschuldenberg van rond de € 38 biljoen houdt menig bankdirecteur bezig. Het staat vast dat onze politici, die stevig aan de lijn liggen van bankiers, deze rekening even op de samenleving moeten afwentelen. Immers, zelf verlies nemen zou kapitalisme betekenen, en dat is niet de afspraak binnen politieke elite. De Noord-Europese banken en banen moeten gered worden zonder dat de burger doorheeft dat hij dat betaalt. 

Het onafhankelijk onderzoeksbureau CE Delft meldde gisteren dat het gebruik van biobrandstoffen op basis van duurzaamheidscriteria slechter is dan het gebruik van fossiele brandstof. Ondanks de nadelige gevolgen voor het klimaat en de natuur wil staatssecretaris Joop Atsma de hoeveelheid biobrandstof, die wordt bijgemengd, de komende jaren sneller verhogen naar 10%.

Atsma stelde eerder al voor om het statiegeld op frisdrankflessen af te schaffen en om te bestuderen of er een tulpvormig eiland kan worden gebouwd voor de Nederlandse kust.

Het rommelt bij onze oosterburen. Het zijn nog geen aardverschuivingen, het is nog geen „politieke revolutie“, maar onder het oppervlak van het Duitse politieke landschap broeit het. Na in de liberale stadstaat Berlijn uit het niets 7.4% van de stemmen veroverd te hebben, vaart de piratenpartij ook in het mini-Bundesland Saarland de „Landespolitik“ binnen. Waar in Nederland het „piraten-experiment“ nog jammerlijk mislukte, lijkt de partij in Duitsland daarentegen aangekomen en, belangrijker, een serieuze bedreiging te worden voor de gevestigde parlementaristische partijen. Met nog een aantal „Landes-verkiezingen“ (deelstaat-verkiezingen, zeg maar provincie, alleen dan met veel meer macht) te gaan en een dik jaar voor de nieuwe Bundestag-verkiezingen (voor Duitsland als land), beginnen de handen wat zweterig te worden. Er valt maar geen grip te krijgen op dit partijtje met „basis-democratie“ als uitgangspunt, zoals blijkt uit de spastische, krampachtige reacties van massa-media en politiek op het fenomeen „piraten“. 

Als terrorist kom je wel eens ergens en dit geldt al helemaal voor de “lone-nut-shooter” van Toulouse Mohammed Merah. Blijkt uit een artikel van de online editie van L’express. Al minstens sinds einde 2010 had de Franse binnenlandse veiligheidsdienst Direction Centrale du Reseignement Intérieur (DCRI) contact met kleincrimineel Merah. Merah meldde zich aan bij een recruiteringsbureau van het Vreemdelingen-legioen maar verdween voordat hij gekeurd kon worden en ging vrolijk op reis. Naar Egypte, Turkije, Syrië, Libanon, Jordanië en Israël, waar hij werd aangehouden omdat hij een mes bij zich droeg. Niet veel later eindigde hij via de poort van Tajikistan lang Kaboel in Taliban-country Kandahar. Daar wordt hij opgepakt door het Afghaanse leger, wordt overgedragen aan de Amerikanen en komt zo op de Amerikaanse passagieren “watch-list” voor terreurverdachte frequent-flyers. Op 5 december 2010 is Merah weer in Frankrijk en wordt door de geheime dienst ondervraagt. Op dat moment ligt al proces-verbaal voor wegens het vertonen van “onthoofdings-video’s” aan een minderjarige. In de herfst van 2011 vliegt Merah vrolijk per lijnvlucht naar Pakistan en belt daar op 13 oktober zijn DCRI-officier aan. De man wil trouwen en zich na zijn terugkeer weer bij de DCRI melden. Dat doet hij ook en ook de Binnenlandse Veiligheidsdienst neemt actie: Mohammed Merah komt op een “watch-list” en zijn reis-bewegingen moeten rechtstreeks aan de DCRI gemeld worden. In maart 2012 vermoordt Merah drie soldaten met noord-afrikaans uiterlijk en drie joodse kinderen en hun leraar. In de woning van Merah worden wapens gevonden ter waarde van ongeveer 20.000 Euro. 

De Griekse cirkel is rond. In 2010 vloog de Griekse rente voor het eerst boven de 5%, een rentestand die (met een grote openstaande schuld) meestal als point-of-no-return wordt gezien. Daarna ging het snel bergafwaarts met de Griekse schuld en haasten politici zich om hun banken Griekenland te hulp te snellen met noodkredieten.

“Israël heeft het onbegrenste recht zich te verdedigen tegen een Iraanse dreiging”. Het jaarlijkse feestje Amerikaans-Israëlische lobby-organisatie AIPAC is weer ten einde. Dit jaar vooral in het teken van de Amerikaanse presidentsverkiezingen (en verkiezingen voor het Amerikaanse congres) en, bijna traditiegetrouw, het platbombarderen van Iran. De Israëlische premier Nethanyahu kwam persoonlijk de presidentskandidaat van de Amerikaanse democratische partij Obama onder druk zetten. “Er mag niet langer gewacht worden ten aanzien van Iran”, waarschuwde de Israëlische politicus die naar verluid weinig “amused” was over verklaringen van de Amerikaanse legertop tegenover het congres dat Iran “rationeel handelt” en “waarschijnlijk toch niet een atoombom bouwt”. “Wij zijn jullie en jullie zijn ons”, bekrachtigde Nethanyahu de Israëlisch-Amerikaanse band om vervolgens niets minder als de Amerikaanse deelneming aan een veldtocht tegen het Iraanse mullahdom te vorderen. “Als de rode linie wordt overschreden slaat Israël toe”, waarbij de “rode linie” het (fictieve) moment is waarop Iran’s atoom-ambities gestopt moeten worden. Hoewel Obama plichtsgetrouw de nodige blabla over de Amerikaans-Israëlische relatie tegenover het AIPAC-publiek afdraaide, en natuurlijk de nodige dreigementen richting Iran wierp, liet hij zich niet verleiden tot concrete toezeggingen over Amerikaanse steun aan een eventuele Israëlische aanval. In tegenstelling tot de freak-show in het republiekeinse kamp. Kandidaat Newt Gingrich verklaarde dat de “rode lijn nu!” is en wil eigenlijk per onmiddellijk Teheran vlak bombarderen. Mitt Romney verklaart dat “Israël geen beleringen nodig heeft over haar beslissingen tot oorlog en vrede”, en Rick Santorum ziet in gesprekken met Iran “een tweede appeasement, terwijl zij (Iran) verder werken aan de ontwikkeling van een atoomwapen.”

Je haat hem of je mag hem: Vladimir Poetin. Na een korte pauze als minister-president is de oud KGB-man en Rusland-redder weer terug als de nummer 1 in Moskou. Voor zes jaar. Of de “verkiezing” helemaal democratisch zuiver is verlopen, zal altijd wel een raadsel blijven. Aan de ene kant is er de pro-Poetin Russische staats-propaganda, aan de andere kant de in het westen opgeblazen massa-media-voer afkomstig van de beruchte NGO’s “Freedom House”, National Endowment for Democracy en het door NED en Europa betaalde GOLOS, het “regionale burgerinitiatief voor verdediging van democratische rechten en vrijheden” (Freedom House vice-chef en ex-Amerikaanse State Department bobo Christopher Walken: “De Verenigde Staten hebben alle recht van de wereld om zich met de binnenlandse aangelegenheden van Rusland te bemoeien."). Maar het doet er niet meer toe. Met een matige opkomst stemde 65% van de Russen voor Poetin en moest zelfs de immer politiek bruikbare OSCE toegeven dat “slechts verdacht bestaat van verkiezingsfraude”. 

In december 2011 leende de Europese Centrale Bank 489 miljard euro uit aan particuliere Europese banken, voor een periode van 3 jaar, tegen slechts 1% rente (LTRO ofwel long-term refinancing operation). Eind februari 2012 volgde LTRO-2: nu werden 530 miljard kersverse euro’s uitgeleend aan de Europese banken.

Op de voorpagina van De Volkskrant lees ik een grote kop: ‘Martelvideo’ uit ziekenhuis Homs. Ik moet onmiddelijk terugdenken aan couveusebaby’s uit Kuwait.

In 1990 vielen Iraakse troepen het oliestaatje Kuwait binnen. De wereld reageerde verontwaardigd, maar aarzelde om militair in te grijpen. De president van de Verenigde Staten, oliemiljonair Bush, wilde graag internationale steun voor een legitieme oorlog tegen de Iraakse invasie. Gelukkig kwam een Kuwaits meisje van 15 jaar in het Amerikaanse Congres vertellen over de misdaden van de Iraakse militairen.

Noem het de “Afghaanse lente”. Een dikke twee maanden na de NATO-goed-weer-show genaamd de “Bonner Afghanistan converentie”, de zoveelste internationale bijeenkomst in het Duitse Bonn over de toekomst van Afghanistan en de “vooruitgang” die tien jaar oorlog heeft gebracht, is de internationale bezettingsmacht in Afghanistan in het defensief. Niet de taliban of andersoortige opstandelingen zijn verantwoordelijk voor de terugtocht in high-tech mega-basissen en egelsnesten genaamd “camp-vul-een-Afghaanse-plaatsnaam-in” maar de Afghaanse bevolking zelf. Woedende demonstranten voor talloze NATO-kampementen, Amerikaanse basissen beworpen met granaten, soldaten van het Afghaanse nationale leger die het vuur openen op westerse troepen en een soort permanent beleg van de Amerikaanse “black-hole” Bagram. En zelfs in zwaar bewaakte complexen zijn NATO-medewerkers hun leven niet meer zeker zoals blijkt uit de “executie” van twee Amerikaanse officieren in het Afghaanse ministerie voor Binnenlandse Zaken. Directe aanleiding, of beter: excuus, voor de Afghaanse opstand is de vondst van half verkoolde koran’s op het terrein van de genoemde en beruchte gevangenis/legerbasis Bagram, maar de woede van de Afghanen gaat dieper dan het verbranden van boeken. De buitenlandse bezettingsmacht is niet langer welkom en opeens staat niet de onderwerping van Syrië en Iran in het brandpunt van Amerikaanse geopolitieke prioriteiten maar de geest-van-gisteren aan de Hindu Kush. 

Het tweede “reddingspakket” van pakweg 130 miljard Euro voor het failliete Griekenland gaat Griekenland niet redden. Daar is het ook niet voor bedoeld. Zoals de Duitse minister van Financiën Schäuble het kort samengevat opsomt: “met dit geld kan Griekenland haar schuldeisers en rentverplichtingen betalen.” In tegenstelling tot de Europese massa-media en hun onvermoeibare “Griekenland-bashing”, doet de Europese politiek geen moeite meer om te verbergen waar de “bail-outs” van door torenhoge rentes geplaagde zwakkere Euro-staten om gaan. Geen cent van de 130 miljard zal in Griekenland zelf aankomen, en de Griekse staat mag op haar beurt in de toekomst belastinggeld gaan overmaken naar een vrolijk geblokkeerde bank-rekening waarmee crediteuren betaalt gaat worden (en waarmee gelijk een “voorrangsconcept” is geboren bij een eventueel failliet van Griekenland). Waar blijft het geld dan hangen? Bij Europese banken (en wellicht het über-Hedge Fund ECB). Iedereen weet dat de neoliberale gangbang, of spaarmaatregelen, waaraan Griekenland wordt onderworpen het land niet gezond gaan maken. Was bij aanname van de eerste „redding“ van Griekenland in 2010 nog sprake van een ordenlijk Grieks huishoudboekje in 2012, zijn nu de verwachtingen rond het door de EU opgelegde medicijn, sparen en privatiseren, duidelijk naar beneden bijgesteld. De Griekse staatsschuld groeit alleen nog, de belasting-ontvangsten dalen, werkloosheid explodeert en de Griekse samenleving dreigt ondertussen uit elkaar te vallen.